Oups, cela fait trop longtemps que je ne vous ai pas donné
de nouvelles ! Il y a tellement de
choses à raconter… La chaleur continue,
bien qu’après quelques jours de hautes températures nous avons eue quelques
petites pluies rafraichissantes la nuit, donc j’arrive à supporter un peu
mieux. Le weekend du premier tour des élections Françaises, je suis partie à
Ouaga pour soutenir mes co-volontaires Français, et surtout pour faire un petit
séjour de détente, qui a fait beaucoup de bien.
Le dimanche d’après, je suis partie dans le village de Noé,
pour les funérailles d’une de ses tantes. Quand une personne décède,
généralement on l’enterre le jour même du décès, sans trop de tralala. Une ou quelques années plus tard, on fait des
grands funérailles. Toute la famille,
les voisins, les amis sont invités. On
tue des moutons, des cabris, poulets et parfois un bœuf, on prépare le riz, tô,
dolo,… Plus la personne décédée était âgée, plus la fête est grande. Pour les
enfants et jeunes, on ne fait pas de funérailles.
La semaine de l’assomption, j’ai demandé une journée de
congé le vendredi pour pouvoir aller passer un long weekend à Kaya chez Benoit
et Cécile, cela m’a fait beaucoup de bien ! Jeudi nous sommes partis manger au restaurant
(et oui, il y a un vrai restaurant à Kaya !), un bon steak frites à la
sauce crème et champignons…Quel délice !
Vendredi Benoit et Cécile travaillaient donc moi je me suis reposée,
j’ai lu et j’ai corrigé des devoirs des classes de Cécile. Je vous explique : Cécile et Benoit sont
instits à l’ISTA (Institut de Sainte Thérèse d’Avila), un collège et lycée pour
jeunes filles. Ils ont tout les deux
plusieurs classes où ils donnent cours, dans plusieurs années. Chaque classe compte environ entre 40 et 60
élèves !! Donc chaque weekend, les
deux se mettent à corriger toutes ces copies, quel boulot ! Moi, qui n’ai jamais eu l’occasion de jouer
l’instit, adore les aider en prenant mon Bic rouge et faire les corrections. Donc voilà à quoi j’ai passé mon vendrediJ.
Samedi, journée repos.
Le matin, une grosse tempête de poussières s’est manifestée, suivi par
une belle pluie. Le thermomètre est
descendu de 37 à 26° en 30 minutes, impressionnant ! Malheureusement, ça
n’a pas duréJ.
Dimanche, j’ai pris le chemin de retour pour Koupéla, où
j’ai trouvé qu’il n’avait pas plut du tout, quel dommage!
La semaine qui suit s’est moins bien passée que mon séjour à
Kaya malheureusement. Lundi, j’ai
commencé à sentir des douleurs au ventre, suivi par une nuit terrible ou j’ai à
peine vu mon lit. Mardi et mercredi, le
matin je suis partie au boulot, pour rentrer quelques heures après parce que ça
n’allait pas bien… Quand jeudi des
vomissements ont aussi commencé, la sœur Ida décida de partir avec moi à
l’Hôpital. Comme il était pour moi impossible
de garder des médicaments dans mon corps par voie orale, ils ont décidé de me
mettre sous perfusion. Jeudi j’ai donc
passé ma journée dans un lit à l’urgence, suivi par une nuit à Baadtenga où les
sœurs ont continué les perfusions jusqu’à vendredi 15 heures. Depuis hier soir je suis rentrée chez
moi , ça va mieux mais je suis encore fort fatiguée, donc ce
weekend : repos !
