vrijdag 30 maart 2012

Vrolijk Pasen! Joyeuse Paques!


Bonjour !!

Comment allez vous ? J’espère que le printemps commence à bien se manifester et que vous pouvez vous réchauffer de temps en temps.  Ici, je souffre déjàJ.  La température ne descend plus que rarement sous les 30°, ce qui rend les nuits difficiles.  Tout est chaud, les habits qu’on sort de l’armoire, les draps du lit, l’eau de la douche etc.  Je me retrouve à dégouliner de sueur en étant juste assise sur ma chaise, bizarre… Dieu merci pour les ventilos et pour le frigo, sans eux, je serais foutu !
Cette semaine je n’ai pas de grandes choses à vous raconter, appart que j’ai enfin été abattu par des parasites.  Eh oui, ils m’ont bien eu !   Depuis dimanche dernier je n’ai vu que mon lit, ma natte (quand il faut trop chaud), le dispensaire d’à côté et Julienne, qui est restée courageusement à mes côtés pour me nourrir et me soigner.  Heureusement, je suis contente de pouvoir vous dire que ça va beaucoup mieux, il ne reste plus qu’à reprendre des forces et je serai à nouveau en pleine forme !

Demain je vais me tresser la tête pour la fête de Pâques, voilà une autre souffrance qui arrive !  Mais il faut souffrir pour être belle J !
Pour Pâques ici les gens vont à la veillé le samedi soir, après laquelle tout le monde sort pour aller danser jusqu’au petit matin !  Le dimanche, on dort pour après se lever pour préparer.  Chaqu’un prépare un repas pour 20,30 personnes, riz, tô, peut-être des pâtes si tu en as les moyens.  Une fois préparé, on va donner une partie du repas aux voisins, la famille, les sœurs,… Donc durant toute la journée, les gens viennent chez toi te donner à manger et toi aussi tu passes ton temps à faire le tour pour donner au autres…Marrant !  Mais comme j’habite maintenant dans une cour, Julienne m’a fait comprendre qu’on attendra de moi aussi que je prépare quelque chose…au secours ! Je pense que je vais me limiter à ce que je connais : des pâtes à la sauce tomate, c’est ce qui est plus sur J !

Bonne fête de Pâques à tout le monde !  N’oubliez pas de dire aux cloches de passer par ici !


Hallo !

Hoe gaat het met jullie ?  Hopelijk wordt het eindelijk wat lente en kunnen jullie je al af en toe wat opwarmen aan een zonnestraaltje !  Hier ben ik al aan het puffen en afzien J.  De temperatuur daalt nog maar zelden onder de 30°, wat vooral de nachten heel moeilijk maakt. Alles is warm : de kleren die je uit de kast haalt, de lakens op het bed, het water uit de douche enz…Ik voel de druppels langs men gezicht glijden terwijl ik gewoon op een stoel zit..bizar !  Thank God voor de waaiers en mijn koelkast, zonder hen ben ik een vogel voor de kat !

Deze week heb ik niet veel nieuws te vertellen, behalve dat ik eindelijk werd geveld door,jawel, parasieten !  Ze hebben me goed te pakken gehad. Sinds vorige zondag heb ik weinig gezien buiten mijn bed, mijn natte (als het te warm is), de verpleegpost naast de deur en Julienne, die moedig aan mijn zijde is gebleven om me eten te geven en voor mij te zorgen.  Gelukkig ben ik blij jullie te kunnen zeggen dat het ergste voorbij is.  Ik moet nu enkel goed eten om op krachten te komen en dan ben ik weer volledig op en top !

Morgen ga ik mijn haar laten vlechten voor Pasen, dat is dan weer een andere pijnlijke bezigheid J!  De mensen hier gaan zaterdagavond naar de Paaswake, waarna iedereen buitenkomt om te gaan dansen tot ind e vroege morgen !  Zondag slaapt iedereen uit, waarna de vrouwen zich klaarmaken om eten te koken.  Elkeen kookt voor een 20,30tal personen, rijst, tô of pasta als je de financiële mogelijkheden hebt.  Als het eten klaar is, verdeel je het in porties en ga ke langs bij al je bure, familie, vrienden, zusters om hen een deel te geven.  Dus de hele dag door komen er mensen bij je om je eten te geven, maar tegelijkertijd ben jij zelf ook onderweg om eten uit te delen, grappig !
Aangezien ik nu zelf in een koertje woon, heeft julienne me uitgelegd dat er ook van mij verwacht wordt dat ik iets klaarmaak, hellup !  Ik denk dat ik me ga beperken tot wat ik ken : pasta met tomatensaus J !

