quelques photos/foto's!

 Ik weet niet of ik deze foto al heb laten zien, onze nieuwste massagetafel! Notre nouvelle table de massage!

 Appareillage du cabinet de Heist, merci les collègues!  Bedankt collega's!!

één van onze patiënten (mama rechts), met haar tweeling, Angelin et Angelina. 

Soeur Ida et Pelagie, qui m'aident à préparer la pâte de pizza.

Julienne in haar kamer, op de natte waar ik op geslapen heb!

Pélagie en de kleine Aziz, die hopelijk een operatie te wachten staat.  Pélagie et petit Aziz, qui espère pouvoir avoir une intervention.

Le dortoir/de slaapzaal

Ny Zaabre !

J’espère que tout le monde se porte bien !  Ici la vie continue doucement.  Cela fait déjà trois mois que je suis là maintenant, le temps passe vite !  Je remarque qu’ il est de plus en plus difficile de chaque semaine rédiger un petit texte pour écrire sur ce blog.  D’un côté, il y a tellement de choses à raconter, mais d’une autre part : beaucoup de ces choses semblent maintenant évidentes et normales pour moi. Chaque soir, je me lave au seau et avec un filet.  Ca ne me prends plus autant de temps qu’au début et utiliser un filet me fait un massage ‘scrub’ à chaque foisJ.  La semaine dernière par contre, nous avons été coupé d’eau pendant quelques jours…c’était moins marrant !  L’électricité, je peux facilement m’en passer, mais l’eau…Une des femmes de la maison allait me puiser un bidon d’eau le matin, et on fait avec.  Pas facile, n’y pour les sœurs d’ailleurs, qui avec une communauté de 7 ont besoin de plusieurs gros bidons par jour ! 

La raison pour lequel nous sommes à cour d’eau est plus encourageante : les massons ont commencé la construction d’un dortoir ! En effet, avant mon départ, nous avions parlé de la possibilité de faire un dortoir de 10 lits à côté du centre.  Comme beaucoup de nos patients viennent de loin (10-20-30 km) et beaucoup d’entre eux n’ont à leur disposition qu’un vélo, il est souvent plus facile de leur offrir une possibilité de loger sur place (déjà pour le moment, il y en a certain qui logent dans les chambres à côté de la mienne, mais ce n’est pas bien adapté à leurs besoins).  Comme les massons font les briques sur place, ils puisent beaucoup d’eau pendant la journée. Les sœurs disposent d’un château d’eau, qui se remplit en allumant le group. Maintenant elles se rendent compte que la quantité d’eau ne suffit pas pour tout le monde.  Ce sera un problème aussi une fois que le dortoir sera là…Un problème auquel on doit réfléchir !

Entre temps, vendredi le 20 janvier, je suis partie voir le Dr Daniel (chirurgien Italien). Il m’avait téléphoné pour dire qu’il y a eu un problème d’ordinateur, qui a fait qu’ils ont perdu la liste des enfants à opérer.  Ensemble, nous avons essayé de refaire la liste.  Pour les semaines qui suivent, il y 4 de nos enfants qui seront opérés. Joseph, qui a les doigts de la main collés l’un à l’autre aura de la chirurgie esthétique, Gafarou se fait opéré au deux genoux (genoux en X), Jeanne a un genou en X et Noé une jambe varus (en O).  J’espère pouvoir assister à au moins une de ces interventions !

Petites histoires :

-       faire des courses vite-vite n’existe pas ici.  A chaque fois que je pars en ville pour faire ‘des petites courses’, je reviens épuisé et deux heures plus tardJ.  Pour les légumes : on va au marché, si tu veux beurre : c’est l’autre côté du marché, si tu veux sachets : c’est dans la boutique, si tu veux viande : c’est à côté du goudron, si tu veux lait en poudre : tu vas à l’alimentation, si tu veux poulet etc etc.

-       Le weekend dernier, il y avait un pèlerinage à Koupéla.  Des milliers de personnes sont venus pour prier, marcher, veiller. Comme je voulais aller voir, j’ai décidé de rester en ville et de dormir chez Julienne…sur une natte ! Inutile de dire que je n’ai (presque) pas fermé les yeux de la nuit.  J’ai dormi dans la chambre avec la maman, Julienne et une petite (Poko) allongées à côté de moi.  Le lendemain, et oui, mal aux muscles !  Mais si je veux sortir un peu de mon village, il faudra que je m’habitue !

-       Les massons qui construisent le dortoir ont demandé de loger sur place, puisque le chemin Koupéla-Baadtenga est loin pour faire à pied tout les jours (6km).  Donc ils dorment ici…sous ma fenêtre !  La sœur leur a donné un magasin/garage qui se trouve en face de ma chambre.  A première vue, je ne vois pas de problèmes…sauf que…ils ronflent !!! Quelle horreur !  Je dors avec des boules quièses toutes les nuits et attends leur départ avec impatienceJ.