A cause de cette histoire, j’ai eu l’occasion de vivre la
souffrance des gens et la difficulté du système de santé moi-même, et je dois
avouer que ce n’est vraiment pas facile… Une fois la consultation faite, on
donne une ordonnance avec les produits nécessaires à votre accompagnante (chez
moi la sœur Ida), qui prend sa moto, voiture, vélo pour aller à la pharmacie en
ville pour aller chercher les produits (en espérons qu’ils sont tous là, sinon,
souvent, ils doivent faire plusieurs pharmacies pour trouver tout !). La note de pharmacie est souvent chère. Le prix des médicaments est fort élevé par
rapport au salaire qu’il gagne (ex :
Noé gagne 32000 fCFA par mois, pour mettre 1 perfusion, on paie
facilement 10000fCFA, soit 1/3 de son salaire…). Et puis la liste est souvent longe :
allant du produit, la seringue, la perfusion, jusqu’aux gants et compresses
pour nettoyer après. Je comprends
maintenant pourquoi ici, les gens meurent d’un simple pallu, ils n’ont tout
simplement pas l’argent de se soigner…
Pendant ce temps là, toi, tu attends sans que personne ne te
dise quoi que ce soit, pas d’explications, pas de diagnostique,…Une fois les
médicaments arrivés, ont m’a mis à la perfusion et on m’a donné un lit dans une
chambre aux urgences, une petite salle sale, chaude, avec 7 lits collés les un
contre les autres. Chaqu’un apporte sont
pagne pour étaler sur le matelas (troué et 2 cm d’épais) et voilà, reste plus
qu’à attendre.
Ce ne fut pas une expérience agréable mais je suis contente
de l’avoir vécu quand-même, je comprendrai dorénavant encore mieux ce people
courageux qui m’entoure.
J’ai eu l’occasion à plusieurs reprises de discuter avec des
autres sur les différences de la vie quotidienne, la notion de l’amour,
l’importance de la famille. Plus je
discute, plus je réalise qu’on vie dans deux mondes totalement
différent ! Du moment ou je me
lève, jusqu’au moment du coucher, rien n’est pareille.
Mes journées sont remplies de choses nouvelles, de choses
étranges. Parfois intéressantes, parfois
curieuses et bizarres. Parfois joyeuses,
parfois incompréhensibles. Parfois le malheur, souvent le bonheur ! Ce n’est pas toujours facile, mais en tout
cas : ça en vaut la peine !
A bientôt !!
Oups, veel te lang geleden dat ik iets van me liet
horen ! Zoveel dingen te
vertellen... De hitte blijft duren, maar enkele dagen heet weer worden nu
steeds vaker gevolgd door een (kleine) verfrissende regenbui ‘s nachts, wat
maakt dat het iets beter te verdragen is.
Het weekend van de eerste ronde van de Franse verkiezingen volgde ik
mijn franse mede-vrijwilligers naar Ouaga om hen te ondersteunen. Nu ja, vooral
ook om een ontspannen weekendje te houden in de hoofdstad, het heeft lekker
deugd gedaan !
De zondag erop was ik uitgenodigd in het huis van Noé, mijn
collega, voor de begrafenisviering van één van zijn tantes. Wanneer een persoon overlijdt, wordt die
bijna altijd de dag zelf begraven, zonder al te veel poespas. Een of enkele jaren later wordt dan een groot
begrafenisfeest gehouden, ter herdenking van de overledene. Heel de familie, al de vrienden en
dorpsgenoten worden uitgenodigd voor het feest.
Schapen, geiten en kippen worden geslacht, soms zelfs een os. Rijst wordt klaargemaakt, tô, dolo,… Hoe
ouder de overlede was, hoe groter het feest, de mensen vieren dan dat hij een
lang leven heeft gehad. Voor kinderen en
jongeren wordt er om die reden dan ook geen feest gehouden.
De week van Onze Heer Hemelvaart heb ik vrijdag een dagje
verlof gevraagd, om een lang weekend te kunnen doorbrengen in Kaya, bij Benoit
en Cécile, heeft ontzettend deugd gedaan !
Donderdag zijn we op restaurant gaan eten (jaja, er is een echt
restaurant in Kaya !), een lekkere steak met frietjes met een
room-champignons saus, mmmm, heerlijk ! Vrijdag moesten Benoit en Cécile
werken, dus heb ik lekker uitgerust, wat gelezen en toetsen verbeterd van de
klassen van Cécile. Ik leg even uit : Cécile en Benoit werken beiden als leraar in
het ISTA (Institut de Sainte Thérèse d’Avila), een middelbare
meisjesschool. Ze hebben allebei
meerdere klassen in verschillende jaren, waarbij elke klas tussen de 40 en de
60 leerlingen heeft ! Elk weekend brengen de twee dus meerdere uren door
met het verbeteren van alle kopieën van de meisjes, wat een werk ! Aangezien ik nooit de kans heb gehad om
leraar te spelen, vind ik het best leuk om mijn rode Bic boven te halen en wat
verbeterwerk te doen, zo heb ik dus mijn vrijdag doorgebracht J.
