Bewogen week/semaine mouvementée

Me voilà !

La semaine qui vient de se terminer fut une semaine très mouvementée, avec la visite de Cécile, un trip à Yargo pour une visite à domicile et la visite des orthopédistes pour les appareillages.  Cécile est restée chez moi jusqu’à mercredi.  Mardi, Denise, une amie à Julienne, est venue la tresser.  Pauvre Cécile a été assise dans une position assez inconfortable de 10h du matin jusqu’à 16h30 !  Mais le résultat était très beau ! Les soirs nous avons joué au cartes avec Julienne, on a bien rit !  Cécile et moi avons aussi bien pris du temps pour causer ‘entre filles’, qu’elle bonheur J ! Mercredi elle est rentrée à Kaya pour attendre son fiancé, qui lui était parti pour quelques jours à Koudougou.  J’ai beaucoup aimé sa visite, j’ai bien profité de ces quelques jours passé ensemble !

Avec la sœur Ida et Pélagie, nous sommes parties faire une visite à domicile à Yargo (20km de Koupéla) jeudi soir.  Le major (responsable du dispensaire) de Yargo nous avait demandé de l’aide pour une patiente qu’il soigne.  Ce fut (pour la centième fois…) une expérience choquante.  La patiente est une dame de 4O ans, tombée d’un arbre il y a 3 ans, avec un paralysie des membres inférieurs depuis.  Par manque de moyen cette dame n’a jamais été soignée, son mari l’a abandonné, c’est sa maman qui s’occupe d’elle tant bien que mal.  La dame pèse en ce moment environ 30 kg, elle est gravement malnutrie, avec des escarres d’une dizaine de cm sur chaque fesse, et en plus des rétractions graves au niveau des pieds… Que faire ?

Après de longues discussions, nous réalisons que, même si on sait que la charge sera énorme pour nous, on ne peut la laisser là… Nous avons accepté de la prendre chez nous.  Nous allons essayer de faire une récupération nutritionnelle, soigner les escarres et faire une rééducation pour éliminer les rétractions… Prions pour que tout ce passe bien…

Hier (samedi), c’était la journée nationale de l’enfant Africain au village.  Chaque année PLAN (une ONG internationale humanitaire donc les actions sont centrées sur l’enfant) cherche un thème pour y accorder une attention spéciale.  Cette année le thème était «  Droits des enfants handicapés : devoir de protéger, de respecter, de promouvoir et de réaliser ».

Le matin, j’ai participé à une marche à travers la ville pour accorder l’attention sur le handicap.  Pour l’occasion, j’avais pris Nématou avec moi.  La marche se terminait devant le haut commissariat, où nous étions attendus par les autorités qui ont écouté nos discours et parlé un peu avec les handicapés.  Après les enfants ont eu un repas et une sucrerie, ils étaient trop contents ! 

Le soir, on a été voir un match de foot du personnel de PLAN contre les enseignants du Lycée Saint-Philippe.  Ce fut une très chouette journée !  Je suis heureuse que la problématique de handicap commence à attirer l’attention de plus en plus de gens, je ne fais que l’encourager !!!

Hier ben ik !

De voorbije week was een bewogen week, met het bezoek van Cécile, een tripje naar Yargo voor een huisbezoek donderdag en het bezoek van de orthopedisten voor maatname voor orthopedisch materiaal vrijdag.

Cécile is bij mij gebleven tot woensdag.  Dinsdag is Denise, een vriendin van Julienne,  gekomen om Céciles haar te vlechten.  Arme Cécile, ze moest heel de dag in een hoogst onconfortabele positie blijven zitten, van 10 uur ‘s ochtends tot 16u30 !  Maar het resultaat was heel mooi ! s’ Avonds hebben we met de kaarten gespeeld met Julienne, we hebben goed gelachen !  Cécile en ik hebben ook de tijd genomen om « onder meiden » wat bij te kletsen, heerlijk J !  Woensdag is ze terug naar Kaya vertrokken om haar verloofde op te wachten die ook op uitstap was maar dan naar Koudougou.  Ik heb erg genoten van haar bezoek, het waren een paar leuke dagen !