-       Je vous disais que sortir en ville est fatiguant.. Une des raisons est aussi que, partout où je me trouve, il y a un attroupement de gens. Si je vais au marché, chacun m’appelle.  A la poste, tout le monde te regarde, dans le maquis, idem.  Nasara, nasara,nasara ! Même les petits vieux ne sont pas gênés de m’appeler pour venir les saluerJ.  Les gens sont très gentils !  La plupart du temps, ils veulent juste que tu les salues et ils sont émerveillés quand je leur souhaite une bonne journée en Moore !  Mais c’est vrai que, parfois j’aimerais pouvoir faire mes courses vite-vite (oui bof, vous me comprenez) ou acheter des serviettes hygiéniques sans que toute la ville le sacheJ.  L’autre jour, je suis partie au marché pour essayer des pantalons.  Trois petits enfants me suivaient depuis mon arrivée en ville.  Très mignon tout ça, mais moins marrant si ils sont là à te regarder quand tu essaies tant bien que mal de te manœuvrer dans un jean trop serrant derrière un rideau qui tient de travers et qui ne fait que 30 centimètres de large ! Je les ai gentiment demandé de retourner chez leurs mamans, mais non, ils n’ont pas voulu, grr J.

-       J’ai trouvé une solution pour les soirées où il n’y a pas d’électricité (quand les sœurs n’allument pas le groupe) : des bougies !  Elles sont pratiques, pas trop chères et c’est romantique en plus.  Jai fais un beau chandelier avec une petite bouteille et un peu de sable (voir photo), j’étais fier de moi J !

-       Je n’ai encore vu personne se donner un bisous ici, n’y des amis entre eux, n’y des amoureux/mariés.  Tout le monde se donne la main (droite !!) pour se saluer.  Bizarre de voir un mari serrer la main à sa femme après une longue journée de travail.

Plus d’histoires la semaine prochaine !

Ny Zaabre !

Ik hoop dat het goed gaat met iedereen ! Hier kabbelt mijn leventje verder.  Ik ben hier nu al drie maanden, de tijd gaat zo snel !  Ik merk dat het voor mij steeds moeilijker is om elke week een tekstje te schrijven voor de blog.  Aan de ene kant heb ik zoveel dingen te vertellen, maar aan de andere kant lijken veel van deze dingen me nu volkomen logisch en normaal.  Elke avond was ik me met een emmer en een netje.  Het douchegebeuren neemt nu helemaal niet veel tijd meer in beslag en me wassen met een net geeft me elke keer een ‘scrub’massage, handig J.

Vorige week hebben we echter enkele dagen zonder water gezeten…minder leuk !  Leven zonder electriciteit gaat me redelijk gemakkelijk af, maar zonder water…Een vrouw van het huispersoneel ging dan elke ochtend een aantal emmers water voor mij pompen, en daar moet je het mee doen.  Niet gemakkelijk, en zeker niet voor de zusters, die met een groep van 7 veel water nodig hebben ! 

De reden waardoor me zonder water zitten is echter wel positief : de metsers zijn begonnen met de bouw van de slaapzaal !  Reeds voor mijn vertrek, hadden we besproken dat er een slaapzaal zou komen met aangepaste accomodatie (waterkraan, misschien een speelzaal ?) voor de patiënten van het centrum.  Het is zo dat een aantal van onze patiënten van ver (10-20-30km) komen, en vaak enkel over een fiets beschikken (waar ze dan ook al hun kinderen op moeten krijgen).  Het is voor hen praktisch onmogelijk en te zwaar om  drie/vier keer per week op en af te rijden.  Sommigen blijven dan liever een aantal weken ter plaatse wonen, vandaar een slaapzaal.  Momenteel blijven er al een aantal mensen slapen, maar ze verblijven in de lokalen naast het centrum (en men kamer) en dat is niet zo ideaal.

Aangezien de metsers hun bakstenen ter plaatse maken, putten ze heel de dag door veel water.  De zusters beschikken over een watertank, die zich vult wanneer ze de electricteitsmachine aanzetten (‘s avonds van 19 tot 21-22uur).  Nu beseffen ze dat de tank onvoldoende capaciteit heeft om iedereen van water te voorzien. Dat zal ook een probleem blijven wanneer de slaapzaal er zal zijn…Om over na te denken !

Ondertussen ben ik, vrijdag 20 januari, op bezoek geweest bij de Italiaanse chirurg, dokter Daniel.  Hij had me gebeld om me te laten weten dat ze alle gegevens kwijt zijn van onze kindje, door een probleem met de computer.  Samen met hem, heb ik geprobeerd om de lijst terug volledig op te stellen.  Uiteindelijk zijn er voor de volgende weken 4  van onze kindjes gepland voor een interventie.  Joseph krijgt plastische chirurgie om zijn aan elkaar gekleefde vingers van elkaar los te maken.  Gafarou wordt geopereerd aan beide knieën (X benen), Jeanne wordt geopereerd aan één knie (X-been) en Noé ook aan één been (0-been).  Ik hoop ten minste één van deze interventies te kunnen bijwonen !

Kleine weetjes :

-       Snel-snel boodschappen doen bestaat hier niet.  Elke keer dat ik naar de stad vertrek om ‘snel enkele boodschappen’ te doen, kom ik twee uur later en totaal uitgeput thuis J.   Als je groenten wil, moet je naar de markt, voor boter : andere kant van de markt.  Voor zakjes moet je in een kleine kiosk zijn, voor vlees : naast de grote asfaltweg, melk (poeder) vind je enkel in de grotere winkels, kip heb je alleen enz enz. 

