Hallo iedereen,
Om Annelies’ leefwereld eens vanuit een ander oogpunt te beschrijven, (en om haar ook een beetje rust te gunnen ;) ), wordt deze post éénmalig door haar lieftallige broer en zus geschreven.
Waar te beginnen ? Miscchien bij de eerste stap uit het vliegtuig : WAAAAARMMMM !!! Die hitte zijn we bij ons natuurlijk niet gewoon, al hebben we vernomen dat het ook in België de laatste week vrij mooi weer is geweest (of niet ?). Maar de burkinabesen (inclusief Annelies) zijn ons zeer dankbaar, want sinds een paar dagen is het hier soms iets frisser (zouden we dat vanuit België hebben meegebracht ? ;) ). Een paar regenbuien en veel wind later, is het hier (bij momenten) niet voortdurend zweten.
Het weerzien met Annelies ging, zoals te verwachten, gepaard met zeer veel tranen, van geluk weliswaar.
Van woensdag tot zaterdag zijn we in Ougadougou, de hoofdstad, gebleven. Het verkeer is hier ver-schrik-ke-lijk !!! brommers, fietsers, karren, ezels, …… geen enkele notie van verkeersregels ! Telkens je met je brommertje de stad ingaat, bonst je hart in je keel, maar alles went…. J
Vrijdag was er de internationale dag voor de vrijwilliger. S’avonds zijn we met de hele groep gaan feesten. Een groep van 15 blanken, dat hadden ze daar waarschijnlijk nog niet veel gezien ;) het was zeer zeer tof, maar dansen bij 35°, je kan je al inbeelden dat er nogal wat gezweet wordt….. Benoit heeft het welgeteld 30 seconden volgehouden (al kreeg hij daarna wel veel complimenten over zijn dansscills ;) ).
Na de markt van Ouagadougou (we gaan niet eens een poging doen om die te beschrijven) te hebben bezocht, enkele mensen te hebben begroet en natuurlijk wat gerust te hebben, zetten we onze toch verder naar Koupela. Eindelijk kunnen we ons een beeld vormen van hoe Annelies hier leeft J
NASARA NASARA (de blanke), een woord dat we onmogelijk nog ooit gaan vergeten, gezien we het 100 keer per dag (en dat is niet overdreven) horen. Hoewel het goed bedoeld is, kan het na een lange dag, en vooral na de 100ste keer, wel eens gaan tegensteken dat mensen je naroepen. Ze hebben hier nog niet veel blanken gezien, dus misschien moeten we het maar begrijpen (al blijft het moeilijk en zouden we gewoon willen dat ze ons als mensen beschouwen, en niet als zwart of blank…).
Natuurlijk moeten we het nog hebben over onze bijna rasechte burkinabese, Annelies. Ze zal waarschijnlijk niet willen dat we een hele paragraaf over haar alleen schrijven, maar gezien wij de blog nu updaten, heeft ze niets te willen, haha J
Het is ongelofelijk te zien wat zij hier allemaal doet, en vooral hoe goed zij hier is ‘ingeburgerd’. Een gesprek in moore, de plaatselijke taal ? geen probleem, Annelies doet het ! op de markt, in het centrum, beleefdheidsgesprekjes op straat, het lukt allemaal (al zegt ze zelf nog niet zoo ver te staan, wij vinden toch van wel J ). Verder valt het op dat haar werk hier geapprecieerd wordt, gezien ze heel veel bijbrengt. Toen we in het revalidatiecentrum waren, viel het op dat iedereen wacht tot Annelies initiatief neemt, de patiënten onderzoekt, een diagnose stelt…. Ze verricht hier zeer mooi werk.
Voort moeten we het nog hebben over de talrijke (en veel meer) ‘salutations’ dat we hier moeten verrichten. Elke dag moeten we wel tantie x en y plus hun kinderen plus de neef van de zoon van de nonkel gaan begroeten. Annelies doet dat meestal elke zondag, en dan rijdt ze het dorp rond om alle beleefdheidsbezoekjes flink af te werken. Het doet deugt om te zien dat zo een bezoekje de mensen echt zeer blij maakt.
Ten slotte nog een klein woordje over het eten. Hoewel wij ons best doen om elke dag iets anders klaar te maken, toch blijven de ingrediënten beperkt, zodat de meeste maaltijden eigenlijk hetzelfde smaken. Bij gebrek aan andere opties, eet je toch wat er in je bord ligt. Een goed glas cola houdt Sarah op de been, en Benoit stelt het met zijn dagelijkse portie Dolo (een rare mengeling van cider en Bier). Om toch even exotisch te doen, volgende twee verhalen :
1. In de week heeft het zeer hard geregend, waarna Julienne plots met een emmer naar buiten liep…. Huh ? Ohja, met de regen waren duizende beestjes, Saawi(mengeling tussen sprinkhaan, vlieg, mier, met 4 vleugels) buiten gekomen, een delicatesse blijkbaar. We zijn een kwartier bezig geweest met deze beesten te vangen (beeurk), die Julienne de volgende dag voor ons heeft klaargemaakt. Uiteindelijk smaakte het een beetje naar lichtjes verbrandde zoutchips (als je niet keek naar wat je at)….
2. Vandaag zijn we op bezoek geweest in het dorp van Noé, de collega van Annelies. We zijn vertrokken met als gift een paar blokken zeep…. en zijn teruggekomen met een haan en eieren….. Gezien volgens de traditie enkel mannen de haan mogen slachten, heeft Benoit net het mes boven gehaald en professioneel de haan gekeeld…. Mooi zicht. Vanavond ligt diezelfde haan bijgevolg in ons bord, benieuwd of het ons zal smaken ;)
Zo, we kunnen onmogelijk beschrijven wat we hier allemaal meemaken, maar hierboven hebben we geprobeerd toch al een paar markante situaties te schetsen J
Tot volgende week in België !