Zaterdag was het rustig.
S’ochtend zagen we een indrukwekkend stofonweer, gevold door een
verfrissende regenbui. Het kwik daalde
in 30 minuten van 37 naar 26 graden !! Spijtig genoeg heeft dit niet lang
geduurd J.
Zondag reisde ik terug naar Koupéla, waar het tot mijn grote
teleurstelling niet geregend had, jammer !
De week die volgt was wat minder leuk. Maandag begon ik wat buikpijn te voelen en
daarop volgde een nacht waarin ik amper men bed heb gezien. Dinsdag en woensdag vertrok ik ‘s ochtends
naar men werk maar keerde enkele uren later terug naar huis omdat ik me niet ok
voelde. Toen ik donderdag ook begon over
te geven, besloot Ida om met me naar het ziekenhuis te gaan. Aangezien ik geen enkele mediactie kon binnen
houden, besloten ze me een infuus te geven.
Donderdag heb ik dus de dag doorgebracht op de spoedafdeling, gevolgd
door een nacht in Baadtenga, waar de zusters verder de infusen hebben veranderd
tot vrijdag 15u. Sinds gisterenavond
ben ik weer thuis, het gaat veel beter maar ben nog steeds erg moe, dus dit
weekend : rust !
De voorbije dagen heb ik dus de kans gehad om de
gezondheidszorg hier eens vanuit patiëntenstandpunt te bekijken en ik moet
toegeven…het is hier echt hard…Eens het onderzoek afgelopen is, geven ze een
voorschrift voor medicatie aan je begeleider (Ida voor mij), deze neemt dan
zijn auto, brommer of fiets en gaat naar de apotheek in de stad (of meestal
meerdere, als de producten ergens op zijn).
Medicatie kost hier redelijk veel tov het loon dat de meeste mensen
hebben (vb : Noé verdient 30000fCFA per maand, voor één infuus betaal je
al gauw zo’n 10000fCFA, 1/3e van een maandloon dus…). De lijst van benodigheden is meestal ook
lang : gaande van de medicatie zelf, de spuit, het infuus, tot handschoenen
en compressen om op te kuisen achteraf, alles moet je zelf gaan halen. Ik begrijp nu waarom mensen hier sterven van
een eenvoudige verkoudheid, ze hebben gewoon het geld niet om zich te laten
verzorgen…
Tegelijkertijd wacht jij tot je begeleider terugkomt zonder
dat iemand je iets uitlegt, er wordt geen diagnose gegeven. Eens de medicatie er was, werd ik aan het
infuus gehangen en naar een ander zaaltje gebracht, waar 7 bedden tegen elkaar
geplakt stonden. Het was er warm en
vuil Iedereen brengt zijn eigen pagne
mee om op zijn matrasje ( vol gaten en 2cm dik) te leggen. En dan…wachten.
Hoewel het geen aangename ervaring was ben ik blij dat ik
het zelf eens heb meegemaakt, ik zal vanaf nu nog beter begrijpen wat dit
moedig volk soms moet doorstaan.
Ik heb meermaals de kans gehad om meningen uit te wisselen
met anderen over de verschillen in ons dagelijks leven, over de verschillende
betekenissen van het begrip ‘liefde’, het belang van familie. Hoe meer ik erover te weten kom, hoe meer ik
besef dat we echt in twee totaal verschillende werelden leven ! Van het ogenblik dat ik opsta tot
slapenstijd, werkelijk niets is hetzelfde !
Mijn dagen zijn gevuld met nieuwe dingen, rare dingen. Soms interessant, soms bizar en curieus. Soms vrolijk, soms onbegrijpbaar. Soms slechte dingen, vaak goede
dingen ! Het is niet altijd
gemakkelijk, maar in elk geval : het loont de moeite !