-       Vorig weekend werd er een bedevaart naar Koupéla georganiseerd.  Er zijn die twee dagen duizenden mensen gekomen om te bidden, stappen, waken.  Aangezien ik wou gaan kijken, besloot ik om die nacht bij Julienne te blijven slapen…op een natte !  Een natte is een mat, 1mm dik en geweven van stro.  Onnodig om te vermelden dat ik amper heb geslapen die nacht.  Ik sliep in een kamer met naast me Julienne, haar mama en een kleine meid (Poko).  De volgende ochtend, of course, spierpijn !  Maar als ik uit men dorp wil komen, zal ik er toch aan moeten wennen J !

-       De metser die de slaapzaal bouwen, hebben gevraagd om ter plaatse te blijven slapen.  Het is voor hen onzinnig om elke dag heen en weer te stappen naar de stad (6km).  Dus slapen ze hier…onder mijn raam !  De zuster heeft hen een garage/magazijn gegeven dat vlak tegenover mijn kamer ligt.  Op zich geen probleem…ware het niet dat ze ontzettend snurken !!!Wat een ellende !  Ik slaap sindsdien elke nacht met oorstoppen en wacht vol ongeduld hun vertrek af J.

-       Ik vertelde jullie dat naar de stad gaan best vermoeiend is… Een van de redenen is ook dat, overal waar ik ga, er zich altijd een mensenmassa lijkt mee te bewegen.  Als ik naar de markt ga, roepen vele mensen me na.  Naar de post, idereen kijkt, op café, idem.  Nasara,nasara, nasara !  Zelfs de oudjes zijn niet te verlegen om me te vragen om hen te komen groeten.   De mensen zijn heel lief.  Meestal willen ze me enkel een hand geven en ze zijn in de wolken als ik hun in het moore een fijne dag toewens !  Maar het moet gezegd dat ik soms ook gewoon graag snel-snel (nou ja, je begrijpt me wel) men boodschappen zou willen doen, of wc-papier wil kopen zonder dat telkens heel de stad het weet.  Een aantal dagen geleden wou ik op de markt enkele broeken gaan passen.  Drie kleine kindjes volgden me sinds ik in de stad was aangekomen.  Heel schattig allemaal, maar minder grappig als ze me blijven aanstaren wanneer ik me, achter een scheef hangend, 30 cm breed gordijn, in een te kleine jeans probeer te wurmen.  Ik heb hen vriendelijk gevraagd om naar hun mama’s toe te gaan, maar nee, ze hebben niet geluisterd, grrr J.

-         Ik heb een oplossing gevonden voor de avonden waarop er geen electriciteit is (wanneer de zusters de machine niet opzetten) : kaarsen !  Effectief, niet te duur, handig en nog romantisch ook ;). Ik hbe een mooie kandelaar gemaakt met een leeg flesje en wat zand, ben fier op mezelf (zie foto ) J.

-       Ik heb hier nog niemand elkaar een zoen zien geven, noch vrienden onder elkaar, noch getrouwde/verliefde koppels.  Iedereen geeft elkaar hier een (rechter !!)hand.  Best raar wanneer je een man zijn vrouw een hand ziet geven wanneer ze elkaar na een lange dag terug zien.

Meer verhalen volgende week!

Bezoek uit frankrijk/Visite de la france

Hallo iedereen !

Hier alles ok.  Weer een ietwat speciale week gehad. Woensdag is er bezoek aangekomen.  Marie-Josée is een zuster uit Montpellier, waarmee ik voor mijn vertrek al twee keer had samengezeten om al mijn vragen te kunnen stellen.  Zij had voor mij ook iets mee ! Samen met de hulp van mijn mama, heeft mijn collega Griet (van de praktijk in Heist waar ik tot september werkte) een valies gevuld met orthopedisch materiaal !  Rijglaarsjes en orthopedische schoenen, zitballen (bedankt Fanny !), massagecrème, en kousen om te gipsen en zoveel meer !  Er zaten ook alle afleveringen van So You Think You Can Dance in die ik nog niet had gezien, jeej !  Ik heb gehoord dat men lieve paps er heel wat moeite voor heeft moeten doen dus bij deze : dank je wel ;) !

Gisteren een lang gesprek gehad met Marie-Josée.  Zij is de verantwoordelijk voor alle projecten die de orde in Afrika heeft, en komt dus ook meerdere keren per jaar kijken of alles goed gaat.  Het deed goed om mijn frustraties even te kunnen uiten, en ook om van haar te horen waar ik beter men best moest doen of waar ik steekjes laat vallen.  Het heeft me doen beseffen dat het echt niet zo gemakkelijk is om zomaar even twee jaar in een andere cultuur te stappen. Zelfs al dacht ik dat ik al goed geïntegreerd was, merk ik dat het nog wel even zal duren voor ik als één van hun aanvaard wordt.  Maar dat is niet erg, wachten en observeren is de boodschap. 

Een vriendin vroeg me deze week wat ik zou zeggen moest ik het hier in 10 woorden moeten omschrijven… Amaai, wat heb ik hard moeten nadenken J !

Mijn antwoord: ireeel, absurd en prehistorisch voor ons soms, maar aan de andere kant heel « peace and love ».  Het verbreedt je denkwereld serieus !

