Bijna vakantie !

Wel ja, jullie lezen het goed, bijna vakantie, ook voor mij !  Even verduidelijken :  zaterdag 24 december, trouwt een ex-vrijwilliger van de DCC met een burkinabese, en alle oude en huisdige vrijwilligers zijn van harte uitgenodigd .  De trouwerij vindt plaats in Banfora, en als je dat even opzoekt zie je dat dat knal aan de andere kant van Burkina Faso ligt J. Dusss, heb ik verlof gevraagd om een paar dagen te kunnen reizen ! Donderdag middag vertrek ik naar de hoofdstad, waar ik al logeren bij een frans koppel, waarna we vrijdag samen met het stel uit Kaya verder reizen ! Ik kijk er ontzettend naar uit !

Zoals vereist bij het uitzicht op een trouwfeest ben ik ondertussen al sleehakschoenen gaan kopen (tja, had ik niet meegebracht, wist ik veel…) en heb ik een kleedje laten naaien, het zou normaal vorige week moeten afgeweest zijn maar ik heb het dus nog niet gezien, spannend ! Ik zal jullie laten weten hoe het geweest is !

Leuke en grappige nieuwjes :

- De sint is geweest !!! Ik was zo blij als een kind toen ik mijn –megagrote- schoendoos kon gaan afhalen bij de post !  Koekjes, snoep (zure tanden,mmmm), kaas (my god, nooit eerder zo blij geweest om kaas te zien), roddelboekjes (hmja, ik moet toch up to date blijven he=> Veronique de Cock terug uit met Frank ???), een heerlijk stukje tonijn, mayonnaise,  chocolade en nog veel andere dingen, zelfs een klein flesje rosé!

Dank je lieve sint !! U made my day !

- Heb weer even een genant momentje gehad (gebeurt hier wel vaak me dunkt) : ik koop op de markt een aantal kleine zakjes sesamzaad (nemen ze hier om te snoepen) om uit te delen.  Ik geef er één aan Florence (mama van Guémila) en reik er dan één naar Michel –de nachtwaker-, waarop ze het beiden op een lachen zetten en gedurende een minuut of vijf bijna niet meer bijkomen van het lachen.  Wat blijkt : wanneer een vrouw sesamzaad aan een man geeft , vraagt zij hem eigenlijk ten huwelijk… Nou ja, nu vraag ik jullie : hoe moet ik dàt in Godsnaam weten ??

Ik wens jullie allemaal een heel gelukkige kerst en fijne feestdagen !  Geniet van de mooie familiemomenten !

Presque vacances !

Et oui, vous le lisez bien, pour moi aussi c’est presque les vacances !  Je vous explique : samedi 24 décembre, je suis invitée à un mariage d’un ancien volontaire DCC avec une burkinabé.  Tous les anciens et nouveaux volontaires y sont invités !  Le mariage et la fête se font à Banfora, et si vous regarder sur une carte, vous verrez que ça se trouve…exactement à l’autre côté du Burkina ! Donc…j’ai très gentiment demandé quelques jours de congés pour voyager et ils me sont accordés !  Jeudi midi je prends le car vers Ouaga, où je logerai chez un couple d’ancien volontaire, pour le vendredi continuer la route ensemble avec les volontaires de Kaya.  J’en ai trop envie !

Comme il s’agit bien d’un mariage, j’ai pris les mesures nécessaire pour m’y préparer : j’ai acheté des chaussures à talons (ben quoi, je n’en avait pas emmené) et je me suis fait coudre un petite robe.  Elle aurait du être prête la semaine dernière mais je ne l’ai toujours pas vu, pourvu qu’elle soit prête à temps !

