zaterdag 26 mei 2012

Oups


Oups, cela fait trop longtemps que je ne vous ai pas donné de nouvelles !  Il y a tellement de choses à raconter…  La chaleur continue, bien qu’après quelques jours de hautes températures nous avons eue quelques petites pluies rafraichissantes la nuit, donc j’arrive à supporter un peu mieux. Le weekend du premier tour des élections Françaises, je suis partie à Ouaga pour soutenir mes co-volontaires Français, et surtout pour faire un petit séjour de détente, qui a fait beaucoup de bien.

Le dimanche d’après, je suis partie dans le village de Noé, pour les funérailles d’une de ses tantes. Quand une personne décède, généralement on l’enterre le jour même du décès, sans trop de tralala.  Une ou quelques années plus tard, on fait des grands funérailles.  Toute la famille, les voisins, les amis sont invités.  On tue des moutons, des cabris, poulets et parfois un bœuf, on prépare le riz, tô, dolo,… Plus la personne décédée était âgée, plus la fête est grande. Pour les enfants et jeunes, on ne fait pas de funérailles. 

La semaine de l’assomption, j’ai demandé une journée de congé le vendredi pour pouvoir aller passer un long weekend à Kaya chez Benoit et Cécile, cela m’a fait beaucoup de bien !  Jeudi nous sommes partis manger au restaurant (et oui, il y a un vrai restaurant à Kaya !), un bon steak frites à la sauce crème et champignons…Quel délice !  Vendredi Benoit et Cécile travaillaient donc moi je me suis reposée, j’ai lu et j’ai corrigé des devoirs des classes de Cécile.  Je vous explique : Cécile et Benoit sont instits à l’ISTA (Institut de Sainte Thérèse d’Avila), un collège et lycée pour jeunes filles.  Ils ont tout les deux plusieurs classes où ils donnent cours, dans plusieurs années.  Chaque classe compte environ entre 40 et 60 élèves !!  Donc chaque weekend, les deux se mettent à corriger toutes ces copies, quel boulot !  Moi, qui n’ai jamais eu l’occasion de jouer l’instit, adore les aider en prenant mon Bic rouge et faire les corrections.  Donc voilà à quoi j’ai passé mon vendrediJ. 
Samedi, journée repos.  Le matin, une grosse tempête de poussières s’est manifestée, suivi par une belle pluie.  Le thermomètre est descendu de 37 à 26° en 30 minutes, impressionnant ! Malheureusement, ça n’a pas duréJ. 

Dimanche, j’ai pris le chemin de retour pour Koupéla, où j’ai trouvé qu’il n’avait pas plut du tout, quel dommage! 


La semaine qui suit s’est moins bien passée que mon séjour à Kaya malheureusement.  Lundi, j’ai commencé à sentir des douleurs au ventre, suivi par une nuit terrible ou j’ai à peine vu mon lit.  Mardi et mercredi, le matin je suis partie au boulot, pour rentrer quelques heures après parce que ça n’allait pas bien…  Quand jeudi des vomissements ont aussi commencé, la sœur Ida décida de partir avec moi à l’Hôpital.  Comme il était pour moi impossible de garder des médicaments dans mon corps par voie orale, ils ont décidé de me mettre sous perfusion.  Jeudi j’ai donc passé ma journée dans un lit à l’urgence, suivi par une nuit à Baadtenga où les sœurs ont continué les perfusions jusqu’à vendredi 15 heures.  Depuis hier soir je suis rentrée chez moi , ça va mieux mais je suis encore fort fatiguée, donc ce weekend : repos ! 