Weetje : Julienne was vorig weekend haast in shocktoestand toen ik vertelde dat bij ons de jongens zelden besneden werden. Hier worden alle jongens (als baby) systematisch besneden.  Niet-besneden jongens worden geacht geen kinderen te kunnen krijgen !  Toen ik om uitleg vroeg bij de zusters, bleek dat zij echt ook geloven dat de mannen anders gedoemd zijn om zonder kinderen te leven…  Hmm, bizar.

Volgende keer foto’s !

Heel erg bedankt aan alle mensen die materiaal hebben meegegeven en die geholpen hebben om de valies te vullen !

Warme groeten !

Salut tout le monde !

Ici, tout va bien !  C’était encore une semaine un peu spéciale.  Mercredi, on a eu de la visite.  Marie-Josée est une sœur venant de Montpellier.  Avant mon départ, j’avais eu l’occasion de la rencontrer deux fois.  Elle m’apportait un grand cadeau!  Ensemble avec ma maman, ma collègue Griet (du cabinet à Heist où je travaillais jusqu’en septembre) a rempli une valise entière avec du matériel orthopédiques ! Des chaussures orthopédiques, des grande balles de thérapie (merci Fanny !), de la crème de massage, des chaussettes pour en dessous d’un plâtre et encore plein d’autres choses !  Il y avait aussi tout les CDs d’une émission de dance que je regardais avant de partir, et que papa a gentiment enregistré et gravé sur cd, merci papaaa ! 

Hier j’ai eu une longue conversation avec la sœur Marie-Josée.  Elle est responsable économat de tout les projets des sœurs en Afrique et viendra donc plusieurs fois par an nous rendre visite.  Ca a fait du bien de pouvoir lui remettre toutes mes frustrations et aussi d’entendre de sa part si jusqu’à présent je m’en sors bien et où-est-ce que je dois faire plus d’effort.  Cet entretien m’a encore plus fait comprendre que ce n’est vraiment pas facile de s’incruster dans une autre culture comme ça pendant deux ans.  Même si je me croyais déjà bien intégrée, je remarque maintenant que j’ai encore énormément de choses à apprendre.  Mais tant mieux !  Attendre et observer est le message !

Une de mes amies me demandait cette semaine : comment décrirais tu là bas en dix mots…Pffft, elle m’a fait réfléchir !  Voilà ce que je lui ai répondu :

‘Ici c’est irréel, absurde et pour nous parfois préhistorique, mais aussi très « peace and love ».  Ca élargi son monde en tout cas !

Julienne était presque en état de choc le weekend denier quand je lui disais que, chez nous, les hommes sont rarement circoncis. Ici, tout les hommes sont systématiquement circoncis (quand ils sont bébés). Un homme qui ne l’a pas fait ne pourrait pas avoir d’enfants…Bizarre.

La prochaine fois je vous mets des photos !

Un grand merci à tout les gens qui ont donné du matériel pour la valise et qui ont aidé à la remplir !

Bisous 

Nouvel an!

Salut tout le monde !

Ça fait longtemps.  Une bonne et heureuse année à chaqu’un.  Une nouvelle année pleine de possibilités, de choix, de beaux moments et je l’espère, beaucoup de rigolade.  Je vous le souhaite vraiment à chaqu’un.  Merci à vous aussi pour tous les bons vœux et les messages.

J’ai tant de choses à raconter, par ou commencer ?  Commençons donc  par le commencement :

Vendredi, 23 décembre, je prends le bus vers Ouaga, pour passer la soirée chez Luk et Sarah, un jeune couple avec un petit bébé (11 mois).  Benoit et cécile nous rejoignent aussi depuis Kaija et Léokhadi est aussi de la partie (un français qui habite ici depuis 7 ans et est marié à une Bourkinabée).

Nous mangeons (pour moi c’est la première fois) une délicieuse fondue au fromage et allons dormir le ventre bien rempli.  Le matin debout à 4h30, pour prendre le bus à 6h vers Bobo. Quelle cirque!!
A cause des fêtes, il y a énormément de monde qui veut voyager (chez la famille), ce qui fait que même si l’on a déjà acheté un ticket, il faut tirer et pousser pour arriver jusqu’au bus. Pour nous c’est quand même un peu plus facile, parce qu’ils sont en général un peu plus gentils avec les femmes et les enfants et donc nous nous glissons rapidement derrière Sarah et le petit Ismaël J.

A 12h30, nous arrivons à Bobo, où il nous faut attendre jusqu’à 16 heures pour un bus vers Banfora. Le soir nous arrivons et faisons connaissance avec le futur marié et sa promise et leurs familles.  Le mariage est déjà en cours depuis 3 jours et demain est la dernière journée avec le mariage religieux. Le lendemain, il y a énormément de monde à la mairie (je ne suis pas arrivée à rentrer) et à l’église. La messe est assez moyenne, vu qu’elle (Afou) est en faite musulmane et la préparation de la messe  a donc été assez limitée.  Mais c’était quand même sympa ! 
Ensuite, nous allons dans la cour de l’école, où travaille Jean-Sébastien.  Il s’y trouve un podium, avec la table d’honneur.  Derrière, il y a ensuite un centaine de bancs.  La famille et le couple de mariés prennent place à la table d ‘honneur où ils reçoivent une boisson fraiche et le repas.  
Très rapidement, se succèdent une série de  sketches, speeches de la famille, chanteuses de playback, des danses bizarres, et finalement après seulement une heure, le gâteau de mariage. Entretemps, les gens assis sur les bancs ont reçu un repas, servi dans des petits bacs en plastique venant de chez le Chinois.  Après moins d’un heure, la majorité des personnes sont reparties chez elles. C’est apparemment comment ça ce passe ici !  Tu viens juste pour manger et c’est tout…. Bizarre !!