Met zr Ida en Pélagie zijn we donderdag namiddag vertrokken naar yargo (20km van Koupéla) om een huisbezoek te doen.  De majoor (verantwoordelijke van de plaatselijke verpleegspost) had me gevraagd om hem te komen helpen met een van zijn patiëntes.  Het werd (voor de honderste keer sinds mijn aankomst) een choquerende ervaring.  De patiënte is een dame van 40 jaar, die drie jaar geleden van een boom is gevallen , met een verlamming van de onderste ledematen als gevolg.  Door een gebrek aan middelen werd de vrouw nooit deftig verzorgd, haar man heeft haar verlaten, haar moeder zorgt zo goed als ze kan voor haar.  De vrouw weegt zo’n 30 kg, ze is zwaar ondervoed met doorligwonden op beide dijen van zo’n 10 cm diep en ze heeft ernstige spierverkortingen aan beide voeten…Wat te doen ?

Na zware en lange gesprekken bedachten we dat, zelfs al weten we dat het voor ons een hele zware last wordt, we deze vrouw onmogelijk zo kunnen laten.  We zullen haar bij ons opnemen.  We gaan proberen om haar de nodige voeding te geven om wat bij te komen, de doorligwonden verzorgen en kiné geven om de spierverkortingen te verminderen.  Gebedje zeggen zodat alles goed gaat…

Gisteren, (zaterdag) was het de nationale dag van het Afrikaanse kind in het dorp.  Elk jaar bedenkt PLAN (een internationale humanitaire NGO die vooral aandacht geeft aan de kinderen) een thema om speciale aandacht aan te schenken.  Dit jaar was het thema « Rechten van het gehandicapte kind : plicht om te beschermen, te respecteren, te voorkomen en te realiseren ».  s’Ochtends heb ik deelgenomen aan een optocht door de stad om de aandacht te vestigen op kinderen met een handicap.  Voor de gelegenheid had ik Nématou meegenomen.  De stoet eindigde voor het commisariaat, waar we werden opgewacht door de autoriteiten die de nodige speechen hebben aanhoord.  Nadien kregen de kinderen een rijstmaaltijd en een cola, ze waren superblij ! 

s’Avonds was er een voetbalmatch van het PLANpersoneel tegen leraren van de St-Philippe school.  Het was een fijne dag !  Ik ben blij dat de problematiek van leven met een handicap hier wat aandacht begint te krijgen .  Ik moedig het alleen maar aan !!!

Evrard et moi au travail

Gafarou

Abdoul

Cécile

Nématou klaar voor de optocht

Marche pour le handicap

Les autorités

Néma et moi au match de foot

Fada

Salut tout le monde !

Le weekend dernier j’ai eu l’occasion de faire une petite sortie à Fada.  Cécile (de Kaya) est en vacances et elle avait décidé de venir passer quelques jours avec moi.  Samedi matin nous avons pris le car pour aller à Fada.  Fada est une ville à 80 km de Koupéla vers l’Est, à la frontière du Niger.  C’est une grande ville avec beaucoup de monde et beaucoup de passage.  A la gare nous étions accueillies par Yann, un volontaire DCC qui est arrivé au mois de Janvier.  Il est prof d’électronique dans un lycée et vient de Lyon.  Il nous a fait visiter les coins importants de Fada, comme le baobab et la colline sacrée.  La légende raconte que pour fuir à ces ennemis, un guerrier est monté sur un baobab avec son cheval pour s’envoler par là.  Les gens viennent de loin pour voir les empreintes de sabots sur l’arbre. 

Samedi soir nous sommes allés manger une pizza (oui bon bof, quelque chose qui ressemblait à une pizza pour un prix 3 fois trop élevé) et boire un verre.  Dimanche soir nous sommes rentrés à Koupéla.  A ma grande joie, Cécile a décidé de rester quelques jours avec moi.  Lundi matin elle est venue avec moi au travail et dans l’après-midi elle a regardé le match de foot France-Angleterre. 

Je pense qu’elle repartira mercredi.  Le weekend prochain c’est repos, joepie !

A bientôt !

Hallo iedereen !

Vorig weekend heb ik een uitstapje gemaakt naar Fada.  Cécile (uit Kaya) is met vakantie en besliste om een paar dagen naar mij te komen.  Zaterdagochtend hebben we de bus genomen naar Fada.  Fada is een stad 80 km van Koupéla naar het Oosten, dichtbij de grens met Niger.  Het is een grote stad met veel mensen en veel doorgang.  Aangekomen werden we opgewacht door Yann, een franse vrijwilliger van de DCC die in januari aangekomen is.  Hij heeft ons Fada wat laten zijn en we hebben een aantal dingen bezocht, zoals de magische baobab.  De legende zegt date en strijder, om aan zijn vijanden te ontsnappen, met zijn paard de baobab is opgeklommen, om daarna weg te vliegen.  Mensen komen van ver om de hoefsporen te zien op de boom.  Zaterdagavond zijn we pizza gaan eten (mja, iets dat erop lijkt voor een drie keer te hoge prijs) en iets gaan drinken.

