zondag 30 december 2012


FIJNE FEESTDAGEN!!
BONNE FETE!!



woensdag 19 december 2012

formation APT Finie!










Bonjour !!

Voici un petit compte rendu des semaines passées :

Le 18 novembre j’ai accueilli Marian à Ouagadougou, et emmené à Koupéla où elle restera trois semaines.  Marian est une hollandaise de 65 ans, retraité ergothérapeute, pleine d’énergie et infatigable, enthousiaste et très gentille.
La première semaine, Marian vient dans ma cour de 8 à 20h.  Nous travaillons ensemble (de temps en temps aidé par des amies, voisins) pour préparer les planches de cartons, déjà assembler un banc, une chaise.

Je deviens de plus en plus enthousiaste sur la technique d’APT, cela me fait aussi beaucoup de bien de pouvoir travailler avec mes mains et je prends plaisir à créer mes propres choses, j’imagine déjà me fabriquer une étagère une fois le cours terminé (ENFIN une étagère!) !

Lundi 26, les participants arrivent.  En fin de comte ils sont 16 venus de différents diocèses.  Il y a 4 femmes, 12 hommes, Marian, Cécile (une amie ergothérapeute volontaire venue pour aider Marian) et moi.
Une groupe ‘choc’ : il y a eu tout au long des deux semaines une très bonne entente entre tout les participants, ils étaient tous très enthousiastes, motivés et doués !  Ils ont été étonné par ce que l’on peut fabriquer avec du carton (tout comme moi d’ailleurs),  ils ont vite compris la technique et sont motivés de continuer cette technique une fois rentrés dans leurs maisons et centres respectifs. 

Pour moi par contre, comme on dit ici : ça a chauffé !! 
Et oui, je comprends maintenant que quand on organise quelque chose, on ne peut vraiment pas en profiter au moment même mais que après !  La logistique et la planification étant des facteurs très difficiles à faire comprendre ici, a fait que, et oui, j’ai souffertJ.
Mais je dois avouer que j’ai aimé organiser cette formation, les participants étaient très contents, la formatrice aussi et la conclusion :
Ce fût un grand succès !

Samedi 8 décembre, j’ai reconduit Marian à Ouaga et j’ai continué encore plus vers le nord-ouest, à Koudougou, pour quelques jours entre volontaires. 
A Koudougou, chaque année ils organisent les NAK, les Nuits Atypiques de Koudougou, qui est en gros un festival de musique dispersée dans toute la ville.  Suite au NAK suivait la fête Nationale, le 11 décembre, qui cette année-ci se faisait à Koudougou.  Ce fût un chouette weekend, relax entre amis, cela m’a fait beaucoup de bien !

Maintenant, j’ai repris le boulot à 200km/h, rattrapant tout le travail que Noé et moi n’avons pas pu faire pendant deux semaines, avec beaucoup de nouveaux patients, des rapports à écrire etc.…
Comme vous le lisez, il y a assez de boulot à faire !

En espérant que vous vous portez tous bien, je vous souhaite déjà un bonne période de fête : A bientôt !


Hallo !

Hier een kleine verslagje van de voorbije weken :

18 november heb ik Marian in Ouagadougou opgehaald en haar naar Koupéla gebracht, waar ze drie weken zal blijven.  Marian is een nederlandse van 65 jaar, gepensioneerd ergotherapeute, vol energie en onvermoeibaar, enthousiast en heel lief.  De eerste week was een voorbereidingsweek, Marian kwam van 8 tot 20u naar mijn huis en koer, waar we samen (af en toe geholpen door vrienden, buren,…) alvast kartonnen platen gemaakt hebben, een bankje en stoeltje ineengezet,…

Ik werd steeds enthousiaster over deze APT techniek, waarmee je met gerecycleerd materiaal prachtige dingen kan maken.  Heb deed ook deugd om eens met mijn handen te kunnen werken en het was fijn om mijn zelfgemaakte creaties te kunnen zien.  Ik ben al aan het plannen  om een mooie rekje te maken (EINDELIJk een kast !) !

Maandag 26 november, de deelnemers komen eraan,.  Uiteindelijk zijn ze met 16, afkomstig uit verschillende steden.  Er zijn 4 vrouwen, 12 mannen, Marian, Cécile (een vriendin, ergotherapeute, gekomen om Marian te helpen) en ik. 
Het was een super groep : allen kwamen ze goed overeen gedurende de twee weken, er was een leuke sfeer, ze waren heel enthousiast, gemotiveerd en handig !  Ze waren verbaasd over wat je allemaal kan maken met simpel karton (ik ook trouwens), ze begrepen de techniek heel snel en ze zijn nu nog steeds gemotiveerd om ze verder te zetten thuis of in hun respectieve centra’s.

Voor mij werd het, zoals ze hier zeggen : heet onder mijn voeten !
Ik begrijp nu dat je, als je iets organiseert, pas achteraf kan genieten, want op het moment zelf : wat een stress !  Wetende dat logistiek en planning begrippen zijn dat ze hier zelden kennen, begrijpen jullie dat ik  wat heb afgezien J.
Maar ik moet toegeven dat ik het leuk heb gevonden om dit alles te organiseren, de deelnemers waren heel tevreden, Marian ook en dus besluit :
Een groot succes !!

Zaterdag 8 december bracht ik Marian terug naar Ouaga, en reisde ik door naar het noord westen van het land, naar Koudougou, voor enkele dagen met andere vrijwilligers.
In Koudougou wordt elk jaar de NAK georganiseerd, de Nuits Atypiques de Koudougou, eigenlijk een soort muziekfestival verspreid over heel de stad.  Na de NAK volgde de Nationale feestdag, die dit jaar in Koudougou georganiseerd werd, dus veel te zien !  Het was een leuk, ontspannen weekend met vrienden !

Nu heb ik het werk terug opgenomen aan 200km/u, om al het werk in te halen dat Noé en ik gedurende deze drie weken niet hebben kunnen doen, veel nieuwe patiënten, rapporten schrijven,.. Genoeg te doen !

Ik wens elk van jullie alvast leuke feestdagen !  Tot snel !




donderdag 22 november 2012

APT start




Denise komt even helpen/ Denise vient nous aider

Avec marian dans ma maison/  Met Marian in mijn huisje

Meten van de kindjes/  Mesurer les enfants

Noelie komt helpen om lijm te maken/Noelie vient nous aider à faire la colle

maandag 5 november 2012

APT


Salut !

Comme promis, une petite explication sur les semaines qui suivent.
Quelques semaines après mon arrivée, je fis la connaissance de Cécile, une ergothérapeute française qui est volontaire dans un centre de rééducation à Ouaga.  Elle me parla d’une formation qu’ils avaient eu à suivre dans leur centre : une formation sur les APT.  Comme ceci m’avait l’air très intéressant, j’ai monté un dossier pour faire une demande de formation à une organisation des Pays-Bas. Après un moment, j’ai reçu un mail : ma demande a été accordée !

