Ny Zaabre !

J’espère que tout le monde se porte bien !  Ici la vie continue doucement.  Cela fait déjà trois mois que je suis là maintenant, le temps passe vite !  Je remarque qu’ il est de plus en plus difficile de chaque semaine rédiger un petit texte pour écrire sur ce blog.  D’un côté, il y a tellement de choses à raconter, mais d’une autre part : beaucoup de ces choses semblent maintenant évidentes et normales pour moi. Chaque soir, je me lave au seau et avec un filet.  Ca ne me prends plus autant de temps qu’au début et utiliser un filet me fait un massage ‘scrub’ à chaque foisJ.  La semaine dernière par contre, nous avons été coupé d’eau pendant quelques jours…c’était moins marrant !  L’électricité, je peux facilement m’en passer, mais l’eau…Une des femmes de la maison allait me puiser un bidon d’eau le matin, et on fait avec.  Pas facile, n’y pour les sœurs d’ailleurs, qui avec une communauté de 7 ont besoin de plusieurs gros bidons par jour ! 

La raison pour lequel nous sommes à cour d’eau est plus encourageante : les massons ont commencé la construction d’un dortoir ! En effet, avant mon départ, nous avions parlé de la possibilité de faire un dortoir de 10 lits à côté du centre.  Comme beaucoup de nos patients viennent de loin (10-20-30 km) et beaucoup d’entre eux n’ont à leur disposition qu’un vélo, il est souvent plus facile de leur offrir une possibilité de loger sur place (déjà pour le moment, il y en a certain qui logent dans les chambres à côté de la mienne, mais ce n’est pas bien adapté à leurs besoins).  Comme les massons font les briques sur place, ils puisent beaucoup d’eau pendant la journée. Les sœurs disposent d’un château d’eau, qui se remplit en allumant le group. Maintenant elles se rendent compte que la quantité d’eau ne suffit pas pour tout le monde.  Ce sera un problème aussi une fois que le dortoir sera là…Un problème auquel on doit réfléchir !

Entre temps, vendredi le 20 janvier, je suis partie voir le Dr Daniel (chirurgien Italien). Il m’avait téléphoné pour dire qu’il y a eu un problème d’ordinateur, qui a fait qu’ils ont perdu la liste des enfants à opérer.  Ensemble, nous avons essayé de refaire la liste.  Pour les semaines qui suivent, il y 4 de nos enfants qui seront opérés. Joseph, qui a les doigts de la main collés l’un à l’autre aura de la chirurgie esthétique, Gafarou se fait opéré au deux genoux (genoux en X), Jeanne a un genou en X et Noé une jambe varus (en O).  J’espère pouvoir assister à au moins une de ces interventions !

Petites histoires :

-       faire des courses vite-vite n’existe pas ici.  A chaque fois que je pars en ville pour faire ‘des petites courses’, je reviens épuisé et deux heures plus tardJ.  Pour les légumes : on va au marché, si tu veux beurre : c’est l’autre côté du marché, si tu veux sachets : c’est dans la boutique, si tu veux viande : c’est à côté du goudron, si tu veux lait en poudre : tu vas à l’alimentation, si tu veux poulet etc etc.

-       Le weekend dernier, il y avait un pèlerinage à Koupéla.  Des milliers de personnes sont venus pour prier, marcher, veiller. Comme je voulais aller voir, j’ai décidé de rester en ville et de dormir chez Julienne…sur une natte ! Inutile de dire que je n’ai (presque) pas fermé les yeux de la nuit.  J’ai dormi dans la chambre avec la maman, Julienne et une petite (Poko) allongées à côté de moi.  Le lendemain, et oui, mal aux muscles !  Mais si je veux sortir un peu de mon village, il faudra que je m’habitue !

-       Les massons qui construisent le dortoir ont demandé de loger sur place, puisque le chemin Koupéla-Baadtenga est loin pour faire à pied tout les jours (6km).  Donc ils dorment ici…sous ma fenêtre !  La sœur leur a donné un magasin/garage qui se trouve en face de ma chambre.  A première vue, je ne vois pas de problèmes…sauf que…ils ronflent !!! Quelle horreur !  Je dors avec des boules quièses toutes les nuits et attends leur départ avec impatienceJ.