Zondagavond zij  we teruggekeerd naar Koupéla en Cécile besliste, joepie !, om een paar daagjes bij mij te blijven !  Maandagochtend is ze meegekomen naar men werk, in de namiddag heeft ze naar het voetbal gekeken (Frankrijk-Engeland).  Ik denk dat ze woensdag terug zal vertrekken.  Volgend weekend is het lekker uitrusten !

Tot snel !

Julienne met de kat, Tilou

De magische baobab

Yann, Cécile en ik

Gezelschapspel spelen, zelfs al is het van Winnie the Pooh is leuk!!

Tout d’abord, merci pour les nombreux mails que j’ai reçu suite à mon message précédent sur ce blog !  Ca m’a donné beaucoup de courage !  Mon état de santé est de nouveau au top, bien que la fatigue reste toujours présente (mince, on dirait que je dis que ça à chaque fois J).  Après une bonne nuit de sommeil, dimanche j’étais invitée à la fête de communion de Cynthia, la petite sœur de Mathilde.  Ce fut une journée très intéressante !  Cynthia était habillée comme une mini marié, avec une robe blanche avec des paillettes, des chaussures à talons, des gants long et un voile, impressionnant !  La messe de communion a duré plus de 4heures, ils étaient plus de 500 à recevoir la communion !  Je n’y suis pas allée, et grande était ma surprise quand je voyais que les parents n’y étaient pas non plus. 

La majorité de la famille reste à la maison pour préparer pour les invités qui défileront tout au long de la journée.  Dans la maison de Cynthia, chaque invité recevra une sucrerie ou bière, un plat de beignet et popcorn, des brochettes de viande et puis du tô avec de la bonne sauce.  La famille reste toute la journée, mais la plupart des gens qui viennent saluer sont des collègues de travail des parents, des voisins, des connaissances lointaines etc.  Les gens viennent, mangent et repartent, pour aller rendre visite à quelqu’un d’autre.  En temps que collègues, voisins,… c’est quasiment une obligation de passer ainsi dans toutes les courts où il y a eu une communion. 

Entre temps, pour la famille qui reste la journée, on mange, on danse, on rit, on cause.  Je me suis bien défoulée cette journée !

Bien sûr, tout ceci n’est valable que si tu es né dans une famille qui a suffisamment de moyens financiers.  Pour une grande partie des enfants, ils n’ont pas de fête ni de visite, simplement parce ce que il n’y a pas l’argent pour préparer…

Petite nouvelle ; je suis heureuse de vous annoncer la venue de Tilou, mon petit chaton noir et roux !  Il doit avoir 8 semaines environ, il est chez moi depuis deux jours et déjà, il se sent bien à l’aise !

Je dois juste faire attention que les enfants ne viennent pas pour le jeter en rond, et oui je m’explique : ici, les gens n’ont pas l’habitude d’avoir des animaux domestiques.  Les animaux servent à aider le travaille ou à manger, et donc pas à caresser ou jouer avec J.  Je pense que les enfants voyaient Tilou un peut comme une balle de foot au début, le pauvre, mais je vois que maintenant, mes petites voisines et lui deviennent de bons amis !

Lundi, nous avons eu la première grosse pluie de la saison.  Je peux vous assurer : cet impressionnant !  C’est un peu le genre de tempête qu’en Belgique on a une fois tous les 10 ans et qui met tout le pays en chaos.  Ben oui, ici c’est une pluie normale !  Noé et moi avons du passé la nuit à Baadtenga, comme la route est beaucoup trop dangereuse avec tous les trous et les baffons remplis.  Ma première de surement plusieurs nuits à Baadtenga !

Je voudrais prendre un petit moment pour remercier les personnes qui ont voulu me soutenir  financièrement en apprenant mon projet.   Nous (le centre) avons décidé de prendre pour la première fois un peu de cet argent pour pouvoir emmener deux de nos enfants gravement malade faire un scanner à Ouaga.  Les deux familles n’ayant aucune possibilité de payer pour le voyage, le scanner ou la consultation, souffraient en voyant leurs enfants malades ainsi.

Je suis contente de vous dire que pour la petite Amsetou (4ans), nous avons eu un diagnostique qui nous permet de lui donner le traitement spécifique dont elle avait besoin, donc bonne nouvelle !!  Pour Omer, nous attendons toujours les résultats, mais les médecins craignent une tumeur du cerveau…Je souhaite de tout cœur qu’on pourra l’aider comme on a pu pour Amsetou.