A cause de cette histoire, j’ai eu l’occasion de vivre la souffrance des gens et la difficulté du système de santé moi-même, et je dois avouer que ce n’est vraiment pas facile… Une fois la consultation faite, on donne une ordonnance avec les produits nécessaires à votre accompagnante (chez moi la sœur Ida), qui prend sa moto, voiture, vélo pour aller à la pharmacie en ville pour aller chercher les produits (en espérons qu’ils sont tous là, sinon, souvent, ils doivent faire plusieurs pharmacies pour trouver tout !).  La note de pharmacie est souvent chère.  Le prix des médicaments est fort élevé par rapport au salaire qu’il gagne (ex :  Noé gagne 32000 fCFA par mois, pour mettre 1 perfusion, on paie facilement 10000fCFA, soit 1/3 de son salaire…).  Et puis la liste est souvent longe : allant du produit, la seringue, la perfusion, jusqu’aux gants et compresses pour nettoyer après.  Je comprends maintenant pourquoi ici, les gens meurent d’un simple pallu, ils n’ont tout simplement pas l’argent de se soigner…

Pendant ce temps là, toi, tu attends sans que personne ne te dise quoi que ce soit, pas d’explications, pas de diagnostique,…Une fois les médicaments arrivés, ont m’a mis à la perfusion et on m’a donné un lit dans une chambre aux urgences, une petite salle sale, chaude, avec 7 lits collés les un contre les autres.  Chaqu’un apporte sont pagne pour étaler sur le matelas (troué et 2 cm d’épais) et voilà, reste plus qu’à attendre.
Ce ne fut pas une expérience agréable mais je suis contente de l’avoir vécu quand-même, je comprendrai dorénavant encore mieux ce people courageux qui m’entoure.

J’ai eu l’occasion à plusieurs reprises de discuter avec des autres sur les différences de la vie quotidienne, la notion de l’amour, l’importance de la famille.  Plus je discute, plus je réalise qu’on vie dans deux mondes totalement différent !  Du moment ou je me lève, jusqu’au moment du coucher, rien n’est pareille. 
Mes journées sont remplies de choses nouvelles, de choses étranges.  Parfois intéressantes, parfois curieuses et bizarres.  Parfois joyeuses, parfois incompréhensibles. Parfois le malheur, souvent le bonheur !  Ce n’est pas toujours facile, mais en tout cas : ça en vaut la peine !

A bientôt !!




Oups, veel te lang geleden dat ik iets van me liet horen !  Zoveel dingen te vertellen... De hitte blijft duren, maar enkele dagen heet weer worden nu steeds vaker gevolgd door een (kleine) verfrissende regenbui ‘s nachts, wat maakt dat het iets beter te verdragen is.  Het weekend van de eerste ronde van de Franse verkiezingen volgde ik mijn franse mede-vrijwilligers naar Ouaga om hen te ondersteunen. Nu ja, vooral ook om een ontspannen weekendje te houden in de hoofdstad, het heeft lekker deugd gedaan !

De zondag erop was ik uitgenodigd in het huis van Noé, mijn collega, voor de begrafenisviering van één van zijn tantes.  Wanneer een persoon overlijdt, wordt die bijna altijd de dag zelf begraven, zonder al te veel poespas.  Een of enkele jaren later wordt dan een groot begrafenisfeest gehouden, ter herdenking van de overledene.  Heel de familie, al de vrienden en dorpsgenoten worden uitgenodigd voor het feest.  Schapen, geiten en kippen worden geslacht, soms zelfs een os.  Rijst wordt klaargemaakt, tô, dolo,… Hoe ouder de overlede was, hoe groter het feest, de mensen vieren dan dat hij een lang leven heeft gehad.  Voor kinderen en jongeren wordt er om die reden dan ook geen feest gehouden.

De week van Onze Heer Hemelvaart heb ik vrijdag een dagje verlof gevraagd, om een lang weekend te kunnen doorbrengen in Kaya, bij Benoit en Cécile, heeft ontzettend deugd gedaan !  Donderdag zijn we op restaurant gaan eten (jaja, er is een echt restaurant in Kaya !), een lekkere steak met frietjes met een room-champignons saus, mmmm, heerlijk ! Vrijdag moesten Benoit en Cécile werken, dus heb ik lekker uitgerust, wat gelezen en toetsen verbeterd van de klassen van Cécile.  Ik leg even uit :  Cécile en Benoit werken beiden als leraar in het ISTA (Institut de Sainte Thérèse d’Avila), een middelbare meisjesschool.   Ze hebben allebei meerdere klassen in verschillende jaren, waarbij elke klas tussen de 40 en de 60 leerlingen heeft ! Elk weekend brengen de twee dus meerdere uren door met het verbeteren van alle kopieën van de meisjes, wat een werk !  Aangezien ik nooit de kans heb gehad om leraar te spelen, vind ik het best leuk om mijn rode Bic boven te halen en wat verbeterwerk te doen, zo heb ik dus mijn vrijdag doorgebracht J.
Zaterdag was het rustig.  S’ochtend zagen we een indrukwekkend stofonweer, gevold door een verfrissende regenbui.  Het kwik daalde in 30 minuten van 37 naar 26 graden !! Spijtig genoeg heeft dit niet lang geduurd J.
Zondag reisde ik terug naar Koupéla, waar het tot mijn grote teleurstelling niet geregend had, jammer !