-       Je vous disais que sortir en ville est fatiguant.. Une des raisons est aussi que, partout où je me trouve, il y a un attroupement de gens. Si je vais au marché, chacun m’appelle.  A la poste, tout le monde te regarde, dans le maquis, idem.  Nasara, nasara,nasara ! Même les petits vieux ne sont pas gênés de m’appeler pour venir les saluerJ.  Les gens sont très gentils !  La plupart du temps, ils veulent juste que tu les salues et ils sont émerveillés quand je leur souhaite une bonne journée en Moore !  Mais c’est vrai que, parfois j’aimerais pouvoir faire mes courses vite-vite (oui bof, vous me comprenez) ou acheter des serviettes hygiéniques sans que toute la ville le sacheJ.  L’autre jour, je suis partie au marché pour essayer des pantalons.  Trois petits enfants me suivaient depuis mon arrivée en ville.  Très mignon tout ça, mais moins marrant si ils sont là à te regarder quand tu essaies tant bien que mal de te manœuvrer dans un jean trop serrant derrière un rideau qui tient de travers et qui ne fait que 30 centimètres de large ! Je les ai gentiment demandé de retourner chez leurs mamans, mais non, ils n’ont pas voulu, grr J.

-       J’ai trouvé une solution pour les soirées où il n’y a pas d’électricité (quand les sœurs n’allument pas le groupe) : des bougies !  Elles sont pratiques, pas trop chères et c’est romantique en plus.  Jai fais un beau chandelier avec une petite bouteille et un peu de sable (voir photo), j’étais fier de moi J !

-       Je n’ai encore vu personne se donner un bisous ici, n’y des amis entre eux, n’y des amoureux/mariés.  Tout le monde se donne la main (droite !!) pour se saluer.  Bizarre de voir un mari serrer la main à sa femme après une longue journée de travail.

Plus d’histoires la semaine prochaine !

Ny Zaabre !

Ik hoop dat het goed gaat met iedereen ! Hier kabbelt mijn leventje verder.  Ik ben hier nu al drie maanden, de tijd gaat zo snel !  Ik merk dat het voor mij steeds moeilijker is om elke week een tekstje te schrijven voor de blog.  Aan de ene kant heb ik zoveel dingen te vertellen, maar aan de andere kant lijken veel van deze dingen me nu volkomen logisch en normaal.  Elke avond was ik me met een emmer en een netje.  Het douchegebeuren neemt nu helemaal niet veel tijd meer in beslag en me wassen met een net geeft me elke keer een ‘scrub’massage, handig J.

Vorige week hebben we echter enkele dagen zonder water gezeten…minder leuk !  Leven zonder electriciteit gaat me redelijk gemakkelijk af, maar zonder water…Een vrouw van het huispersoneel ging dan elke ochtend een aantal emmers water voor mij pompen, en daar moet je het mee doen.  Niet gemakkelijk, en zeker niet voor de zusters, die met een groep van 7 veel water nodig hebben ! 

De reden waardoor me zonder water zitten is echter wel positief : de metsers zijn begonnen met de bouw van de slaapzaal !  Reeds voor mijn vertrek, hadden we besproken dat er een slaapzaal zou komen met aangepaste accomodatie (waterkraan, misschien een speelzaal ?) voor de patiënten van het centrum.  Het is zo dat een aantal van onze patiënten van ver (10-20-30km) komen, en vaak enkel over een fiets beschikken (waar ze dan ook al hun kinderen op moeten krijgen).  Het is voor hen praktisch onmogelijk en te zwaar om  drie/vier keer per week op en af te rijden.  Sommigen blijven dan liever een aantal weken ter plaatse wonen, vandaar een slaapzaal.  Momenteel blijven er al een aantal mensen slapen, maar ze verblijven in de lokalen naast het centrum (en men kamer) en dat is niet zo ideaal.

Aangezien de metsers hun bakstenen ter plaatse maken, putten ze heel de dag door veel water.  De zusters beschikken over een watertank, die zich vult wanneer ze de electricteitsmachine aanzetten (‘s avonds van 19 tot 21-22uur).  Nu beseffen ze dat de tank onvoldoende capaciteit heeft om iedereen van water te voorzien. Dat zal ook een probleem blijven wanneer de slaapzaal er zal zijn…Om over na te denken !