La technique d’APT est une manière peu coûteuse de fabriquer des meubles, des tables et des chaises, ou des jouets adaptés pour des enfants handicapés.  Cela permet de fabriquer ces équipements à partir de papier et carton recyclé, ce qui procure plusieurs avantages : Possibilité de construire des appareils sur mesure selon les besoins du patient, à très faible coût et avec un poids minimal (ce qui permet au patient de les emporter sans problème).

La formation est planifiée du 17 novembre au 9 décembre 2012.  Nous allons nous concentrer sur la fabrication de meubles pour des enfants vivant avec une IMC (Infirmité Motrice Cérébrale).  Pendant la première semaine je travaillerais seule avec la formatrice.  Nous allons déjà préparer une chaise, ranger la salle, chercher le matériel… 

Les deux autres semaines serviront à former les participants (parents, agents de santé, aides-kinés,…).
Une semaine sera consacrée à la confection de jeux éducatifs et de chaises adaptées aux nécessités des enfants et jeunes concernés; la deuxième semaine sera davantage orientée vers la confection de tables et d’appareils de stations debout.

Pour tout ceci, on a bien sûr besoin d’argent…donc j’ai rédigé un projet !  Hmmm, pas ci simple que ça !  Rédaction, devis, factures pro formas, signatures,…Beaucoup de travail ! 

Encore beaucoup de choses à faire et à régler avant le début de la formation, mais comme on dit ici : ça va aller J !!


Hallo !

Zoals beloofd een woordje uitleg over de komende weken !
Enkele weken na mijn aankomst maakte ik kennis met Cécile, een ergothérapeute die als vrijwilligster in een revalidatiecentrum in Ouaga werkt.  Zij vertelde me over een seminarie dat ze hadden gevolgd in hun centrum : een vorming over APT (Appropriate Paper-Based Technology).  Aangezien dit me heel erg interessant leek, deed ik een aanvraag voor zo’n vorming bij een nederlandse organisatie.  Een aantal weken later kreeg ik een mail : aanvraag goedgekeurd !


De techniek van APT is een kostenbesparende techniek om aangepaste meubels, stoelen, tafels, of speelgoed te maken.  APT laat toe om deze dingen te maken met gerecycleerd materiaal, zoals oud papier en karton, en heeft dus vele voordelen : aangepast op maat gemaakt materiaal, weinig kosten en weinig gewicht (wat toelaat om de meubels makkelijk te verplaaten).


Het seminaire is gepland van 17 november tot 9 december.  Wij hebben beslist om enkel meubels te maken voor kinderen die leven met CP (Cerebral Palsy).  Tijdens de eerste week zal ik alleen met Marian (de ergotherapeute) werken .  We zullen al een stoeltje maken, de zaal opruimen, materiaal zoeken,…
De twee andere weken zullen de deelnemers aanwezig zijn (ouders, hulpverplegers, hulp-kinés,…).  Zij zullen leren een aangepast stoeltje, een sta-tafel en speelgoed te maken voor een kind met CP.


Om dat alles te kunnen organiseren hebben we natuurlijk geld nodig…dus heb ik een project opgesteld !  Hmmm, blijkt niet zo gemakkelijk !  Voorstel schrijven, raming maken, facturen zoeken, handtekeningen vinden,…veel werk !

Met de start al binnen twee weken heb ik nog zeer veel werk, maar zoals ze hier graag zeggen : het zal wel gaan J !

zondag 28 oktober 2012

Papa avec Aziz

Papa avec Paola

Maman avec Jean-Luc

La famille de Noé

Hallo iedereen !

Héhé, ik was jullie niet vergeten hoor, ik probeer al een hele tijd om foto’s van de vakantie up te loaden op de blogpagina, maar na een vierde poging geef ik het op !  Er zijn hier de laatste weken meerdere keren per dag electriciteitspannes, waardoor ik steeds men reeds ge-uploade foto’s kwijtspeel en…mijn geduld heeft ook grenzen J.  Er zou in Ivoorkust een electriciteitscentrale zijn aangevallen en beschadigd zijn, waardoor  heel Burkina Faso –die hun electricteit grotendeels in Ivoorkust gaan halen- regelmatig zonder stroom zit.

Nu ter zake : het verblijf van mijn ouders was geweldig !  Het weerzien in de luchthaven was best raar, het besef dat we elkaar toch een  heel jaar niet hadden gezien, we wisten niet waar te beginnen om alles te vertellen…dus zijn we maar begonnen met het geven van mijn verassingen !  Lieve gymnasten van Wild Gym, lieve ouders van basisschool Pastoor de Clerck, lieve mensen van Veltem die me een kaartje hebben geschreven en lieve iedereen die op zijn manier aan men project heeft meegeholpen of aan me gedacht heeft: super hard bedankt !!
Het is hartverwarmend om te zien hoeveel mensen meeleven en hoe iedereen zijn steentje wil bijdragen, dank jullie wel !

Zaterdag werd het nog eens dubbel zo geweldig, ik mocht nog eens pakjes openen, maar nu voor men 26e verjaardag !  Dank je wel aan men lieve vriendinnen , zusje en broers voor de leuke cadeautjes !  S’ avonds zijn we pizza gaan eten en ,jawel, gaan dansen !  Mama heeft toch wat pasjes geprobeerd en ze kreeg dadelijk complimentjes ! 

Zondag namen we de bus naar Koupéla, waar we een week zijn gebleven.  ‘S ochtends gingen we naar mijn werk in het centrum, in de namiddag hebben we uitstapjes gemaakt, gekookt (mama en Julienne toch J), gerust, gepraat,…  Het was leuk dat ze het werk in het centrum wat konden volgen, ze hebben geholpen met de patiënten, met de kindjes gespeeld, gevoetbald,…
We hebben ook veel gepraat over mijn rol hier, mijn werk, de moeilijkheden en de leuke dingen.  Het deed deugd om het vanuit een ander perspectief te zien, om er eens met een buitenstaander over te kunnen praten. 
We kwamen uiteindelijk tot het mooie besluit dat mijn verblijf hier best hard is, door zware levensomstandigheden, het moeilijke werk, het vele alleenzijn maaaaaar dat er ook veel tegenover staat : de leuke momenten met de patiënten, het spelen met de kindjes, de nieuwe vrienden die ik maakte,... een mooi evenwicht !

De tweede week vertrokken we naar het zuiden-westen van het land.  Vakantie voor mij, joepie !!  We hadden voor de week een chauffeur ingehuurd en het is heel goed verlopen !  We zijn een aantal dagen in Bobo-dioulasso gebleven, gerust en de stad bezocht en dan nog drie dagen in Banfora verbleven.  Alles is heel goed gegaan en zowel men ouders als ik hebben erg genoten !