Petites histoires :

-       St-Nicolas est venu aussi chez moi !!!  J’étais contente comme un petit enfant quand je pouvais aller chercher ma –grande- boîte toute remplie de bonnes choses !!  Des biscuits, des bonbons (des dents sucrées, hmm), du fromage (jamais été aussi contente de ma vie de voir du fromage), des magazines (ben quoi, je dois rester au courant de tout ce qui se passe), un bon gros morceau de thon, mayonnaise, du chocolat et plein d’autres choses, même une petite bouteille de rosé !  Merci Saint-Nicolas !!!

-       J’ai eu encore un petit moment de gène (ça m’arrive souvent ici je trouve) : j’achète au marché deux petits sacs de graines de sésame (les gens mangent ça ici comme bonbons).  J’en donne un à Florence (la maman de Guémila) et puis j’en tends un vers Michel –le gardien-, après lequel ils éclatent de rire tout les deux, jusqu’à presque se rouler par terre. Après beaucoup de rigolades, on me dit que, quand une femme donne des graines de sésames à un homme, elle le demande en mariage !!

Ben je vous le demande, comment j’aurais pu savoir ça ????

Je vous souhaite à tous un joyeux Noël et des bonnes fêtes !  Profitez bien de ces beaux moments en fa

Woehoeeeww food!!

Noé met Oscar, het skelet dat in éénvan mijn magazines zat als publiciteit, en dat algemene hilariteit veroorzaakte!  De mensen weten hier niet hoe het lichaam in elkaar steekt!

Un weekend de fête !

Ce weekend, à Koupéla, c’est la fête du chef traditionnel, que l’on célèbre chaque année.  Durant les deux jours, il y plusieurs choses à voir et à faire !  Hier (samedi), il y avait la course à cheval avec tout les sous-chef des différents villages, le cortège du chef à travers la ville (il se trouve sur un cheval, devancé par toute une horde d’hommes en costumes traditionnel) et le soir des danses traditionnels.  Aujourd’hui, la fête continue avec des danses toute la journée.  Il y avait énormément de monde !  C’est impressionnant de voir l’énorme respect que les gens ont pour leur chef traditionnel !  On lui accorde beaucoup d’importance, même parfois plus que le président du pays !  Le chef de Koupéla est encore jeune, il a du arrêter ses études après le bac parce que son père est décédé à ce moment, et il est donc monté sur le trône très tôt.  Je suis allée le saluer (brrr, quel stress) et il est très gentil !  Les gens l’aiment beaucoup !

Julienne m’a emmené dans son groupe d’amis.  Ensemble ils forment une association de jeunes, qui œuvre pour la sensibilisation des jeunes scolarisés, surtout dans le domaine de la santé (tabagisme, grossesses,…).  C’était très amusant ! Pour rentrer chez moi après…pas si simple !  Je vous raconte la situation : Julienne est venue me chercher en moto à Baadtenga vers 16h.  A 21h, on veut rentrer. Pas question que Julienne me raccompagne seule dans le noir.   Je propose donc que ce soit son cousin Eric qui va me ramener.  Pas question que Eric me ramène seule ! Je propose de rester dormir chez Julienne, pas question que je dorme à terre, elle n’a pas eu le temps d’aller chercher un matelas pour moi. En fin de compte, on est partie chez une amie à elle, Mathilde, qui a eu (après un débat long, long, long) la permission de prendre leur moto pour me ramener.  Donc on est parti à deux motos, moi chez Eric, et les deux filles avec leur moto.  Tout ça pour faire 5 km…Quel affaire !  L’indépendance de la femme ici…tu parles J !

Bisousss

Een feest weekend !

