zaterdag 29 oktober 2011

Eerste week/Première semaine


Waar te beginnen? Ik ben hier nu 1 week en zoveel te vertellen!  Misschien iets over het werk.  Het ‘centrum’ bestaat uit 1 klein lokaal, waar tot gisteren een bureau, een paar kasten en een tafel stonden.  Noé, de hulpkiné die hier sinds januari werkt, gaf tot nu toe massages aan de kinderen op die harde tafel.  Achter dat lokaal is een mini ruimte, waar veel rommel en een iets grotere tafel staat, waar hij de volwassenen op behandelde.  Dinsdag heb ik voor het eerst wat meegevolgd wat Noé zoal deed tijdens een behandeling…Dit bleek een zeer moeilijk moment voor mij, waar ik mij heb moeten inhouden om niet tegen hem te roepen om te stoppen.  De verkrampte ledematen van de kinderen met spasticiteit worden hier gewoon met brute kracht uitstrekt, er worden geen oefeningen gedaan, er wordt niet tegen hen gepraat, onnodig om te zeggen dat de kleintjes natuurlijk heel de tijd door weenden..  Massage blijkt hier nog steeds het wondermiddel en enige uitleg wordt aan de patiënten of familie niet gegeven.  Wanneer ik Noé vroeg wie er woensdag op de planning stond, kreeg ik een heel verwarde uitleg, blijkbaar komen de mensen wanneer ze zin hebben, en worden er geen echte afspraken gegeven.  Woensdag is er in de voormiddag 1 kind geweest en 1 volwassene, in namiddag ook.  Maar donderdag waren er tegen 7 uur vier mensen.  Er wordt dan op het gemak begonnen met nummer 1, voor wie Noé een afspraak had gemaakt met de dokter die natuurlijk te laat was.  Wat doen we dan?... wachten zo blijkt, wat een patiënt alleen laten doe je niet… Dus hebben we tot half 9 gewacht tot de dokter er was eer we nummer 2 binnenlieten.  Wat betekent dat de laatste patiënt rond 11u30 klaar was.  Als je weet dat dit kinderen zijn die ongeveer drie keer per week komen, betekent dit dat deze mensen drie keer een hele voormiddag kwijt zijn door gewoon te wachten, iets wat snel verholpen zou zijn met een simpele afspraak!!! Dit wordt dan ook een van mijn eerste werkpunten!:)J Allereerste probleem: MATERIAAL!! Hier is, buiten een gewone tafel, niets! Geen bal, geen rammelaar, geen kussen, laat staan een comfortabele mat. Donderdag ben ik, samen met een chauffeur (jawelJ) en een zuster naar Ouaga gegaan (voor een bezoek aan de franse ambassade, waar ik trouwens niet binnen ben geraakt), we zijn bij een matrassenwinkel gestopt en een bestelling doorgegeven.  Tegen 15 uur die dag zijn we een mooi ingeklede, zachte mat gaan ophalen die nu in de praktijkruimte ligt, joepieeeee!!! Volgende stap: speelgoed en een zitbal!  Ik heb volgende week een vergadering om te bespreken hoe we dat materiaal gaan verkijgen, een container laten overkomen blijkt een heel dure zaak, en het is misschien beter om de lokale bevolking in osn prject te betrekken… We shall see!
Kleine weetjes:  in de auto zetten ze hier hun pinker op wanneer ze niet willen voorbijsteken!! Ze doen dat om aan hun achterligger te zeggen dat ze niet mogen voorbijsteken omdat er een tegenligger komt! Best een goed systeem heb ik gemerktJ. 
Vandaag is het grote kuis voor iedereen, zodus heb ook ik mijn twee kamertjes geborsteld, afgestoft en gedweild.  Al eens geprobeerd te kuisen bij 35 graden?? Voor de dames: een goede afslankmethode naar mijn mening, ik ben zeker een liter water kwijt;).