Le soir, nous sommes encore aller manger chez Jean-Sébastien et Afu avec leurs familles. Très gai !  La nuit de dimanche, je suis allée dormir avec Benoit et Cécile dans un ‘camping’.  Une série de petites huttes, très basiques, avec seulement un lit.  Le matin à 4h30, le guide vient te réveiller !  Après une petite promenade, nous sommes arrivés près d’un grand lac, où nous prenons place dans une petite pirogue.  Après avoir pagayé un petit moment, nous attendons au milieu du lac le lever du soleil, et…. les hippopotames !!!  Je les ai vus à seulement quelques mètres de moi !  Quelles bêtes gigantesques…. Impressionnant !!!

L’après-midi, on a repris la route (après une première panne de moto – fallait bien que ca arrive une fois !) vers un petit village un peu plus loin (Sindou) où l’on peut aller visiter des ‘pics’.  Ce sont des pointes rocheuses qui forment des sortes de chaines de montagnes l’une derrière l’autre, très beau !. Le mardi nous sommes partis avec toute la bande (nous étions 14, donc 7 motos), voir les chutes d’eau.  Ça ressemblait un peu à un jour à la mer … nager, bronzer, glander…. Relax Max !
Le soir, repas hamburger-frites …. Divin !

Mercredi, j’ai décidé de me laisser faire des tresses dans les cheveux.  Waaauw, quel martyre !!! Après deux heures de m’avoir tiré les cheveux, j’en avais assez, et j’ai vraiment dû mordre sur ma chique pour ne pas foutre une baffe à Joséphine (la dame qui me faisait les tresses J ).  La nuit, j’ai quand même pris un calmant pour bien dormir.  Le résultat est très beau et c’est très frais !!!
Jeudi, voyage de retour vers Ouaga, à la maison de Sarah et Luk.  Entretemps, ceux-ci m’avaient demander si je ne voulais pas passer le réveillon chez eux, ce que j’ai accepté (après validation avec le partenaire).  Vendredi, nous décidons pour le réveillon de voyager vers le nord, chez des amis de Luk et Sarah, qui ont un petit camping.   Samedi donc, départ en voiture…. Je vous épargne les détails de comment nous sommes arrivé là-bas… Non ???  Vous voulez vraiment savoir ?... Bon allez, je vous raconte :

10h30 : Léokhadi arrive avec la voiture. Nous prenons place : Amour (son mari, qui a actuellement un pied cassé et marche pour le moment avec des béquilles). Derrière : Sarah, Luk et moi avec bébé Ismaël.

10h35 : nous sommes arrêtés à 50m de la maison, après un bruit bizarre derrière à gauche. Nous descendons et constatons que l’amortisseur a probablement rendu l’âme.  OK, pas de panique. Amour, Sarah et Luk descendent et je roule un peu plus loin avec Léo pour aller chercher un vieil amortisseur de remplacement.

11h30 :  On attend chez Léo après le garagiste, qui est sensé savoir où il a laissé cet autre amortisseur.

12h30 : OK, enfin chez le garagiste.  Il remplace l’amortisseur et…. la voiture penche toujours très fort de travers. Pas de panique, ce vieil amortisseur n’était sans doute plus très bon : il téléphone chez un ami qui en a un autre en nous devons juste attendre un petit peu.

13h30 : L’ami arrive avec le nouvel amortisseur. Il l’installe et…. la voiture penche encore toujours de travers.  Ils vérifient toute l’affaire de plus près et constatent que les deux roues de derrière ne sont pas de la même taille. Ils vont les changer pour être sûr que le problème ne vient pas de là.

14h15 : Les roues sont remplacées et grrrrrr la voiture pend encore toujours de travers. Après encore avoir cherché, le garagiste trouve enfin le problème : le nouvel amortisseur que son ami a apporté est d’un autre modèle que celui que nous avons besoin.  À nouveau, téléphoner et attendre….

15h45 : OK. On peut enfin partir. Nous retournerons chez Luk et Sarah (qui habitent de l’autre côté de la ville) et arrivés là-bas, nous décidons quand même de partir vers Bani, en espérant y arriver avant la nuit.

16h15 : OK, tout est chargé et nous démarrons.

17h30 :  Boum, nous sommes partis depuis environ 60 km, et il y a de nouveau un problème. Nous descendons et constatons que le roulement est cassé.  Aucune chance que nous puissions continuer, nom de milliards !  Nous allumons les 4 clignoteurs et nous enfonçons un peu dans la brousse pour être plus en sécurité. Nous emportons un siège pour Amour, puisqu’il doit toujours garder son pied en hauteur et grignotons un peu de nourriture qu’on avait emportée pour le soir.  Amour téléphone à nouveau au garagiste qui propose de venir avec une autre voiture pour nous aider.