Dit weekend is het in Koupéla het jaarlijks feest voor de traditionele leider van de stad en omgeving.  Gedurende twee dagen zijn er verschillende dingen te bekijken en te doen .  Gisteren (zaterdag) was er een paardenwedstrijd (met als ruiters de verschillende ‘stamleiders’ van de omliggende dorpen), de tocht van de traditionele leider door de stad (hoog gezeten op een indrukwekkend paard, met voorop een hele delegatie mannen in traditionele kleding) en ‘s avonds allerlei soorten dansen.  Vandaag duurt het feest de hele dag voort met overal in de stad verschillende traditionele dansen.  Het is indrukwekkend om te zien hoeveel respect de mensen hier hebben voor hun traditionele leider !  Ze hechten er ontzettend veel belang aan, zelfs meer dan voor de ‘echte’ president van het land !  De leider van Koupéla is nog jong.  Hij heeft zijn studies, na het behalen van humaniora, moeten stopzetten omdat zijn vader dan gestorven is, en hij zodus onmiddelijk de troon opmoest.  Ik heb hem gisteren even mogen groeten (brr, wat een stress) en hij is heel vriendelijk ! De mensen hier hebben hem heel graag !

Julienne heeft me gisteren meegenomen naar haar vriendenkring.  Samen vormen ze de jongerebeweging AJEK, die op verschillende manieren schoolgaande jongeren probeert te sensibiliseren, vooral in het domein van gezondheid (tabagisme, zwangerschappen,…).  Het was heel leuk !  Om nadien naar huis te gaan..minder eenvoudig !  Even een schets : Julienne is me om 16 u met de brommer komen halen.  Om 21u willen we naar huis gaan.  Geen sprake van dat Julienne me alleen naar huis voert !  Ik opper dus dat Eric  (Julienne’s neef) me dan maar naar huis moet doen, geen sprake van dat Eric me alleen brengt !  Ik stel voor om mij Julienne te blijven slapen, geen sprake dat ik op de grond slaap, ze heeft geen tijd gehad om een matras te halen voor mij !  Uiteindelijk zijn we naar een vriendin van Julienne gestapt, die na een lang, lang debat, de brommer van haar ouders heeft mogen lenen om mij te brengen.  Zo ben ik dus met twee brommers,  3 begeleiders naar huis gegaan.  De vrouw onafhakelijk…laat me niet lachen, bestaat hier niet:)!

Zoenen

Noélie, la cuisinière

Noë avec Grace, 2 ans, lésion cérébrale

Hihi, me, met de traditionele leider:).

De jongerenbende AJEK+me

trip to Kaya!!

Hellow !

Hoe gaat het met jullie ?  Niet te hard bevroren ?;)

Hier gaat alles goed met me !  Zoals ik in het vorige bericht vertelde, ben ik vorig weekend op bezoek geweest bij andere vrijwiligers in Kaya.  Na een busrit (met één overstap) van in totaal 5uur kwam ik daar aan.  Benoit is me komen halen met de brommer en heeft me naar hun huisje gebracht.  Benoit en Cécile zijn een koppel.  Zij werken beiden als leerkracht in een meisjesschool (500 meisjes) en zijn hier ook voor twee jaar.  Zaterdag hebben we niets anders gedaan dan gebabbeld, gelachen, gebabbeld.  Het deed ontzettend deugd om eens andere blanken te zien !  S’avonds zijn we een steak met frieten gaan eten (oh my god…heerlijk !) en hebben we met de kaarten gespeeld (nooit gedacht dat ik dat nog zou missen). Heel gezellig dus !

Zondag zijn we wat gaan rondlopen op de markt.  In Kaya zijn ze gespecialiseerd in leerbewerkingen, ze kunnen er echt mooie dingen mee maken . 

Maandag was het een vrije dag, aangezien zondag de nationale feestdag was.  Terug 5 uur met  de bus om tegen een uur of 4 weer in mijn huisje te zijn. 

Het was een heel leuk weekend ! Toch was ik blij om ‘thuis’ te zijn.  Ik ken er de mensen, ik ken er de weg, en begin er echt mijn plaatsje te vinden !