Dan kwam het afscheid alweer, met pijn in het hart zwaaide ik mijn ouders uit.
Toch was het met een gerust gemoed dat ik uit de luchthaven vertrok, goed wetende dat ik 2 fantastische ouders heb, die me altijd zullen steunen en die ontzettend veel van me houden en vice versa !  Het komende jaar zal snel voorbij genoeg voorbij zijn en dan zie ik ze weer !

 Ondertussen ben ik reeds een week weer aan het werk, en dat is er genoeg !  Ook al mijn vrije tijd kruipt momenteel in het plannen en voorbereiden van men project over APT, maar daarover volgende keer meer !

Tot snel !


Salut vous tous !

Nonnon, je ne vous avais pas oublié, j’essaie depuis un moment de télécharger des photos des vacances sur le blog, mais après la quatrième tentative j’abandonne !  Les derniers temps nous avons ici plusieurs coupures l’électricité par jour, je dois recommencer à charger les photos à chaque fois et… ma patience aussi a des limitesJ.  Une centrale d’électricité aurait été endommagé en Côte d’Ivoire pendant les émeutes, voilà pourquoi tout le Burkina –qui dépend pour une majorité de la Côte pour l’électricité-  est actuellement régulièrement sans courant !

Revenons à l’essentiel : le séjour de mes parents était super !  Les retrouvailles à l’aéroport étaient quand-même un peu bizarre, la prise de conscience que nous nous étions pas vu pendant une année, nous ne savions pas où commencer…alors on s’est mis d’abord à ouvrir mes nombreux paquets !  Chère gymnastes de Wild Gym, chère parents de l’école primaire de Pastoor de Clerck, chère voisins de Veltem qui m’ont envoyé une carte et tout ceux qui ont de l’une ou l’autre manière pensé à moi :  merci infiniment !  Vraiment il est réconfortant de voir toutes ces personnes qui veulent soutenir et aider les autres, merci beaucoup !

Mais mon bonheur n’a fait que augmenter, samedi je pouvais continuer à ouvrir des cadeaux, et cette fois-ci pour mon 26ième anniversaire !  Merci à toutes mes superbes amies, sœur et frères pour les chouettes cadeaux !  Le soir, nous sommes allés manger une délicieuse pizza et nous sommes sortis danser !  Maman a même plaçé quelques pas de danse, pour lesquels elle a tout de suite reçu des compliments !


Dimanche nous avons pris le car vers Koupéla, où nous sommes restés une semaine.  Les matins, les parents m’accompagnaient au centre, les après-midi, on était libre de faire des petites sorties, des visites, de cuisiner (maman et Julienne J), de se reposer,…  Ainsi ils ont pu voir le travail au centre, ils m’ont aidé à travailler avec les patients, papa a joué au foot avec les enfants,...

Ensemble nous avons beaucoup parlé de mon rôle ici, de mon travail, des difficultés et des belles choses.  Pour moi il était bien de voir une autre perspective, de pouvoir parler de tout ça avec ‘un étranger’.   Nous sommes arrivés à la belle conclusion que ma mission est plutôt dur, à cause des circonstances de vie difficiles, le travail délicat, la solitude, maaaaaiiiss qu’il y a aussi beaucoup de belles choses en retour: les moments de rires avec les patients, jouer avec les enfants, les nouveaux amis que j’ai fait,…un bel équilibre !

La deuxième semaine nous sommes partis dans le sud-ouest du pays.  Des vacances pour moi, joepie !!  Nous avions pris un chauffeur pour toute la semaine, et ça s’est bien passé !  Nous sommes restés quelques jours à Bobo-Dioulasso, pour nous reposer et visiter la ville, et puis encore trois jours à Banfora.  Tout s’est passé à merveille et nous avons tous bien apprécié !


Puis le moment de départ est arrivé à nouveau, et avec le cœur lourd j’ai dit au revoir à mes parents.  Pourtant, j’ai quitté l’aéroport avec une tranquillité d’esprit, bien sachant que j’ai deux parents incroyables, qui me soutiendront à chaque moment et qui m’aiment énormément et vice versa !  L’année qui suit sera bien vite finie et je puis je les reverrai à nouveau !


Depuis une semaine déjà j’ai repris le travail, et il y en a assez ! Tout mon temps libre je le passe actuellement aussi à préparer et planifier mon projet d’APT, mais je vous en raconte plus la prochaine fois !

A bientôt !



dinsdag 2 oktober 2012

Bilan


Bonjour à tous !

Une deuxième année de mission ce prépare, je fais le bilan de ma première année ici, et cela n’est pas facile ! 
Petit résumé pour vous :

Santé : je n’ai pas à me plaindre !  Il ne faudrait as que je me réjouisse trop tôt mais jusqu’à présent, on dirait que j’ai plutôt une bonne résistance.  A part une journée passée à l’hôpital et un gros rhume, je n’ai pas encore trop souffert des maladies locales.  Autour de moi par contre, les gens tombent comme des mouches, chaque jour on apprend que quelqu’un est partie au dispensaire pour un pallu (malaria)  ou un décès.  Souvent les gens ne partent que à l’hôpital quand ça devient vraiment grave, mais parfois c’est déjà trop tard… Croisez les doigts mais pour le moment je tiens bon 

Travail : comme je vous avais dis dans mon mot précédent, le centre est pour le moment assez bien fréquenté.  La où nous avions 10 patients par semaine, nous en avons maintenant 60, nous avons en ce moment 8 patients internes, avec les accompagnants cela fait 20 personnes qui vivant au centre.  On commence à avoir une certaine routine dans nos activités, les fiches à remplir, les taches de chacun etc.  Nous avons atteint quelques bons résultats avec nos adultes et nos enfants.  Aziz (10 ans), qui vit toujours au centre, est partie à son premier jour d’école aujourd’hui ! 
Néanmoins,  je vous mentirais si je vous dis que c’est la joie tous les jours.  La collaboration Belgo-Burkinabé, avec toutes nos différences ne semble pas facile.  Nos connaissances sont autres, nos habitudes sont différentes, nos croyances ne sont pas les même.  En temps normal ce n’est pas facile, mais nos circonstances, où personne ne sait encore nous dire dans quelle direction on va, compliquent encore les choses !
Le bilan du centre a été fait en septembre par les responsables lors d’une réunion en France.  Fin octobre nous aurons une idée sur la direction que nous prendrons pour le centre.  J’attends avec impatience…

Loisirs : J’habite toujours dans ma petite maison à 1 chambre/salon en ville à Koupéla.  Cela me plait beaucoup !  Il y a eu quelques déménagements.  Tanti Fati avec son bébé Myriam a déménagé dans une maison juste derrière la mienne, donc je les vois souvent.  Sarah, la jeune étudiante est partie à Ouaga, dans sa maison habite actuellement Isabelle (6mois) et sa maman. 
En semaine, je reste souvent chez moi le soir, je cause avec les gens de la cour, je travaille pour le centre, je vois Julienne ou je regarde un film.  Le weekend cela dépend !  Je bouge pas mal, j’aime voyager, aller voir des autres volontaires ou des autres villes.  Mais quand j’ai enfin un weekend de libre, je profite beaucoup !!  Je vais saluer mes amis, mes tantis et tontons, mes nombreux bébés dans de différentes famillesJ, je vais boire un verre (malheureusement que de la bière, le vin est rare), on part danser, je vais au salon pour faire mes ongles etc ! !