19h30 : Nous sommes toujours sur le côté de la route, nous avons fait entre-temps un feu de camp (il fait nuit noire !), ouvert le rhum-coca et donné à manger au bébé avec une cuillère faite avec un racine.  Nous nous demandons si nous arriverons encore vraiment et commencont à penser que nous allons passer la nouvelle année ici.

19h35 : Joepie, la voiture est arrivée !  Nous transférons les bagages et embarquons dans la nouvelle voiture.  Les garagistes vont essayer de réparer notre voiture et de rentrer chez eux.  Nous décidons de continuer à toute vitesse.

21h45 : Jeeeeuj, enfin arrivés. Nous sommes à Bani, un mignon petit village sans électricité.  Je fais la connaissance d’une bande d’amis de Luk et Sarah et on s’installe dehors à côté du feu de camp.  Pour le réveillon, ils ont tué un mouton qui est occupé à rôtir sur le grill.  Nous, les filles, on avait fait auparavant quelques courses pour les accompagnements. : des chips, des tucs, quelques légumes et patates pour accompagner le repas. Les garçons ont connecté leur musique sur un gros haut-parleur et c’est ainsi que nous avons fêté la nouvelle année : Dehors sous le ciel étoilé, avec de la super musique dansante, autour du feu de camp et les pieds dans le sable… que peut-on rêver de mieux ???

Le dimanche nous sommes restés encore sur place (il y a dans le village 8 mosquées spéciales à visiter, très beau !) et lundi retour vers Ouga.  Comme le mardi était encore un jour de congé, je suis encore restée un peu là-bas.  Je suis allée me promener avec bébé Ismaël, visiter le centre des artistes et le soir, nous sommes allés tranquillement boire un verre.  

Mercredi-matin, je suis de retour à Koupela, où je retrouve ma chambre sous une couche de poussière rouge… soupir….

Julienne est venue me chercher à l’arrêt de bus, et est restée chez moi l’après-midi.  Nous avons fait ma giga-lessive, nettoyé les locaux, fait du jus, et j’ai préparé pour elle et son neveu Eric un petit sac de pâtes carbonara (un petit sac préparé en 5 minutes).  ils ont trouvé ça super bon !

Voilà ! Ce furent vraiment 2 semaines spéciales.  Cela a été très chouette.  J’ai parcouru le Burkina du sud au nord, vu de très belle choses, et rencontré plein de chouette personnes.  
Ça promet pour les deux ans à venir !  Le weekend prochain, je vais avec julienne, Eric et un ami dans une ville à proximité, Tenkodogo (vers le sud).  C’est une ville plus grande et plus moderne que Koupela.  Ils y ont quelques amis, et m’ont invitée d’aller passer le weekend là-bas.  

J’ai bien repris le travail hier.  Il y a petit à petit davantage de patients, surtout l’avant-midi, 8 à 10 patients par jour.  Les après-midi sont encore assez vides, mais ça me donne le temps de gérer les aspects administratifs (et oui, c’est aussi quelque chose qu’il faut apprendre !).  
Lorsque j’étais à Ouaga, j’ai rencontré Cécile, qui est aussi une volontaire DCC, et travaille depuis 16 mois au Burkina, comme ergothérapeute.  Elle y travaille dans un centre de revalidation avec d’autres kinésithérapeutes. Nous avions donc beaucoup de choses à partager.  Elle m’a parlé d’une technique assez récente pour confectionner des appareils orthopédiques.  Cette technique se base sur du carton et utilise de la pâte de farine comme colle !  Cela me semble très intéressant et je vais donc essayer de m’informer et de m’occuper de ceci dans les semaines qui viennent.

Voilà, un vrai roman J  
J’espère que vous me partagerai aussi comment les fêtes ce sont passées chez chaqu’un de vous !

Gros bisous et à très bientôt.

Happy newyear!

Hallo everyone !

Lang geleden !  Een gelukkig en vredevol nieuwjaar voor iedereen ! Een nieuw jaar vol nieuwe mogelijkheden, keuzes, mooie momenten en hopelijk veel gelach ! Ik wens het iedereen toe !

Aan allemaal bedankt voor de lieve wensen en berichten !

Ik heb zoveel te vertellen waar te beginnen ?!  Laat ik starten bij het begin : vrijdag 23 december neem ik de bus naar Ouaga om er bij Luk en Sarah –een jong koppel met een kleine baby (11maand)- de avond door te brengen.  Benoit en Cécile komen ook af vanuit Kaya en ook Léokhadi is van de partij (een franse die hier sinds 7 jaar woont en getrouwd is met een Burkinabeër).  We eten (voor mij voor het eerst !) een heerlijke kaasfondue en gaan met volle buikjes slapen. 

S’ochtends om 4u30 op, om 6 uur de bus naar Bobo, wat een gekkenhuis !!! Met de feestdagen is er ontzettend veel volk dat wil reizen (naar de familie), met als gevolg dat zelfs al heb je een ticket gekocht je toch moet duwen en trekken om op de bus te geraken.  Voor ons is het iets gemakkelijker omdat ze toch meestal wat vriendelijker zijn voor vrouwen met kinderen, dus glippen we heel snel achter Sarah en kleine Ismael door J.