Groetjes,
Benoit en Sarah
Bonjour tout le monde,
Afin de décrire la vie d’Annelies d’une autre perspective (et afin de lui accorder un peu de repos), ce petit texte sera rédigé pour une fois par son frère et sa sœur adorés.
Où doit-on commencer ? Peut-être par le premier pas qu’on a mis au Burkina : IL FAIT CHAAAAUUUUUD !!! Bien sûr, on n’est pas habitué à cette température, mais on a entendu qu’il a fait assez beau en Belgique aussi cette dernière semaine (ou pas ?). Mais les Burkinabés (inclusif Annelies) nous sont très reconnaissants, vu que depuis quelques jours, il fait un peu plus frais (aurait-on amené ce temps de la Belgique ? ;) ). En tout cas, après quelques pluies et beaucoup de vent, on ne transpire pas tout le temps (mais quand même la plus part du temps J).
Les retrouvailles avec Annelies étaient, comme prévu, accompagnées de beaucoup de larmes. Qu’on était heureux !
De mercredi à samedi, on est resté à Ouagadougou, la capitale. Le trafic est hor-ri-ble !! Mobilettes, vélos, ânes, charrettes…… aucune notion du code de la route ! A chaque fois que tu montes sur ta moto, tu sens ton cœur battre dans tout ton corps….. mais heureusement, on s’y habitue vite J.
Vendredi, c’était le jour international du volontaire. Le soir, on est parti danser avec tout un groupe. Un group de 15 blancs, ils n’auront sans doute jamais vu ça ici ;) C’était génial, mais danser quand il fait 35°, vous pouvez vous imaginer qu’on transpire beaucoup…. Benoit a été sur la piste de danse pendant exactement 30 secondes (mais a reçu beaucoup de compliments : ‘le grand danseur de Belgique au Burkina’).
Après avoir visité le marché de Ouaga (on ne va même pas essayer de le décrire), avoir salué quelques personnes et biensûr quelques moments de repos, on a continué notre voyage vers Koupela. Enfin on pourra se faire une image de la vie d’Annelies ici J
NASARA NASARA (le blanc), un mot qu’on n’oubliera plus jamais, comme on l’entend 100 fois par jour (ce qui n’est vraiment pas exagéré). On réalise bien que l’intention des gens est bonne, mais après une longue journée, ça peut vraiment t’énerver que les gens crient après toi tout le temps. Ils n’ont pas encore vu beaucoup de blancs ici, donc on doit peut-être les comprendre (même si c’est dur et qu’on préférerait qu’ils nous voient comme des personnes humaines, et non comme blanc ou noir….).
Et que devient notre presque vraie burkinabé, Annelies ? On est sur qu’elle n’aimera pas qu’on écrit un paragraphe sur elle, mais comme c’est nous qui sommes en charge du blog maintenant, elle n’a rien a dire, haha J
C’est incroyable de voir tout le travail qu’elle fait ici, et surtout, comme elle est bien intégrée. Une conversation en moore, la langue locale ? Pas de problème, Annelies la tiendra ! Au marché, au centre, les petites conversations par politesse dans la rue, rien n’est trop dur pour elle (même si elle dit elle-même qu’elle ne parle pas encore super bien, nous on trouve que si J). On remarque que son travail est fort apprécié ici, comme elle apprend vraiment plein de nouvelles choses au gens, et aide les patients d’une manière plus avancée. Quand on était au centre de rééducation, c’était marquant comme tout le monde attend qu’Annelies prenne l’initiative, qu’elle examine les patients et pose un diagnostique ... Elle fait du très beau travail !
Parlons encore des nombreuses ‘salutations’ qu’on doit faire ici. Chaque jour on doit bien aller saluer tantie x et le cousin du fils de l’oncle ;). Annelies fait ça souvent le dimanche : elle fait le tour du village pour saluer toutes ces personnes. Ça fait plaisir de voir que les gens sont vraiment très content après qu’on soit passé.
Enfin, il faut qu’on vous raconte encore quelque chose concernant la nourriture. Bien qu’on essaye de préparer de différents repas chaque jour, les ingrédients sont très limités, ce qui fait que la plupart des repas ont le même gout. A défaut d’autres options, tu manges ce qu’il y a dans ton assiette. Sarah tient bon grâce à un bon verre de coca, Benoit ce fait plaisir avec du Dolo (un drôle de mélange de cidre et bière). Afin de découvrir le côté exotique, voici deux petites histoires :
1. Après une grosse pluie, Julienne se précipita dehors avec un seau….huh ? Avec la pluie, des milliers de petites bêtes, Saawi (un combinaison de sauterelles, mouches et fourmis à 4 ailles) étaient apparus, une délicatesse dit-elle… on s’y est mis tous ensemble pendant un quart d’heure, et avons attrapé tout tout plein de ces bêtes (beeeurk). Julienne nous les a préparé le lendemain. Ça goutait les chips au sel légèrement brulé (en tout cas, si tu ne regardais pas ce que tu mets en bouche…)
2. Aujourd’hui, on a été rendre visite à Noé, le collègue d’Annelies. On est partie avec quelques blocs de savons comme cadeau… et sommes revenus avec un coq et des œufs…. Vu que selon la tradition, que les hommes peuvent tuer le coq, Benoit a pris le couteau en main et a professionnellement tranché la tête du coq… quelle belle vue. Ce soir, ce même coq sera servi sur notre assiette, curieux de savoir si ça va nous gouter ;)
Voilà, il est impossible de décrire tout ce qu’on vie ici, mais on a essayé de quand même vous raconter quelques situations marquantes J
A bientôt en Belgique !
Benoit et Sarah