Vrolijk Pasen aan iedereen !  Vergeet de klokken niet te zeggen dat ze ook hier moeten langskomen ! 

dinsdag 20 maart 2012

Enkele foto's/Quelques photos

Ma nouvelle chambre/my new room


My new home, met bloemen op de muur.

Tanti Fati, ma voisine, avec sa petite Myriam qui dévore une cuisse de poulet.

Rodrigue, een patiëntje van ons.

Maaltijd voor 25 personen, heb je wel een grote ketel voor nodig! Diner pour 25 personnes, besoin d'une  grande marmite!

Alle internen van het centrum tesamen.  Tout les patients qui logent sur place.

Encore une tenue de pagne, ça change non?

Je suis partie le weekend à Kaya, nous avons préparé les crêpes bretonnes et oui on a trouvé une bouteille de cidre dans la boutique, quel miracle!

Benoit, Cécile et Claudine

Une crêpe délicieuse!!!

zaterdag 10 maart 2012

Grands changements

Beaucoup de changements les dernières semaines !

Commençons par le commencement.  Les 21 et 22 février, Renaud, mon responsable de mission de la DCC est venu me rendre visite.  C’est un français qui a été également volontaire, comme moi, au Burkina il y a quelques années et qui s’est engagé à présent à visiter une fois par an tous les volontaires présents au Burkina.  Le reste de l’année, il reste en contact avec nous pour s’assurer que tout se passe bien, voir si il y a des problèmes et voir comment nous pouvons les résoudre.  Sa visite a été assez fatiguante (beaucoup de choses à partager !), mais elle m’a fait énormément de bien.  Nous avons parlé ensemble toute la journée (et une partie de la nuit !) et le lendemain avec le partenaire local (pour moi, la sœur supérieure Monique et sœur Ida), pour voir ce qui allait bien et ce qui devait éventuellement être changé.  Renaud était pas mal positif sur le projet, il était enthousiaste et pensait vraiment que l’on pourrait y accomplir de belles choses.  Cela faisait bien sur du bien d’entendre cela ! J

Renaud a cependant aussi amené autre chose sur la table, au niveau de …. la fatigue !  C’est vrai que j’ai dépensé énormément d’énergie depuis que je suis arrivée pour bien m’intégrer, apprendre la langue, pour essayer de vivre comme les gens d’ici. Après mes heures de travail, je continuais à laver les enfants, leur donnais des exercices pour l’école, faisait ma lessive, apprenais le « Moré » … Je fait tout cela avec beaucoup de plaisir et cela me plait vraiment beaucoup, mais je dois avouer bien humblement que, parfois, cela devenait trop et que j’avais du mal à tenir le coup.  Après discussion avec toute le monde, nous avons donc décidé qu’il serait peut-être mieux que je cherche une chambre dans la ville de Koupéla, de façon à pouvoir prendre du repos après le travail ou, si je le veux, partager plus facilement un moment avec des amis. 
La chaleur qui arrive petit-à-petit joue également un rôle important.  J’ai pu supporter assez bien jusqu’à présent l’absence d’électricité, mais passer une nuit – actuellement déjà autour de 30°C – sans ventilateur, ce n’est pas une sinécure, je vous assure.  
Et donc : En route pour rechercher une chambre !

A partir de ce moment, tout a été extrêmement vite.  En une semaine, nous avons trouvé une chambre (avec l’aide de Julienne), l’avons nettoyée (3 fois, nota bene !) et j’ai emménagé.  Ma chambre se trouve dans une cour avec 6 ‘petites maisons’.  Dans le temps, on appelait ce genre de cour, un ‘célibatorium’, ce qui signifie plus ou moins ‘la maison des célibataires’, mais ce qui n’est en fait plus le cas aujourd’hui. Je dispose de 2 pièces : Un salon où il y a pour l’instant une table, un frigo et une cuisinière au gaz, et une chambre à coucher, avec mon lit et une armoire.  Je dispose également d’une douche et d’un lavabo, ce qui était quand même important pour moi.  Vous pouvez comparer cela à un grand kot.  Dans la même cour habitent entre autre :  Fatimata, une maman avec un bébé de 6 mois ; elle travaille pour ‘plan Burkina’ et donne des conférences sur le sida ; une féministe convaincue ! J Très intéressant !  En face de moi, habite Evelyn avec sa fille de 5 ans ; elle est enseignante et mariée, mais son mari travaille et habite à Ouaga.  A côté d’elle, habite Sarah qui va encore à l’école (en 5ème humanité) et qui s’occupe de sa petite sœur de 8 ans.  A côté de chez moi, habite un homme qui travaille également pour ‘plan Burkina’ et est marié (sa femme habite à Ouaga) et enfin, il y a encore une dame un peu plus âgée, mais que je n’ai pas encore vraiment eu le temps de rencontrer.  Ce sont tous des gens infiniment gentils et paisibles.  Je me sens vraiment à la maison !
Entretemps, j’y habite depuis une semaine et l’électricité a été raccordée !  Joepiee !  Et mon objectif suivant est d’essayer d’obtenir une connection internet. Croisons les doigts.