Où commencer?? Je suis ici maintenant depuis une semaine et j’ai tellement de choses à raconter!  Peut-être des infos sur le travail.  Le centre consiste de une chambre pas très grande, où il y avait un bureau, quelques armoires et une petite table.  Derrière cette chambre il y a une mini chambre avec beaucoup de brols et une plus grande table.  Mardi, j’ai pour la première fois suivi la thérapie que Noé (l’aide-kiné qui travaille ici depuis janvier) donne à ces patients.. C’était un moment horrible pour moi!  J’ai du le retenir pour ne pas lui crier d’arrêter ça tout de suite!  Les muscles rétractés des enfants sont étendus avec la force, on ne fait pas d’exercices, on ne parle pas aux enfants, inutile de vous dire que les enfants pleurent du début de la séance jusqu’à la fin…Le massage est ici encore toujours le remède miracle pour tout! Mardi je pose la question à Noé quels patients il aura le lendemain, sur laquelle je reçois une réponse très floue. Je comprends qu’il n’existe pas quelque chose comme un agenda ici.  Effectivement, le lendemain nous avons vu un enfant et un adulte le matin, et idem l’après-midi.  Par contre, le jeudi, à 7 heures du matin, je vois qu’il y a déjà 4 personnes qui attendent.  Nous commençons avec numéro un, pour lequel Noé a prit un rendez-vous avec le médecin, qui, bien sur, est en retard.  Alors, que faisons nous?... Nous attendons avec le patient bien évidemment! On a attendu le docteur, qui est arrivé vers 8h30, après lequel nous avons continué avec numéro deux. Cela veut dire que le dernier patient avait fini vers 11h30.  Si on sait que la plupart des enfants viennent environs trois fois par semaine, ils perdent à chaque fois leurs avant-midi à attendre! Trouver une solution à ce problème est une des premières choses que je dois faire ici! Le premier problème cependant est l’absence de MATERIEL! Il n’y a rien, pas un ballon, pas un jouet, un tapis ou un coussin.  C’est presque impossible de travailler dans des circonstances pareilles.  Alors jeudi je suis partie à la capitale Ouaga, avec un chauffeur (et ouiJ) et une soeur (pour aller me présenter à l’ambassade de la France, où d’ailleurs je n’ai pas pu entré), on s’est arrêtés pour commander un matelas pour le centre, et vers 15heures, on a pu reprendre un beau tapis tout mou, tout beau, hoeraaa!  Prochaine étape: des jeux et un grand ballon de kiné.  La semaine prochaine, j’ai une réunion pour discuter comment on va résoudre le problème de matos, vu que, faire venir un container coute la peau des fesses, et il est peut-être mieux aussi de sensibiliser les gens locaux pour le faire eux-mêmes… On verra!
Pour le reste, les Sœurs s’occupent très bien de moi, elles vérifient bien que je ne manque de rien . La chaleur reste très lourde à supporter, surtout les nuits sont horribles… Mais , on me dit que bientôt l’armattan (un vent froid) viendra, et jusqu’à janvier, il devrait faire meilleur.  J’espère qu’il vient vite ce Monsieur le Vent, je l’attends avec impatience !!!
Les journée commence vers 5h45

Petites choses à savoir:  Ici ils mettent leurs clignoteurs quand il ne faut pas dépasser!  Ils le mettent pour dire aux voitures qui viennent après eux de ne pas les dépasser, parce qu’il y a un adversaire.  Je dois dire que ça marche plutôt bien! 
Et puis aussi, aujourd’hui c’est journée ménage, et oui, moi aussi, je nettoie mes deux petites chambres.  Déjà essayez de faire le ménage par une température qui est au moins de 35 degrés??? Pour les filles: peut-être un idée pour perdre du poids, je pense que j’ai bien perdu un litre d’eau au moins;). 