Suite :  mes parents arrivent ce vendredi 5 octobre à Ouaga, pour repartir le 20 !  J’ai hâte qu’ils viennent, et bien sûr aussi d’ouvrir tout ce qu’ils ont amené de bons dans leurs valises !

Byebye !


Hallo iedereen !

Een tweede jaar vrijwilligerswerk staat voor de deur, het is voor mij tijd om even orde op zaken te stellen, hier een kort verslagje :

Gezondheid : ik mag niet klagen !  Ik ga me niet teveel op voorhand verheugen maar tot nu toe lijkt mijn lichaam het wel vol te houden !  Uitgezonderd één dagje in het ziekenhuis en een zware verkoudheid heb ik nog niet teveel afgezien van de plaatstelijke ziektes.  Rondom mij echter vallen de mensen als vliegen, elke dag verneem ik dat er iemand is opgenomen in het ziekenhuis voor een malaria aanval of dat er iemand is overleden.  Velen vertrekken vaak pas naar het ziekenhuis als het echt niet meer gaat, maar dan is het soms al te laat…Hout vasthouden maar momenteel doe ik het goed !

Werk : zoals ik vertelde in mijn vorig bericht wordt het centrum momenteel goed bezocht.  Waar we in het begin zo’n 10 patiënten per week hadden, behandelen we er nu een 60-tal.  We hebben op dit moment 8 interne patiënten, met hun begeleiders erbij logeren er nu 20 mensen in het centrum.  We hebben nu een zeker routine gevonden in het werk,  in het administratie bijdouden enz.  Elk heeft zijn taak.  We hebben reeds goede resultaten behaald met onze volwassenen en kids.
Aziz, (10 jaar) die nog steeds in het centrum logeert, heeft vandaag zijn eerste schooldag gehad ! 

Niettemin zou ik liegen als ik zou zeggen dat elke dag rozengeur en manenschijn is.  Een Belgisch-Burkinabese samenwerking, met al onze verschillen, blijkt niet zo gemakkelijk te zijn.  Onze kennis is anders, onze gewoonten zijn anders, onze manier van doen en leven is anders.  In normale omstandigheden is dit al niet gemakkelijk, en in onze situatie  -op dit moment kan niemand ons zeggen waar we naartoe gaan -, al helemaal niet.

In september is er een belangrijke vergadering geweest voor de verantwoordelijken in Frankijk.  Eind oktober zullen we al meer een idee hebben welke richting we zullen inslaan voor het revalidatiecentrum… Ik wacht vol spanning…


Vrije tijd:   Ik woon nog steeds in mijn kleine verblijfje van 2 ruimtes in het stadje Koupéla.  Ik ben er heel graag !  Er zijn enkelen verhuizingen gebeurd de voorbije maanden.   Tanta Fati is met haar baby Myriam verhuisd naar een huisje vlak achter het mijne.  Sarah, de studente is verhuisd naar Ouaga, in haar kamer wonen nu Isabelle (6 maanden) en haar mama.
Gedurende de weekdagen blijf ik ‘ s avonds vaak thuis, ik praat wat met de buren, werk voor het centrum, babbel wat met Julienne of zie een film.  In het weekend gebeurt er vanalles !  Ik reis nogal veel rond, naar andere vrijwilligers of vrienden.  Als ik eens een weekendje thuisblijf, geniet ik volop !  Ik ga vrienden, tantes en nonkels bezoeken, mijn vele babietjes bekijken, een glaasje drinken (alleen bier, wijn is hier zelden, jammer !), gaan dansen of ga ik even pedicuren J.


Wat nu ? :  mijn ouders komen deze vrijdag (5oktober) aan in Ouaga, om de 20e alweer te vertrekken.  Ik kijk heel erg uit naar hun komst, en natuurlijk ook naar al het lekkers dat in de valiezen zit !

Groetjes !

zondag 2 september 2012


Salut tout le monde !

Les vacances prennent fin pour certain, j’espère que vous avez tous bien pu profiter de quelques jours de soleil !
Ici, le soleil brille toujours, mais ce n’est pas pour autant que c’est congé tout les jours J. 
Le 19 août je suis partie en voyage pour le Togo, vers la capitale Lomé.  En tout environ un voyage de 1000km, ce qui est bon pour…20 h de car !! Et oui, je n’exagère pas.  Nous sommes partis à 5 h du matin de Ouagadougou et nous sommes arrivés vers 3 h à Lomé.  Le car était un désastre, c’est un miracle que nous n’avons pas eu de roue perdue ou le toit envolé, les fenêtres étant bloquées, j’ai failli étouffer plusieurs fois et tout le trajet nous avons pu sortir du car 2 fois, pour une petite pause de 15 !!min… C’était pas le top quoi…mais j’ai survécu et quelle expérience J !

Une fois à Lomé, un ami volontaire, Côme, est venu me chercher er nous avons passé quelques jours dans son village à Vogan.  Quel bonheur !  Nous avons passé une après-midi à la plage (et oui, il y a la mer au Togo, c’est de la triche !), nous avons été visiter un sanctuaire Mariale (impressionnant, avec des petites lumières de Noël, des pétales de fleurs en plastiques et beaucoup de tissus dorés, assez kitch) et le lac et j’ai assisté à la fête traditionnel du village !

Vendredi et dimanche, je suis partie à la capitale, Lomé (à 1 h de route de Vogan) pour une rencontre avec la grande responsable de toutes les missions des sœurs, j’étais bien stressée !  Le centre existe maintenant depuis presque 1 an, je devais donc aller donner un compte rendu de tout ce qui ce passe, montrer les statistiques,  déterminer tout ce qui reste à faire,… A mon grand bonheur tout s’est bien passé.  La responsable m’a entendu et présentera tout cela au conseil en septembre.  La grande question est maintenant de bien réfléchir ce qu’on veut dans le futur pour le centre.  En 1 an de temps, le taux de patients a plus que triplé, plusieurs structures nous demandent de collaborer, nous avons une machine pour faire des appareillages qui n’est pour le moment pas utilisée,…Comme le centre est tout nouveau, il est important d’ à ce moment bien déterminer quel est la population cible, quel sont nos buts, nos attentes etc.  Bien de questions à répondre ! Mais on a le temps…

A bientôt pour plus d’infos !

Hallo iedereen !