En tout cas un grand merci à tout le monde, nous vous remercions mille fois !

Regen !/pluie !

Eerst en vooral, bedankt voor de vele mailtjes die ik kreeg na men laatste bericht op deze blog, ze hebben deugd gedaan !  Mijn gezondheidstoestand is weer helemaal in orde, hoewel de vermoeidheid nog altijd aanwezig blijft (het lijkt wel of ik dat iedere keer zeg, maar het is waar J).  Na een deugddoende nacht, was ik zondag uitgenodigd op het communiefeest van Cynthia, het kleine zusje van Mathilde.  Het werd een super interessante dag !  Cynthia was gekleed als een mini-bruidje, met eeen lange witte jurk, met schoentjes met hakken, met lange witte handschoenen en zelfs een sluier !  De communiemis duurde 4 uren, ze waren met meer dan 500 communikanten ! Ik ben niet geweest, en tot mijn verbazing zijn ook de ouders niet gegaan. Het merendeel van de familie blijft thuis om het eten klaar te maken voor de vele gasten die zullen langskomen die dag.  Bij Cynthia thuis zal elke gast een cola of bier krijgen, een kom beignets en popcorn, vleesbrochetjes en dan tô met een lekkere saus.  De familie blijft de hele dag, maar de meeste mensen die langskomen zijn collega’s van de ouders, buren, verre kennissen enz.   De mensen komen, eten en vertrekken dan weer naar een ander huis om daar te gaan groeten.  Als collega of buur ben je zo goed als verplicht om zo langs te gaan in elk huis waar er een communicant is, vermoeiend !

Ondertussen maakte de familie het eten klaar waarna wordt gedanst, gelachen en gepraat, ik heb me goed uitgeleefd die dag ! 

Natuurlijk geldt soort feest alleen als je het geluk hebt geboren te zijn in een ‘rijke’ familie.  Voor een groot deel van de kinderen is er geen feest en amper bezoek, omdat er niet genoeg middelen zijn om dat te betalen…

Klein nieuwje :  ik ben blij jullie de komst te melden van Tilou, mijn klein zwart en ros katje !  Hij (of zij, dat heb ik nog niet uitgezocht) is ongeveer 8 weken, is sinds twee dagen bij mij en voelt zich al goed thuis.  Ik moet enkel opletten dat de kinderen hem niet in het rond komen smijten, jaja, ik leg uit : hier kennen de mensen geen gezelschapsdieren.  Dieren bestaan enkel voor twee dingen : om te helpen op het veld of om op te eten.  Dus niet om te aaien of om mee te spelen. Ik denk dat de kinderen Tilou een beetje als een voetbal zagen ocharme, maar ondertussen zie ik dat mijn buurmeisjes en hij al dikke vrienden worden !

Maandag heb ik de eerste regen van het seizoen meegemaakt.  Ik kan jullie verzekeren : het is indrukwekkend !  Het is een beetje het soort verschrikkelijk onweer dat wij in België eens om de 10 jaar meemaken en die heel het land platlegt.  Hier is dit dus gewone kost !  Noé en ik hebben de nacht moeten doorbrengen in Baadtenga, de weg was veel te gevaarlijk met alle gaten en volgelopen rivieren.  Mijn eerste van waarschijnlijk vele nachten terug in Baadtenga !

Ik zou even een momentje willen nemen om de vele mensen te bedanken die me financieel hebben gesteund toen ze hoorden van mijn project.  Deze week hebben we (het centrum), voor de eerste keer beslist om er wat geld van af te halen.  We hebben twee van onze zwaar zieke kinderen naar Ouaga kunnen brengen voor een scan.  De twee families van de kids hebben geen enkele financiële mogelijkheid om dit te betalen en moeten toezien hoe hun kinderen steeds zieker worden.  Ik ben blij jullie te kunnen zeggen dat er voor de kleine Amsetou (4 jaar) een diagnose is gesteld  die het mogelijk maakt om haar nu de juiste medicatie te nemen en hopelijk te genezen, dus goed nieuws !  Voor Omer  (12 jaar) is het nog even bank afwachten, de dokters vrezen voor een hersentumor…Ik hoop met heel men hart dat we ook voor hem een oplossing gaan vinden. 

In elk geval, een dikke bedankt aan iedereen, we bedanken jullie duizendmaal !