Om 12uur30 zijn we in Bobo, waar we tot 16u moeten wachten tot er een bus is naar Banfora. S’avonds komen we aan, we maken kennis met de bruidegom en zijn bruid, en hun families !  De trouw is al sinds 3dagen gaande, morgen is de laatste dag met de kerkelijke trouw. 

De volgende dag is er veel volk in het gemeentehuis (ik ben niet binnen geraakt) en in de kerk.  De mis is matig, aangezien zij (Afou) eigenlijk moslima is en er dus niet veel tijd in de misvoorbereiding is gestoken.  Maar het is toch leuk !  Daarna gaan we naar de koer van de school waar Jean-Sebastien werkt.  Er staat een podium klaar met een eretafel.  Achteraan staan een stuk of honderd banken.  De familie en het bruidspaar neemt plaats aan de eretafel, waar ze een frisdrank krijgen en eten opgediend.  Aan sneltempo volgen er een aantal optredentjes, speeches van de familie, playbackzangeressen, bizarre dansen en uiteindelijk, na amper een uur, de bruidstaart !  Ondertussen hebben de mensen op de banken een maaltijd gekregen, geserveerd in van die plastieken bakjes van de chinees !

Na amper een uur zijn de meeste mensen weg , terug naar huis.  Zo gaat dat hier blijkbaar, je komt voor het eten en dan is het gedaan…gek.  Wij zijn dan ‘s avonds nog gaan eten bij Jean-Sebastien en Afou thuis, met hun families erbij, gezellig.

Zondagnacht ben ik met Benoit en Cécile gaan overnachten in een ‘camping’.  Een aantal basic hutjes met enkel een bed.  S’morgens om 4u30 komt de gids je wekken.  We zijn dan na een klein wandeling aanbeland bij het grote meer, waar we plaatsnemen in een kleine prauw.  Na een eindje peddelen, wachten we in het midden van het meer op de zonsopgang en…de nijlpaarden !!!  Ik heb ze gezien op maar een aantal meter afstand, wat een gigabeesten !Indrukwekkend !

In de namiddag zijn we dan verder gereden (na een eerste motopech=> het moest er is van komen) naar een wat verder gelegen dorpje Sindou, waar je ‘de pieken’ kon bezoeken.  Dat zijn rotsachtige pieken die als een soort bergketting achter elkaar liggen, mooi !

Dinsdag zijn we met heel de bende (we waren met 14, dus 7 brommers) naar de watervallen gegaan.  Leek een beetje op dagje aan het meer, zwemmen, bruinen, chillen,…zalig !!! S’avonds hamburger-friet gaan eten, man, wat hemels !

Woensdag heb ik dan beslist om mijn haar te laten vlechten. Héhé, wat een pijn !! Na twee uur aan men haren trekken had ik het wel gehad, en ik heb echt op mijn tanden moeten bijten om Joséphine (de vrouw die le vlechtte) geen mep te geven J.  S’nachts heb ik toch een pijnstiller genomen om goed te kunnen slapen. Het resultaat is echt mooi, en het is lekker fris !

Donderdag reis terug naar Ouaga, naar het huis van Sarah en Luk. Ondertussen hadden deze gevraagd of ik met oudjaar niet bij hun wou blijven, waarop ik (na toestemming van het thuisfront) besliste om dat maar te doen.  Vrijdag besloten we om voor oujaar naar het noorden te reizen naar vrienden van Luk en Sarah die daar een kleine camping hebben.  Dus zaterdag vertrek met de auto…ik bespaar jullie de details van hoe we daar geraakt zijn…nee ?? jullie willen het weten ?...ale goed dan…

10u30 Léokhadi komt eraan met de auto.  We nemen plaats : Amour (haar man die een gebroken voer heeft dus momenteel met krukken gaat), achteraan : Sarah, luk en ik, met baby Ismael.

10u35 We staan 50 meter van het huis stil na een raar geluid links achteraan.  We stappen uit en zien dat de schokdemper het waarschijnlijk begeven heeft.  Ok geen paniek.  Amour, Sarah en Luk stappen uit en ik rij verder met Léo naar haar thuis om er een oude schokdemper te gaan halen. 

11u30 Thuis bij Léo wachten op de garagist die weet waar hij die andere schokdemper heeft gelaten.

12u30 Ok eindelijk bij de garagist.  Hij verwisselt de schokdemper en…auto hangt nog steeds ontzettend scheef…Geen paniek, die oude schokdemper was waaschijnlijk niet meer goed : hij belt een vriend die er een andere heeft, we moeten maar even wachten.

13u30 Vriend komt eraan met nieuwe schokdemper, ze installeren deze en…de auto hangt nog steeds scheef !!! Ze bekijken de zaak van dichterbij en stellen vast dat de twee achterbanden niet dezelfde grote hebben, ze gaan ze verwisselen om zeker te zijn dat dat niet het probleem is.

14u15  Banden zijn verwisseld en grrrr auto hangt nog steeds scheef .  Na nog zoeken vindt de garagist –eindelijk- het probleem.  De nieuwe schokdemper die zijn vriend gebracht heeft is een ander model dan dat wat we nodig hebben !!!!!Again, bellen en wachten…

15u45 Ok We kunnen eindelijk vertrekken, we rijden terug naar Luk en Sarah (die aan de andere kant van de stad wonen) en daar aangekomen beslissen we om toch nog door te rijden naar Bani, om er hopelijk voor donker nog aan te komen.