De week die volgt was wat minder leuk.  Maandag begon ik wat buikpijn te voelen en daarop volgde een nacht waarin ik amper men bed heb gezien.  Dinsdag en woensdag vertrok ik ‘s ochtends naar men werk maar keerde enkele uren later terug naar huis omdat ik me niet ok voelde.  Toen ik donderdag ook begon over te geven, besloot Ida om met me naar het ziekenhuis te gaan.  Aangezien ik geen enkele mediactie kon binnen houden, besloten ze me een infuus te geven.  Donderdag heb ik dus de dag doorgebracht op de spoedafdeling, gevolgd door een nacht in Baadtenga, waar de zusters verder de infusen hebben veranderd tot vrijdag 15u.   Sinds gisterenavond ben ik weer thuis, het gaat veel beter maar ben nog steeds erg moe, dus dit weekend : rust !

De voorbije dagen heb ik dus de kans gehad om de gezondheidszorg hier eens vanuit patiëntenstandpunt te bekijken en ik moet toegeven…het is hier echt hard…Eens het onderzoek afgelopen is, geven ze een voorschrift voor medicatie aan je begeleider (Ida voor mij), deze neemt dan zijn auto, brommer of fiets en gaat naar de apotheek in de stad (of meestal meerdere, als de producten ergens op zijn).  Medicatie kost hier redelijk veel tov het loon dat de meeste mensen hebben (vb : Noé verdient 30000fCFA per maand, voor één infuus betaal je al gauw zo’n 10000fCFA, 1/3e van een maandloon dus…).  De lijst van benodigheden is meestal ook lang : gaande van de medicatie zelf, de spuit, het infuus, tot handschoenen en compressen om op te kuisen achteraf, alles moet je zelf gaan halen.  Ik begrijp nu waarom mensen hier sterven van een eenvoudige verkoudheid, ze hebben gewoon het geld niet om zich te laten verzorgen…

Tegelijkertijd wacht jij tot je begeleider terugkomt zonder dat iemand je iets uitlegt, er wordt geen diagnose gegeven.  Eens de medicatie er was, werd ik aan het infuus gehangen en naar een ander zaaltje gebracht, waar 7 bedden tegen elkaar geplakt stonden.  Het was er warm en vuil   Iedereen brengt zijn eigen pagne mee om op zijn matrasje ( vol gaten en 2cm dik) te leggen.  En dan…wachten.
Hoewel het geen aangename ervaring was ben ik blij dat ik het zelf eens heb meegemaakt, ik zal vanaf nu nog beter begrijpen wat dit moedig volk soms moet doorstaan. 

Ik heb meermaals de kans gehad om meningen uit te wisselen met anderen over de verschillen in ons dagelijks leven, over de verschillende betekenissen van het begrip ‘liefde’, het belang van familie.  Hoe meer ik erover te weten kom, hoe meer ik besef dat we echt in twee totaal verschillende werelden leven !  Van het ogenblik dat ik opsta tot slapenstijd, werkelijk niets is hetzelfde !
Mijn dagen zijn gevuld met nieuwe  dingen, rare dingen.  Soms interessant, soms bizar en curieus.  Soms vrolijk, soms onbegrijpbaar.  Soms slechte dingen, vaak goede dingen !  Het is niet altijd gemakkelijk, maar in elk geval : het loont de moeite !

Tot snel!!