Voor sommigen eindigt bijna de vakantieperiode, ik hoop dat jullie hebben kunnen genieten van een aantal zonnige dagen !
Hier schijnt de zon nog elke dag, maar dat betekent niet dat het elke dag verlof is J !

Op 19 augustus vertrok ik voor een reis naar buurland Togo, naar de hoofdstad Lomé.  In totaal een reis van ongeveer 1000 km, goed voor… 20 uur bus ! Neen hoor, ik overdrijf niet.  We zijn die dag vertrokken om 5 uur s’ochtends in Ouagadougou en aangekomen om 3u in Lomé.  De bus zelf was een ramp, een wonder dat we onderweg geen wiel zijn kwijtgeraakt of dat het dak niet is weggevlogen, de ramen gingen niet open, waardoor ik meerdere keren even in ademnood raakte en we zijn in totaal 2 keer 15 !!min gestopt voor een pauze…Luxueus was het dus niet…maar ik heb het overleefd en wat een ervaring J!

Eens in Lomé aangekomen is een vriend vrijwilliger, Côme, me komen ophalen om een aantal dagen in zijn dorp Vogan door te brengen.  Wat heerlijk !  We hebben een namiddag aan het strand doorgebracht (ja hoor, ze hebben een strand in Togo, oneerlijk !), we hebben een bedeoord bezocht (indrukwekkend, met kleurrijke, flikkerend lampjes, plastieke bloemblaadjes en veel goudblinkende stoffen, redelijk kitch ) en het grote meer van Togo.  Het was ook het traditionele feest van het dorp dus veel volk, muziek en dansen !


Vrijdag en zondag ben ik naar de hoofdstad gereden (1u rijden van Vogan) voor een vergadering met de hoofdverantwoordelijke voor alle missies van de zusters, spannend !  Het centrum bestaat nu ongeveer 1 jaar, het was dus tijd om eens alles op een rijtje te zetten, statistieken voor te leggen en te bespreken welke zaken zouden moeten veranderen.  Tot mijn grote vreugde is alles goed verlopen.  Ze heeft goed naar me geluisterd en zal alles voorleggen aan het bestuur in september.  Op 1 jaar tijd is het patiëntenbestand van het centrum verdrievoudigd, verschillende structuren vragen om een samenwerking, we bezitten een machine om orthopedisch materiaal te maken die momenteel niet gebruikt wordt,… Het centrum is nieuw, het is belangrijk om nu goed uit te maken wie onze doelgroep wordt, wat onze doelen en verwachtingen zijn enz.  Veel vragen te beantwoorden !  Maar we hebben tijd…

Tot snel voor meer nieuws !
Mmmm la plage!!

Côme à la cuisine:)

La plage de Lomé

dinsdag 7 augustus 2012


Salut tout le monde !

Oh,oh, j’ai honte !  Cela fait trop longtemps que je n’ai plus donné de mes news .
Mais, rassurez-vous, tout va bien !
Après la visite de Benoit et Sarah, j’ai senti le fameux  ‘coup de blues’.  Ma maison semblait vide en rentrant, il n’y avait plus de questions à expliquer, plus de jeux de cartes, plus de causeries et oui, pour un moment, plus de joie ! 
Alors, le samedi après leur départ, je me suis enfermée chez moi et j’ai dormi et regardé des films toutes la journée !  Ca m’a fait beaucoup du bien et je remarquais que, lundi, j’étais contente de retrouver mes petits patients au centre, de revoir Noé et recommencer le travail, c’est une bonne nouvelle ça non ?  Bien évidemment, la semaine fut bien chargée, avec beaucoup de nouveaux patients et d’administration.  Pélagie est rentrée en Côte d’Ivoire, on lui a demandé de re-discerner sa vocation…dur dur après déjà 5 ans de vivre en communauté…
Sœur Ida est partie depuis mi-juillet jusqu’à fin aout à une session de formation (pour la communauté).  Donc Noé et moi sommes 2 pour le moment…et ça se sent !!  Nous sommes bien fatigués mais contents, parce que les patients trouvent bien leur chemin vers le centre maintenant, nous avons eux quelques cas qui commencent à donner de beaux résultats et notre collaboration se passe de mieux en mieux. Chouette !

La dernière semaine du mois de juillet, j’ai eu, à mon grand plaisir !, la visite de Côme et Gaetane, 2 volontaires DCC, que j’ai connu au stage de départ à Nantes.  Ils sont volontaires au Togo et ils avaient envi de venir une semaine de vacances chez moi, moi je ne dis pas non !  Comme je travaillais, Julienne a fait la charmante guide, cuisinière, manageur et encore beaucoup plus !

La semaine fut très fatigante mais géniale ! Nous avons –et oui, encore- joué aux cartes, causé, été boire un verre, dansé et surtout bien mangé !   Merci à eux d’être venus me voir !

Ce vendredi, moi-même j’ai décidé de voyager un peu.  J’ai pris la route pour Goursy (dans le Nord-Ouest du pays, à 400km de chez mpo), où habitent Brice et Xenia.  C’est un couple de volontaires DCC, qui sont arrivés en janvier au Burkina et… ce sont des Belges !!  Je les ai contacté pour demander ce qu’ils pensaient d’un petit weekend entre compatriotes : ils étaient très enthousiastes !
Je suis arrivée labas vendredi soir (après un long voyage).  C’est un plus petite ville que Koupéla, et très sympa.  En causant, on a remarqué que nous avions pas mal de point en commun : Xenia a habité quelques mois à Leuven, elle a de la famille à Silly, elle parle un peu de Néérlandais…Super !  Malheureusement, pauvre Brice a fait une crise de pallu pendant le weekend.  Il n’a pas beaucoup pu quitté son lit, ce qui fait que, comme Xenia et moi voulions rester auprès de lui, les deux filles ont eux l’occasion de beaucoup causer !!SUpertop !
J’espère les revoir très vite !

Voilàaaa, vous êtes de nouveau au courant des derniers évènements, à bientôt pour encore plus !


Hallo iedereen !

Oh,oh, ik schaam me, veel te lang geleden dat ik iets postte op deze blog !
Maar, geen zorgen, alles gaat hier goed !

Na het vertek van Sarah en Benoit volgde de gevreesde ‘coup de blues ‘.  Mijn huis leek leeg, geen vragen meer om te beantwoorden, geen kaartspelletjes, geen gezellig geklets met men zusje, geen –voor even dan toch- blijdschap meer.  Zaterdag na hun vertrek heb ik me dus een hele dag opgesloten, enkel geslapen en films gezien J.  Dat heeft me toch deugd gedaan en maandag merkte ik dat ik blij was om de patiënten terug te zien, om bij te praten met Noë en aan het werk te beginnen, goed nieuws toch ?  