16u15 Ok we zijn ingeladen en vertrokken

17u30  KNAL, we zijn zo’n 60 km verder en er is weer iets mis.  We stappen uit en zien dat de ROULEMENT het heeft begeven.  Geen sprake van dat we verder kunnen, miljaar.  We zetten de 4 pinkers op en begeven ons iets meer de brousse in om veilig te zijn.  We nemen Amour zijn stoel uit de auto, aangezien hij nog steeds zijn voet hoog moet  houden en openen wat hapjes die we voor ‘sa vonds hadden meegbrecht.  Amour belt de garagist opnieuw, die met een andere auto gaat komen om ons te helpen.

19u30…We zitten nog steeds aan de kant van de weg, hebben ondertussen een kampvuur gemaakt (het is pikkedonker), de rumcola opengemaakt en de baby eten gegeven met een lepeltje gemaakt uit wortel. We twijfelen of we er ooit nog gaan geraken en beginnen te geloven dat we hier nieuwjaar gaan vieren !

19u35 Joepie de auto is er !  We verwisselen de bagage, laden alles in en stappen de nieuwe auto in.  De garagisten gaan onze auto proberen te maken en ermee terugrijden, wij beslissen om in sneltempo door te rijden !!

21u45 jeeeeeeej aangekomen !!!!!! We zijn in Bani, klein schattig mooi dorpje zonder electriciteit.  Ik maak kennis met een bende vrienden van Luk en Sarah en we installeren ons buiten naast het kampvuur.  Voor vanavond hebben zij een schaap geslacht en dat ligt nu te bakken op de grill. Wij, de meisjes, hadden op voorhand wat boodschappen gedaan voor hapjes : chips en tuc, en wat groenten en aardappelen om erbij te eten.  De jongens hebben hun muziek aangesloten op een grote box en zo heb ik het nieuwe jaar ingezet :  buiten onder een grote sterrenhemel, met zalige dansmuziek, rond het kampvuur en met mijn voeten in het zand…kan het beter ??

Zondag zijn we daar nog een dagje gebleven (er zijn in het dorpje 8 speciale moskeeën te bezoeken, heel mooi) en maandag terug naar Ouaga.  Omdat het dinsdag nog vrije dag was, ben ik nog een beetje daar gebleven.  Ik ben met baby Ismael gaan wandelen, het centrum voor artiesten gaan bezoeken en s’avonds zijn we gezellig iets gaan drinken.

Woensdag ochtend ben ik dan terug aangekomen in Koupéla, aar ik mijn kamer onder een laag rood stof heb teruggevonden…zucht…

Julienne is me komen ophalen aan de bushalte en is gisteren namiddag bij mij gebleven.  We hebben men gigawas gedaan, de praktijk gekuist, bissap gemaakt en ik heb voor haar en voor haar neef Eric een zakje pasta carbonara (zo een –klaar in 5 minuten zakje-)klaargemaakt, ze vonden het superlekker !

Zo, het waren twee speciale weken, het was heel erg leuk !  Ik heb Burkina van zuid naar noord doorkruist, heel wat moois gezien en veel toffe mensen leren kennen !  Dat belooft voor de volgende twee jaren J.

Dit weekend ga ik met Julienne, Eric en een vriend naar een nabijgelegen stad Tenkodogo (naar het zuiden toe).  Die is iets groter en moderner dan Koupéla.  Zij hebben er een aantal vrienden die er wonen en hebben me uitgenodigd om daar een weekendje door te brengen.

Het werk heb ik gisteren goed hervat.  Er komen stilaan meer patiënten, inde voormiddag toch zo’n 8 à 10 per dag.   De namiddagen zijn momenteel nog leeg, maar dat laat ons wat tijd om administratief (ja hoor, dat moet hier ook geleerd worden) wat bij te blijven.  Ik heb toen ik in Ouaga was, Cécile gezien.  Cécile iso ok vrijwilligster bij de DCC en is sinds 16 maanden in Burkina als ergotherapeute.  Ze werkt er in een revalidatiecentrum samen met andere kinsesisten.  We hadden dus heel wat te bespreken.  Ze heeft me wat verteld over een vrij recente techniek die gebruikt wordt om orthopedische hulpmiddelen te maken.  Die techniek maakt gebruik van karton een gebruikt bloempasta als lijm… Het lijkt interessant om mij verder te informeren.  Daar gai k mij de komende weken dus ook mee bezig houden !

Ziezo, een hele boterham !  Ik hoop van jullie ook wat nieuws te hebben over hoe de feestdagen zijn verlopen bij iedereen !

Dikke zoen en tot snel

 Julienne en ik bij mij thuis!

 In Banfora met baby Ismael op de rug

Piques de Sindou à Banfora

Een deel van de groep/une partie du groupe: Cécile (devant gauche), Benoit (milieu gauche), Adeline (derrière gauche), Sarah (derrière droite), Martin (milieu droite) et Luk (devant droite).

Mes cheveux!!

Voilààà, jolie non?? 

Hihi, en panne dans la brousse.  Donc on se fait un petit picnic, qu'est)ce que tu veux faire d'autre?...

Afou et Jean-Sébastien à leur mariage le 24 décembre.