Salut tout le monde !
Oh,oh, j’ai honte !
Cela fait trop longtemps que je n’ai plus donné de mes news .
Mais, rassurez-vous, tout va bien !
Après la visite de Benoit et Sarah, j’ai senti le
fameux ‘coup de blues’. Ma maison semblait vide en rentrant, il n’y
avait plus de questions à expliquer, plus de jeux de cartes, plus de causeries
et oui, pour un moment, plus de joie !
Alors, le samedi après leur départ, je me suis enfermée chez
moi et j’ai dormi et regardé des films toutes la journée ! Ca m’a fait beaucoup du bien et je remarquais
que, lundi, j’étais contente de retrouver mes petits patients au centre, de
revoir Noé et recommencer le travail, c’est une bonne nouvelle ça
non ? Bien évidemment, la semaine
fut bien chargée, avec beaucoup de nouveaux patients et d’administration. Pélagie est rentrée en Côte d’Ivoire, on lui
a demandé de re-discerner sa vocation…dur dur après déjà 5 ans de vivre en
communauté…
Sœur Ida est partie depuis mi-juillet jusqu’à fin aout à une
session de formation (pour la communauté).
Donc Noé et moi sommes 2 pour le moment…et ça se sent !! Nous sommes bien fatigués mais contents,
parce que les patients trouvent bien leur chemin vers le centre maintenant,
nous avons eux quelques cas qui commencent à donner de beaux résultats et notre
collaboration se passe de mieux en mieux. Chouette !
La dernière semaine du mois de juillet, j’ai eu, à mon grand
plaisir !, la visite de Côme et Gaetane, 2 volontaires DCC, que j’ai connu
au stage de départ à Nantes. Ils sont
volontaires au Togo et ils avaient envi de venir une semaine de vacances chez
moi, moi je ne dis pas non ! Comme
je travaillais, Julienne a fait la charmante guide, cuisinière, manageur et
encore beaucoup plus !
La semaine fut très fatigante mais géniale ! Nous avons
–et oui, encore- joué aux cartes, causé, été boire un verre, dansé et surtout
bien mangé ! Merci à eux d’être
venus me voir !
Ce vendredi, moi-même j’ai décidé de voyager un peu. J’ai pris la route pour Goursy (dans le
Nord-Ouest du pays, à 400km de chez mpo), où habitent Brice et Xenia. C’est un couple de volontaires DCC, qui sont
arrivés en janvier au Burkina et… ce sont des Belges !! Je les ai contacté pour demander ce qu’ils
pensaient d’un petit weekend entre compatriotes : ils étaient très enthousiastes !
Je suis arrivée labas vendredi soir (après un long
voyage). C’est un plus petite ville que
Koupéla, et très sympa. En causant, on a
remarqué que nous avions pas mal de point en commun : Xenia a habité
quelques mois à Leuven, elle a de la famille à Silly, elle parle un peu de
Néérlandais…Super !
Malheureusement, pauvre Brice a fait une crise de pallu pendant le
weekend. Il n’a pas beaucoup pu quitté
son lit, ce qui fait que, comme Xenia et moi voulions rester auprès de lui, les
deux filles ont eux l’occasion de beaucoup causer !!SUpertop !
J’espère les revoir très vite !
Voilàaaa, vous êtes de nouveau au courant des derniers
évènements, à bientôt pour encore plus !
Hallo iedereen !
Oh,oh, ik schaam me, veel te lang geleden dat ik iets postte
op deze blog !
Maar, geen zorgen, alles gaat hier goed !
Na het vertek van Sarah en Benoit volgde de gevreesde ‘coup
de blues ‘. Mijn huis leek leeg,
geen vragen meer om te beantwoorden, geen kaartspelletjes, geen gezellig
geklets met men zusje, geen –voor even dan toch- blijdschap meer. Zaterdag na hun vertrek heb ik me dus een
hele dag opgesloten, enkel geslapen en films gezien J. Dat heeft me toch deugd gedaan en maandag
merkte ik dat ik blij was om de patiënten terug te zien, om bij te praten met
Noë en aan het werk te beginnen, goed nieuws toch ?
Zoals verwacht werd het een zware week, met veel nieuwe
patiënten en veel administratie. Pélagie
is teruggekeerd naar Ivoorkust, ze is gevraagd om opnieuw na te denken over
haar roeping om zuster te worden…moeilijk en hard na reeds 5 jaren bij de
zusters te leven…
Ida is van midden juli tot eind augustus op bijscholing
(voor de orde). Dus Noë en ik werken
momenteel heel hard. We zijn supermoe
maar wel blij, de patiënten vinden nu hun weg naar het centrum, we hebben al
een aantal goede resultaten bereikt en de samenwerking met Noë verloop steeds
vlotter, leuk !
De laatste week van juli kreeg ik , jeej !, bezoek van
Côme en Gaetane, 2 vrijwilligers van de DCC die ik leerde kennen op de
voorbereidingsstage. Zij werken in Togo
en hadden voor hun verlof voorgesteld een weekje bij mij te komen logeren, ik zeg geen
neen ! Aangezien ik werkte, was
Julienne een weekje gids, kok, chauffeur,manager en nog veel meer !
Het was een super vermoeiende maar heel leuke
week ! We hebben –nog eens ja J-
met de kaarten gespeeld, gepraat, zijn iets gaan drinken, gaan dansen en vooral
lekker gegeten ! Ik heb erg
genoten van hun bezoek !
Deze vrijdag besloot ik zelf wat te reizen. Ik ben met de bus naar Goursy gegaan, een
klein stadje in het Noord Westen van het land, zo’n 400km van mijn thuis. Daar wonen sinds januari Brice en Xenia, vrijwilligers
van de DCC en Belgen !!
Ik nam contact met hen op en vroeg wat ze dachten van een
weekendje onder landgenoten, ze waren heel enthousiast ! Ik ben er vrijdagavond aangekomen, Goursy is
wat kleiner dan Koupéla en heel gezellig.
Tijdens het kletsen kwamen we te weten dat we een aantal dingen gemeen
hadden ; Xenia heeft enkele maanden in Leuven gewoon, een aantal
familieleden wonen in Silly en ze praat een beetje nederlands, tof !
Arme Brice lag heel het weekend geveld door een
malarie-aanval in zijn bed en heeft dus niet veel kunnen doen. Xenia en ik zijn om voor hem te zorgen ook
binnen gebleven en hebben dus de tijd gehad om veel te babbelen !!Ik hoop
hen snel nog is te zien !