Sur le plan du travail, c’est très chargé … oui, oui, vous lisez bien !  Ce matin, nous avons eu un record de 22 patients ! Sur place à Baadtenga, donc à coté de ma chambre précédente, logent actuellement 18 personnes dans 4 chambres.  Il y a 3 adultes avec des paralysies partielles.  Chacun d’eux vient avec un ou plusieurs ‘accompagnateurs ‘ qui restent tout le temps avec eux, la plupart du temps leur femme ou leurs filles.  Vous devez savoir que nous ne fournissons que le ‘dortoir’, à prendre au sens littéral, c-à-d que nous fournissons juste ‘un local pour dormir’, sans lits, ni matelas.  C’est le patient qui doit s’occuper lui même pour la nourriture, la lessive, le nettoyage.  D’où la nécessité des ‘accompagnateurs’.
Il y a également Aziz (qui a pu enlever son plâtre aujourd’hui) avec sa maman, Nématou avec son grand-père, Rodrigue (5 ans avec Palsy cérébral, paralysie cérébrale, ne sait pas marcher) avec sa grand-mère, Appolinaire (5 ans, ses deux jambes sont tendues depuis plusieurs années sans qu’il puisse les plier), avec sa grand-mère et encore Sandrine, une fille de 14 ans qui ne peut plus marcher avec une grosse attaque d’épilepsie et qui loge là avec sa maman. Nous essayons de donner à chacun de ces patients 2 thérapies par jour, avec un programme  diversifié : table de soutien, différents exercices, apprendre à s’asseoir, marcher, …  A cela se rajoute les patients qui viennent chaque jour de l’extérieur.  Il y a actuellement un nouveau groupe de mission venu rejoindre le chirurgien italien et cela veut donc dire des consultations supplémentaires, beaucoup de coup de téléphone, renvoyer des gens pour prendre des radiographies, ….
J’ai vraiment de quoi m’occuper ! 
J  

Il commence ici à faire progressivement de plus en plus chaud (et je crains devoir vous raconter la même chose à chaque fois, à partir de maintenant).  Mes habits et mes draps sont enfermés dans mon armoire et je me douche sans doute 3 fois par jour pour le moment.  Je n’ose pas trop penser à ce que cela va être !   

Voilà, ce sont les nouvelles les plus importantes que je voulais vous partager. Je vous promets que je n’attendrais plus si longtemps à l’avenir pour vous écrire à nouveau.

 Avec toutes mes salutations chaudes et ensoleillées !  

vrijdag 9 maart 2012

Grote veranderingen!


Veel veranderingen de laatste weken !  Laten we beginnen bij het begin !
21 en 22 Februari had ik mijn missieverantwoordelijke, Renaud, op bezoek.  Hij is een fransman die een aantal jaren geleden net zoals mij vrijwilliger was in Burkina  (in Ouagadougou) en zich nu inzet om één keer per jaar alle vrijwilligers die op dat moment in Burkina zijn te gaan bezoeken.  Hij houdt ook gedurende de rest van het jaar contact met ons om te zien of alles goed gaat, of er problemen zijn en hoe we deze kunnen oplossen.  Zijn bezoek was heel vermoeiend, maar heeft onzettend deugd gedaan !  We hebben de hele dag (en nacht) door gepraat en de volgende dag samen met de lokale partner (voor mij dus de hoofdzuster, Monique, en Ida) gekeken wat er goed was en wat er moest veranderen.  Renaud was best positief over ons project, hij was enthousiast en geloofde echt dat we mooie dingen zullen kunnen verrichten.  Natuurlijk was dat heel fijn om te horen ;). 

Renaud heeft echter ook iets anders naar boven gebracht, namelijk…de vermoeidheid !  Het is waar dat ik sinds ik aangekomen ben heel veel energie gestoken heb om me goed te integreren, om de taal te leren, om te leven zoals de mensen hier.  Na mijn werkuren waste ik de kinderen, gaf hen schooloefeningen, deed mijn was, leerde moore,…Ik doe dat natuurlijk allemaal supergraag en met veel plezier, maar ik moest inderdaad met een klein hartje toegeven dat het me soms even zwaar viel om het vol te houden. Na overleg met ons allemaal hebben we samen beslist dat het misschien beter was als ik een kamer zocht in de stad Koupéla, om na het werk echt tot trust te kunnen komen en om, als ik wil, gemakkelijker af te kunnen spreken met vrienden.  Ook de aankomende hitte speelde een belangrijke factor.  De afwezigheid van electriciteit heb ik tot nu toe heel goed verdragen, maar een nacht doorbrengen (tegen momenteel al 30°) zonder ventilator is geen pretje, geloof me !  Dus zo gezegd, zo gedaan : op zoek naar een kamer !