Zoals verwacht werd het een zware week, met veel nieuwe patiënten en veel administratie.  Pélagie is teruggekeerd naar Ivoorkust, ze is gevraagd om opnieuw na te denken over haar roeping om zuster te worden…moeilijk en hard na reeds 5 jaren bij de zusters te leven…
Ida is van midden juli tot eind augustus op bijscholing (voor de orde).  Dus Noë en ik werken momenteel heel hard.  We zijn supermoe maar wel blij, de patiënten vinden nu hun weg naar het centrum, we hebben al een aantal goede resultaten bereikt en de samenwerking met Noë verloop steeds vlotter, leuk !

De laatste week van juli kreeg ik , jeej !, bezoek van Côme en Gaetane, 2 vrijwilligers van de DCC die ik leerde kennen op de voorbereidingsstage.  Zij werken in Togo en hadden voor hun verlof voorgesteld een weekje bij  mij te komen logeren, ik zeg geen neen !  Aangezien ik werkte, was Julienne een weekje gids, kok, chauffeur,manager en nog veel meer !

Het was een super vermoeiende maar heel leuke week !  We hebben –nog eens ja J- met de kaarten gespeeld, gepraat, zijn iets gaan drinken, gaan dansen en vooral lekker gegeten !   Ik heb erg genoten van hun bezoek !

Deze vrijdag besloot ik zelf wat te reizen.  Ik ben met de bus naar Goursy gegaan, een klein stadje in het Noord Westen van het land, zo’n 400km van mijn thuis.  Daar wonen sinds januari Brice en Xenia, vrijwilligers van de DCC en Belgen !!

Ik nam contact met hen op en vroeg wat ze dachten van een weekendje onder landgenoten, ze waren heel enthousiast !  Ik ben er vrijdagavond aangekomen, Goursy is wat kleiner dan Koupéla en heel gezellig.  Tijdens het kletsen kwamen we te weten dat we een aantal dingen gemeen hadden ; Xenia heeft enkele maanden in Leuven gewoon, een aantal familieleden wonen in Silly en ze praat een beetje nederlands, tof ! 
Arme Brice lag heel het weekend geveld door een malarie-aanval in zijn bed en heeft dus niet veel kunnen doen.  Xenia en ik zijn om voor hem te zorgen ook binnen gebleven en hebben dus de tijd gehad om veel te babbelen !!Ik hoop hen snel nog is te zien !

Voilaa, jullie zijn weer op de ho

woensdag 11 juli 2012




Hallo iedereen,

Om Annelies’ leefwereld eens vanuit een ander oogpunt te beschrijven, (en om haar ook een beetje rust te gunnen ;) ), wordt deze post éénmalig door haar lieftallige broer en zus geschreven.

Waar te beginnen ? Miscchien bij de eerste stap uit het vliegtuig : WAAAAARMMMM !!! Die hitte zijn we bij ons natuurlijk niet gewoon, al hebben we vernomen dat het ook in België de laatste week vrij mooi weer is geweest (of niet ?). Maar de burkinabesen (inclusief Annelies) zijn ons zeer dankbaar, want sinds een paar dagen is het hier soms iets frisser (zouden we dat vanuit België hebben meegebracht ? ;) ). Een paar regenbuien en veel wind later, is het hier (bij momenten) niet voortdurend zweten.

Het weerzien met Annelies ging, zoals te verwachten, gepaard met zeer veel tranen, van geluk weliswaar.

Van woensdag tot zaterdag zijn we in Ougadougou, de hoofdstad, gebleven. Het verkeer is hier ver-schrik-ke-lijk !!! brommers, fietsers, karren, ezels, …… geen enkele notie van verkeersregels ! Telkens je met je brommertje de stad ingaat, bonst je hart in je keel, maar alles went…. J

Vrijdag was er de internationale dag voor de vrijwilliger. S’avonds zijn we met de hele groep gaan feesten. Een groep van 15 blanken, dat hadden ze daar waarschijnlijk nog niet veel gezien ;) het was zeer zeer tof, maar dansen bij 35°, je kan je al inbeelden dat er nogal wat gezweet wordt….. Benoit heeft het welgeteld 30 seconden volgehouden (al kreeg hij daarna wel veel complimenten over zijn dansscills ;) ).

Na de markt van Ouagadougou (we gaan niet eens een poging doen om die te beschrijven) te hebben bezocht, enkele mensen te hebben begroet en natuurlijk wat gerust te hebben, zetten we onze toch verder naar Koupela. Eindelijk kunnen we ons een beeld vormen van hoe Annelies hier leeft J

NASARA NASARA (de blanke), een woord dat we onmogelijk nog ooit gaan vergeten, gezien we het 100 keer per dag (en dat is niet overdreven) horen. Hoewel het goed bedoeld is, kan het na een lange dag, en vooral na de 100ste keer, wel eens gaan tegensteken dat mensen je naroepen. Ze hebben hier nog niet veel blanken gezien, dus misschien moeten we het maar begrijpen (al blijft het moeilijk en zouden we gewoon willen dat ze ons als mensen beschouwen, en niet als zwart of blank…).

Natuurlijk moeten we het nog hebben over onze bijna rasechte burkinabese, Annelies. Ze zal waarschijnlijk niet willen dat we een hele paragraaf over haar alleen schrijven, maar gezien wij de blog nu updaten, heeft ze niets te willen, haha J
Het is ongelofelijk te zien wat zij hier allemaal doet, en vooral hoe goed zij hier is ‘ingeburgerd’. Een gesprek in moore, de plaatselijke taal ? geen probleem, Annelies doet het ! op de markt, in het centrum, beleefdheidsgesprekjes op straat, het lukt allemaal (al zegt ze zelf nog niet zoo ver te staan, wij vinden toch van wel J ). Verder valt het op dat haar werk hier geapprecieerd wordt, gezien ze heel veel bijbrengt. Toen we in het revalidatiecentrum waren, viel het op dat iedereen wacht tot Annelies initiatief neemt, de patiënten onderzoekt, een diagnose stelt…. Ze verricht hier zeer mooi werk.

Voort moeten we het nog hebben over de talrijke (en veel meer) ‘salutations’ dat we hier moeten verrichten. Elke dag moeten we wel tantie x en y plus hun kinderen plus de neef van de zoon van de nonkel gaan begroeten. Annelies doet dat meestal elke zondag, en dan rijdt ze het dorp rond om alle beleefdheidsbezoekjes flink af te werken. Het doet deugt om te zien dat zo een bezoekje de mensen echt zeer blij maakt.