Ondertussen ben ik, vrijdag 20 januari, op bezoek geweest bij de Italiaanse chirurg, dokter Daniel.  Hij had me gebeld om me te laten weten dat ze alle gegevens kwijt zijn van onze kindje, door een probleem met de computer.  Samen met hem, heb ik geprobeerd om de lijst terug volledig op te stellen.  Uiteindelijk zijn er voor de volgende weken 4  van onze kindjes gepland voor een interventie.  Joseph krijgt plastische chirurgie om zijn aan elkaar gekleefde vingers van elkaar los te maken.  Gafarou wordt geopereerd aan beide knieën (X benen), Jeanne wordt geopereerd aan één knie (X-been) en Noé ook aan één been (0-been).  Ik hoop ten minste één van deze interventies te kunnen bijwonen !

Kleine weetjes :

-       Snel-snel boodschappen doen bestaat hier niet.  Elke keer dat ik naar de stad vertrek om ‘snel enkele boodschappen’ te doen, kom ik twee uur later en totaal uitgeput thuis J.   Als je groenten wil, moet je naar de markt, voor boter : andere kant van de markt.  Voor zakjes moet je in een kleine kiosk zijn, voor vlees : naast de grote asfaltweg, melk (poeder) vind je enkel in de grotere winkels, kip heb je alleen enz enz. 

-       Vorig weekend werd er een bedevaart naar Koupéla georganiseerd.  Er zijn die twee dagen duizenden mensen gekomen om te bidden, stappen, waken.  Aangezien ik wou gaan kijken, besloot ik om die nacht bij Julienne te blijven slapen…op een natte !  Een natte is een mat, 1mm dik en geweven van stro.  Onnodig om te vermelden dat ik amper heb geslapen die nacht.  Ik sliep in een kamer met naast me Julienne, haar mama en een kleine meid (Poko).  De volgende ochtend, of course, spierpijn !  Maar als ik uit men dorp wil komen, zal ik er toch aan moeten wennen J !

-       De metser die de slaapzaal bouwen, hebben gevraagd om ter plaatse te blijven slapen.  Het is voor hen onzinnig om elke dag heen en weer te stappen naar de stad (6km).  Dus slapen ze hier…onder mijn raam !  De zuster heeft hen een garage/magazijn gegeven dat vlak tegenover mijn kamer ligt.  Op zich geen probleem…ware het niet dat ze ontzettend snurken !!!Wat een ellende !  Ik slaap sindsdien elke nacht met oorstoppen en wacht vol ongeduld hun vertrek af J.

-       Ik vertelde jullie dat naar de stad gaan best vermoeiend is… Een van de redenen is ook dat, overal waar ik ga, er zich altijd een mensenmassa lijkt mee te bewegen.  Als ik naar de markt ga, roepen vele mensen me na.  Naar de post, idereen kijkt, op café, idem.  Nasara,nasara, nasara !  Zelfs de oudjes zijn niet te verlegen om me te vragen om hen te komen groeten.   De mensen zijn heel lief.  Meestal willen ze me enkel een hand geven en ze zijn in de wolken als ik hun in het moore een fijne dag toewens !  Maar het moet gezegd dat ik soms ook gewoon graag snel-snel (nou ja, je begrijpt me wel) men boodschappen zou willen doen, of wc-papier wil kopen zonder dat telkens heel de stad het weet.  Een aantal dagen geleden wou ik op de markt enkele broeken gaan passen.  Drie kleine kindjes volgden me sinds ik in de stad was aangekomen.  Heel schattig allemaal, maar minder grappig als ze me blijven aanstaren wanneer ik me, achter een scheef hangend, 30 cm breed gordijn, in een te kleine jeans probeer te wurmen.  Ik heb hen vriendelijk gevraagd om naar hun mama’s toe te gaan, maar nee, ze hebben niet geluisterd, grrr J.

-         Ik heb een oplossing gevonden voor de avonden waarop er geen electriciteit is (wanneer de zusters de machine niet opzetten) : kaarsen !  Effectief, niet te duur, handig en nog romantisch ook ;). Ik hbe een mooie kandelaar gemaakt met een leeg flesje en wat zand, ben fier op mezelf (zie foto ) J.

-       Ik heb hier nog niemand elkaar een zoen zien geven, noch vrienden onder elkaar, noch getrouwde/verliefde koppels.  Iedereen geeft elkaar hier een (rechter !!)hand.  Best raar wanneer je een man zijn vrouw een hand ziet geven wanneer ze elkaar na een lange dag terug zien.

Meer verhalen volgende week!