Big bisous en kisses aan everyone!

woensdag 26 oktober 2011

Gsm nummer

Oeps vergeten,
dit is het gsmnummer dat ik hier gebruik.  Ik zal nog maar zelden mijn belgische nummer insteken,dus je me wil bereiken:

+226 74343040

Ik wacht op jullie berichtjes!:)

Baadtenga

Ne Y Yibeoogo!

Hallo iedereen, hier ben ik, deze keer vanop afrikaanse grond.  Het zal een kort bericht worden, maar hierbij toch al wat info over mijn leven in een notendop:  maandagavond aangekomen in mijn dorp, nu ja, mijn dorp is veel gezegd, ik heb tot nu toe één ander huis gezien.  Zoals je ziet op de foto’s ben ik omgeven door rode zandweggetjes, bomen en struikachtige toestanden.  Ik weet dat er verder nog wat huizen staan maar heb ze dus nog niet gezien.  Het leven is hier heel anders ingedeeld dan bij ons.  De dag begint rond 5u-5u30, ontbijt en dan start werk rond te laatste 7uur.  Om 12u30 eten, dan rust tot 15u.  Werk opnieuw tot 17-18 uur, eten om 19 uur, douchen, wat praten en slapen. 
Ik heb een super appartementje, helemaal ingericht, nieuw geschilderd.  Ze hebben voor mij een nieuw gasfornuis gekocht (dat nog niet is aangesloten), dozen pasta, veel zeep en zelfs een tandenborstel en tandpastaJ.  De zusters zijn erg jong en heel erg lief voor mij.  Het moeilijkste om te wennen is niet de afwezigheid van elektriciteit, de vele insecten of een goede douche maar wel de hitte!  De hitte is op bepaalde momenten ondraaglijk en dat maakt het voor mij bij momenten erg zwaar. Zweten doe je gans de dag…en gans de nacht erbij. S’avonds is er een beetje afkoeling, maar zelfs dan ben je doodop als je 100 meter stapt.  Ik begrijp niet dat deze mensen hier uberhaupt iéts gedaan krijgen, hopelijk lukt het mij snel ookJ.

Maar alles is dus goed met mij! Morgen moet ik terug naar Ouaga de hoofdstad heb ik net gehoord, omdat ik mij blijkbaar ook bij de franse ambassade moet melden.. 3,5 uur rijden! Hopelijk gaat alles vlot! Ik probeer in het weekend nog een stukje te schrijven, ook in het frans deze keer!
 Lieve groeten van het (te) hete afrika!









vrijdag 21 oktober 2011

Vertrek-Départ

Morgen is het zover..om 11u20 vertrek ik naar Burkina, spannend!
De laatste dagen waren best wel zwaar.  Hoewel ik toch een aantal maanden voorbereiding heb gehad, bleken er toch nog veel dingen te doen, raar:-).
Ik heb er ontzettend zin in, en ben echt benieuwd wat ik daar ga aantreffen! Normaal gezien staat er iemand mij op te wachten aan de luchthaven, en blijven we zeker tot maandag in de hoofdstad om vanalles in orde te brengen (consulaat, dokterbezoek,..). 
Aan iedereen heel erg bedankt voor de lieve woorden en fijne momenten!  Ciao and see you later;-)!

Demain est le jour... à 11h20 l'avion décole pour le Burkina, joupie!!
Ces derniers jours ont été plutôt difficiles.  Même si j'ai eu plusieurs mois de préparation, il y avait encore pas mal de choses à faire à la dernière minute..bizarre...:-) .
J'ai énormément envie de partir, et je suis très curieuse de ce que je vais voir là-bas! Normalement, quelqu'un va venir me chercher à l'aéroport, et nous resterons certainement jusqu'à lundi à la capitale (visite au consulat et le médecin).
A tout le monde un grand merci pour les petits mots et les beaux moments passés ensemble!! A bientôt!!

Hiermee moet ik het dus doen de volgende twee jaar, noooo!
Met een grote dank u wel aan de parimeiden, dat was een super idee!