Ten slotte nog een klein woordje over het eten. Hoewel wij ons best doen om elke dag iets anders klaar te maken, toch blijven de ingrediënten beperkt, zodat de meeste maaltijden eigenlijk hetzelfde smaken. Bij gebrek aan andere opties, eet je toch wat er in je bord ligt. Een goed glas cola houdt Sarah op de been, en Benoit stelt het met zijn dagelijkse portie Dolo (een rare mengeling van cider en Bier). Om toch even exotisch te doen, volgende twee verhalen :
1.     In de week heeft het zeer hard geregend, waarna Julienne plots met een emmer naar buiten liep…. Huh ? Ohja, met de regen waren duizende beestjes, Saawi(mengeling tussen sprinkhaan, vlieg, mier, met 4 vleugels) buiten gekomen, een delicatesse blijkbaar. We zijn een kwartier bezig geweest met deze beesten te vangen (beeurk), die Julienne de volgende dag voor ons heeft klaargemaakt. Uiteindelijk smaakte het een beetje naar lichtjes verbrandde zoutchips (als je niet keek naar wat je at)….
2.     Vandaag zijn we op bezoek geweest in het dorp van Noé, de collega van Annelies. We zijn vertrokken met als gift een paar blokken zeep…. en zijn teruggekomen met een haan en eieren….. Gezien volgens de traditie enkel mannen de haan mogen slachten, heeft Benoit net het mes boven gehaald en professioneel de haan gekeeld…. Mooi zicht. Vanavond ligt diezelfde haan bijgevolg in ons bord, benieuwd of het ons zal smaken ;)

Zo, we kunnen onmogelijk beschrijven wat we hier allemaal meemaken, maar hierboven hebben we geprobeerd toch al een paar markante situaties te schetsen J

Tot volgende week in België !

Groetjes,

Benoit en Sarah







Bonjour tout le monde,

Afin de décrire la vie d’Annelies d’une autre perspective (et afin de lui accorder un peu de repos), ce petit texte sera rédigé pour une fois par son frère et sa sœur adorés.

Où doit-on commencer ? Peut-être par le premier pas qu’on a mis au Burkina : IL FAIT CHAAAAUUUUUD !!! Bien sûr, on n’est pas habitué à cette température, mais on a entendu qu’il a fait assez beau en Belgique aussi cette dernière semaine (ou pas ?). Mais les Burkinabés (inclusif Annelies) nous sont très reconnaissants, vu que depuis quelques jours, il fait un peu plus frais (aurait-on amené ce temps de la Belgique ? ;) ). En tout cas, après quelques pluies et beaucoup de vent, on ne transpire pas tout le temps (mais quand même la plus part du temps J).

Les retrouvailles avec Annelies étaient, comme prévu, accompagnées de beaucoup de larmes. Qu’on était heureux !

De mercredi à samedi, on est resté à Ouagadougou, la capitale. Le trafic est hor-ri-ble !! Mobilettes, vélos, ânes, charrettes…… aucune notion du code de la route ! A chaque fois que tu montes sur ta moto, tu sens ton cœur battre dans tout ton corps….. mais heureusement, on s’y habitue vite J.

Vendredi, c’était le jour international du volontaire. Le soir, on est parti danser avec tout un groupe. Un group de 15 blancs, ils n’auront sans doute jamais vu ça ici ;) C’était génial, mais danser quand il fait 35°, vous pouvez vous imaginer qu’on transpire beaucoup…. Benoit a été sur la piste de danse pendant exactement 30 secondes (mais a reçu beaucoup de compliments : ‘le grand danseur de Belgique au Burkina’).

Après avoir visité le marché de Ouaga (on ne va même pas essayer de le décrire), avoir salué quelques personnes et biensûr quelques moments de repos, on a continué notre voyage vers Koupela. Enfin on pourra se faire une image de la vie d’Annelies ici J

NASARA NASARA (le blanc), un mot qu’on n’oubliera plus jamais, comme on l’entend 100 fois par jour (ce qui n’est vraiment pas exagéré). On réalise bien que l’intention des gens est bonne, mais après une longue journée, ça peut vraiment t’énerver que les gens crient après toi tout le temps. Ils n’ont pas encore vu beaucoup de blancs ici, donc on doit peut-être les comprendre (même si c’est dur et qu’on  préférerait qu’ils nous voient comme des personnes humaines, et non comme blanc ou noir….).

Et que devient notre presque vraie burkinabé, Annelies ? On est sur qu’elle n’aimera pas qu’on écrit un paragraphe sur elle, mais comme c’est nous qui sommes en charge du blog maintenant, elle n’a rien a dire, haha J
C’est incroyable de voir tout le travail qu’elle fait ici, et surtout, comme elle est bien intégrée. Une conversation en moore, la langue locale ? Pas de problème, Annelies la tiendra ! Au marché, au centre, les petites conversations par politesse dans la rue, rien n’est trop dur pour elle (même si elle dit elle-même qu’elle ne parle pas encore super bien, nous on trouve que si J). On remarque que son travail est fort apprécié ici, comme elle apprend vraiment plein de nouvelles choses au gens, et aide les patients d’une manière plus avancée. Quand on était au centre de rééducation, c’était marquant comme tout le monde attend qu’Annelies prenne l’initiative, qu’elle examine les patients et pose un diagnostique ... Elle fait du très beau travail !

Parlons encore des nombreuses ‘salutations’ qu’on doit faire ici. Chaque jour on doit bien aller saluer tantie x et le cousin du fils de l’oncle ;). Annelies fait ça souvent le dimanche : elle fait le tour du village pour saluer toutes ces personnes. Ça fait plaisir de voir que les gens sont vraiment très content après qu’on soit passé.

Enfin, il faut qu’on vous raconte encore quelque chose concernant la nourriture. Bien qu’on essaye de préparer de différents repas chaque jour, les ingrédients sont très limités, ce qui fait que la plupart des repas ont le même gout. A défaut d’autres options, tu manges ce qu’il y a dans ton assiette. Sarah tient bon grâce à un bon verre de coca, Benoit ce fait plaisir avec du Dolo (un drôle de mélange de cidre et bière). Afin de découvrir le côté exotique, voici deux petites histoires :

1.     Après une grosse pluie, Julienne se précipita dehors avec un seau….huh ? Avec la pluie, des milliers de petites bêtes, Saawi (un combinaison de sauterelles, mouches et fourmis à 4 ailles) étaient apparus, une délicatesse dit-elle… on s’y est mis tous ensemble pendant un quart d’heure, et avons attrapé tout tout plein de ces bêtes (beeeurk). Julienne nous les a préparé le lendemain. Ça goutait les chips au sel légèrement brulé (en tout cas, si tu ne regardais pas ce que tu mets en bouche…)
2.     Aujourd’hui, on a été rendre visite à Noé, le collègue d’Annelies. On est partie avec quelques blocs de savons comme cadeau… et sommes revenus avec un coq et des œufs…. Vu que selon la tradition, que les hommes peuvent tuer le coq, Benoit a pris le couteau en main et a professionnellement tranché la tête du coq… quelle belle vue. Ce soir, ce même coq sera servi sur notre assiette, curieux de savoir si ça va nous gouter ;)

Voilà, il est impossible de décrire tout ce qu’on vie ici, mais on a essayé de quand même vous raconter quelques situations marquantes J

A bientôt en Belgique !