Vanaf dan is het ontzettend snel gegaan.  In één week tijd hebben we een kamer gevonden (met hulp van Julienne), die volledig gekuist (3 maal nota bene !) en verhuisd. Mijn kamer ligt in een koertje met 6 ‘huisjes’.  Vroeger noemde men zo’n koer een ‘celibatorium ‘, wat zoveel betekent als ‘vrijgezellenwoning’, wat het eigenlijk niet meer is nu.  Ik beschik over twee kamers, een ‘salon’ : waar momenteel een tafel, frigo en gasfornuis staan, en een slaapkamer, met mijn bed en een kast.  Ik beschik ook over een douche en een lavabo, dat was voor mij toch belangrijk.  Je kan het eigenlijk wat vergelijken met een groot kot.  In dezelfde koer woont oa Fatimata, een mama met een baby van 6 maanden, zij werkt voor plan Burkina en geeft lezingen over HIV, een feministe in hart en nieren J, heel interessant !  Tegenover mij woont Evelyn met haar dochterje van 5, zij is onderwijzeres en getrouwd, maar haar man woont en werkt in Ouaga. Naast haar woont Sarah, zij gaat nog naar school (5e middelbaar) en zorgt voor haar zusje van 8.  Naast mij woont een man die ook voor plan Burkina werkt en getrouwd is (vrouw woont in Ouaga) en dan is er nog een iets oudere vrouw waar ik nog niet echt de kans heb gehad om met haar te praten.  Het zijn allemaal ontzettend lieve en rustige mensen, ik voel me er echt thuis !
Ondertussen woon ik er een week, electriciteit is aangesloten !joepie ! en mijn volgende plan is om te proberen om een internetverbinding te verkrijgen, fingers crossed !
Op het werk is het druk, jaja, jullie lezen het goed !  Deze morgen hadden we een record van 22 patiënten !  Ter plaatse in Baadtenga, dus naast mijn vroegere kamer, logeren momenteel 18 mensen in 4 kamers.  Er zijn drie volwassenen met een (al dat niet volledige) verlamming.  Elk van hen heeft één of meer ‘begeleiders’ die heel de tijd bij hen blijven, meestal hun vrouw of de dochters. Je moet weten dat wij enkel de slaapplaats voorzien < slaapPLAATS is hier letterlijk te nemen, het is enkel een plaats in de kamer om te slapen, zonder bed of matras>, en de patient dus zelf moet instaan voor het wassen, eten en kuisen.  Vandaar dus de begeleiders.   Er is Aziz (die sinds vandaag uit de gips is) met zijn mama, Nématou met haar grootvader, Rodrigue (5 jaar met Cerebral Palsy, hersenverlamming, kan niet stappen) met zijn grootmoeder, Appolinaire (5jaar, zijn beide benen zijn sinds een aantal jaren gestrekt, hij kan ze niet plooien) met zijn grootmoeder en dan nog Sandrine, een meisje van 14 die na een zware epilepsie aanval niet meer kan stappen, die er logeert met haar mama. 
Deze patiënten proberen we elke dag twee keer therapie te geven, met een afwisselend programma : statafel, oefeningen, rechtop zitten, stappen,…
Daarenboven komen dan nog dagelijks patiënten die van buitenaf komen. 
Er is momenteel een nieuwe missiegroep bij de Italiaanse chirurg aangekomen, dus dat betekent extra raadplegingen, veel telefoneren, mensen doorsturen om radiografiën te laten nemen,…Ik weet wat te doen !:)

Het begint hier stilaan warmer te worden (ik vrees dat ik dat vanaf nu elke keer ga moeten zeggen…).  Mijn truien en lakens zijn opgeborgen in de kast en ik douche me nu toch zo’n 3 keer per dag.  Ik hou mijn hart vast voor wat komen zal !

Ziezo, dit was het belangrijkste nieuws dat ik jullie moest vertellen, ik beloof jullie dat het niet meer zolang zal duren voor ik jullie opnieuw schrijf !

Zonnige en warme groeten !




Me aan de pomp (zie vorig blogbericht)


Een kindje dat bij ons in het centrum is gekomen


Aziz (rechts) met zijn tantes op bezoek, een kleurrijke bende!

Op weekend in Ouagadougou, bij de tante van Julienne