Benoit et Sarah








zondag 17 juni 2012

Bewogen week/semaine mouvementée

Me voilà !

La semaine qui vient de se terminer fut une semaine très mouvementée, avec la visite de Cécile, un trip à Yargo pour une visite à domicile et la visite des orthopédistes pour les appareillages.  Cécile est restée chez moi jusqu’à mercredi.  Mardi, Denise, une amie à Julienne, est venue la tresser.  Pauvre Cécile a été assise dans une position assez inconfortable de 10h du matin jusqu’à 16h30 !  Mais le résultat était très beau ! Les soirs nous avons joué au cartes avec Julienne, on a bien rit !  Cécile et moi avons aussi bien pris du temps pour causer ‘entre filles’, qu’elle bonheur J ! Mercredi elle est rentrée à Kaya pour attendre son fiancé, qui lui était parti pour quelques jours à Koudougou.  J’ai beaucoup aimé sa visite, j’ai bien profité de ces quelques jours passé ensemble !

Avec la sœur Ida et Pélagie, nous sommes parties faire une visite à domicile à Yargo (20km de Koupéla) jeudi soir.  Le major (responsable du dispensaire) de Yargo nous avait demandé de l’aide pour une patiente qu’il soigne.  Ce fut (pour la centième fois…) une expérience choquante.  La patiente est une dame de 4O ans, tombée d’un arbre il y a 3 ans, avec un paralysie des membres inférieurs depuis.  Par manque de moyen cette dame n’a jamais été soignée, son mari l’a abandonné, c’est sa maman qui s’occupe d’elle tant bien que mal.  La dame pèse en ce moment environ 30 kg, elle est gravement malnutrie, avec des escarres d’une dizaine de cm sur chaque fesse, et en plus des rétractions graves au niveau des pieds… Que faire ?
Après de longues discussions, nous réalisons que, même si on sait que la charge sera énorme pour nous, on ne peut la laisser là… Nous avons accepté de la prendre chez nous.  Nous allons essayer de faire une récupération nutritionnelle, soigner les escarres et faire une rééducation pour éliminer les rétractions… Prions pour que tout ce passe bien…

Hier (samedi), c’était la journée nationale de l’enfant Africain au village.  Chaque année PLAN (une ONG internationale humanitaire donc les actions sont centrées sur l’enfant) cherche un thème pour y accorder une attention spéciale.  Cette année le thème était «  Droits des enfants handicapés : devoir de protéger, de respecter, de promouvoir et de réaliser ».
Le matin, j’ai participé à une marche à travers la ville pour accorder l’attention sur le handicap.  Pour l’occasion, j’avais pris Nématou avec moi.  La marche se terminait devant le haut commissariat, où nous étions attendus par les autorités qui ont écouté nos discours et parlé un peu avec les handicapés.  Après les enfants ont eu un repas et une sucrerie, ils étaient trop contents ! 
Le soir, on a été voir un match de foot du personnel de PLAN contre les enseignants du Lycée Saint-Philippe.  Ce fut une très chouette journée !  Je suis heureuse que la problématique de handicap commence à attirer l’attention de plus en plus de gens, je ne fais que l’encourager !!!


Hier ben ik !

De voorbije week was een bewogen week, met het bezoek van Cécile, een tripje naar Yargo voor een huisbezoek donderdag en het bezoek van de orthopedisten voor maatname voor orthopedisch materiaal vrijdag.

Cécile is bij mij gebleven tot woensdag.  Dinsdag is Denise, een vriendin van Julienne,  gekomen om Céciles haar te vlechten.  Arme Cécile, ze moest heel de dag in een hoogst onconfortabele positie blijven zitten, van 10 uur ‘s ochtends tot 16u30 !  Maar het resultaat was heel mooi ! s’ Avonds hebben we met de kaarten gespeeld met Julienne, we hebben goed gelachen !  Cécile en ik hebben ook de tijd genomen om « onder meiden » wat bij te kletsen, heerlijk J !  Woensdag is ze terug naar Kaya vertrokken om haar verloofde op te wachten die ook op uitstap was maar dan naar Koudougou.  Ik heb erg genoten van haar bezoek, het waren een paar leuke dagen !

Met zr Ida en Pélagie zijn we donderdag namiddag vertrokken naar yargo (20km van Koupéla) om een huisbezoek te doen.  De majoor (verantwoordelijke van de plaatselijke verpleegspost) had me gevraagd om hem te komen helpen met een van zijn patiëntes.  Het werd (voor de honderste keer sinds mijn aankomst) een choquerende ervaring.  De patiënte is een dame van 40 jaar, die drie jaar geleden van een boom is gevallen , met een verlamming van de onderste ledematen als gevolg.  Door een gebrek aan middelen werd de vrouw nooit deftig verzorgd, haar man heeft haar verlaten, haar moeder zorgt zo goed als ze kan voor haar.  De vrouw weegt zo’n 30 kg, ze is zwaar ondervoed met doorligwonden op beide dijen van zo’n 10 cm diep en ze heeft ernstige spierverkortingen aan beide voeten…Wat te doen ?

Na zware en lange gesprekken bedachten we dat, zelfs al weten we dat het voor ons een hele zware last wordt, we deze vrouw onmogelijk zo kunnen laten.  We zullen haar bij ons opnemen.  We gaan proberen om haar de nodige voeding te geven om wat bij te komen, de doorligwonden verzorgen en kiné geven om de spierverkortingen te verminderen.  Gebedje zeggen zodat alles goed gaat…

Gisteren, (zaterdag) was het de nationale dag van het Afrikaanse kind in het dorp.  Elk jaar bedenkt PLAN (een internationale humanitaire NGO die vooral aandacht geeft aan de kinderen) een thema om speciale aandacht aan te schenken.  Dit jaar was het thema « Rechten van het gehandicapte kind : plicht om te beschermen, te respecteren, te voorkomen en te realiseren ».  s’Ochtends heb ik deelgenomen aan een optocht door de stad om de aandacht te vestigen op kinderen met een handicap.  Voor de gelegenheid had ik Nématou meegenomen.  De stoet eindigde voor het commisariaat, waar we werden opgewacht door de autoriteiten die de nodige speechen hebben aanhoord.  Nadien kregen de kinderen een rijstmaaltijd en een cola, ze waren superblij ! 
s’Avonds was er een voetbalmatch van het PLANpersoneel tegen leraren van de St-Philippe school.  Het was een fijne dag !  Ik ben blij dat de problematiek van leven met een handicap hier wat aandacht begint te krijgen .  Ik moedig het alleen maar aan !!!


Evrard et moi au travail



Gafarou

Abdoul

Cécile


Nématou klaar voor de optocht


Marche pour le handicap



Les autorités


Néma et moi au match de foot