Minder leuk is de dikke laag rood stof dat ik terugvond in mijn  appartementje !  Sinds eind november waait er hier elke dag een felle wind, ze noemen dat hier l’armattan.  Ik vind het heerlijk zo’n frisse wind, de lokale bevolking vindt het minder .  Iedereen, maar dan echt iedereen (buiten ik, hihi)  heeft hier momenteel een dikke verkoudheid.  Hilarisch om te zien hoe de mensen zich inpakken (ik heb hier al zelfs iemand gezien met een ski-jas…echt waar !).  Ze geloven ook niet dat iemand kan blijven leven bij een temperatuur van 0 graden J. Maar dus : die wind brengt natuurlijk ook stof mee.  Het kruipt echt overal : op de lakens, in de kasten, op het eten…Veel kuisen dus is de boodschap.

Ik heb het trouwens opgegeven om mijn  eigen was te doen.  Ik geef toe : wij blanken zijn dat niet gewoon.  Nadat ik mijn was gedaan had, had ik steeds een paar dagen stijve armspieren.  En wanneer ik laatst mijn zelfgewassen lakens wou opleggen, merkte ik dat deze nog gewoon vuil waren…Dus geef ik mij gewonnen en heb ik een vrouw gevonden die één keer per week mijn was zal doen, bedankt Florence, ik ben gered !

Salut !  Comment allez vous ?  Vous n’êtes pas encore gelés J ?

Ici, tout va bien !  Comme je vous avais dit dans mon message précédent, je suis partie passer le weekend à Kaya, pour rendre visite à Benoit et Cécile, un couple de volontaires Français.  Les deux enseignent dans un lycée pour filles (500 filles) à Kaya.  Ils sont là pour deux ans aussi.  Samedi nous avons fait que parler, rire, et parler encore.  Ca m’a fait un bien fou de voir des autres blancs !  Le soir nous avons été manger un steak-frites (mmm…quel bonheur !) et nous avons joué aux cartes (je n’avais jamais pensé que ça pourrais me manquer).  Dimanche, nous nous sommes promené au marché, et on a visité le cartier des artisans.  A Kaya, ils ont la spécialité de travailler le cuir, il y a vraiment de belles choses !  Le lundi était un jour Ferrié, comme le dimanche c’était la fête nationale.

Retour à ma maison après un trajet de 5 heures de car. 

Ce fut un weekend très sympa !  Néanmoins, je remarque que j’étais contente de rentrer ‘chez moi’.  Je connais les gens, je reconnais a route, je commence vraiment a trouvé ma petit place ici.

Moins marrant est la couche de poussière rouge que je retrouve pour le moment partout. Depuis la fin du mois de novembre, on ressent durant la journée un vent assez fort, ça s’appelle l’harmattan. Moi j’aime ce vent qui m’apporte la fraicheur, mais les gens ici ne l’apprécient pas du tout !  Vraiment tout le monde (sauf moi, hihi) est enrhumés !! C’est à mourir de rire de les voir passer habillés comme si il gelait (j’ai vu un homme en tenue de ski cette semaine, je vous assure !).  D’ailleurs ils ne croient pas qu’on peut survivre avec une température de 0 degrés…

Mais: le vent m’apporte aussi beaucoup de poussières : sur les draps, les habits, même la nourriture…Beaucoup de nettoyages donc !

Pour ce qui concerne la lessive : je me suis rendue !  J’avoue que nous les blancs, ne sommes pas habitués à laver les habits à la main.  Après avoir fait ma lessive, j’avais les muscles de bras raides pendant plusieurs jours.  J’ai aussi remarqué que, même après le lavage, mes draps et essuies étaient encore sales…Apparemment, je n’ai pas la technique !  Donc je me suis entendue avec Florence. Elle va s’occuper de ma lessive une fois par semaine, merci Florence, je suis sauvée !

Décembre/december

Ne y Yibeoobo !

Bon, ne y yibeoogo si vous lisez ceci le matin, pour ceux qui consulte le blog sur l’heure de midi, je vous dis : ne y winda !  Mais les personnes qui lisent ceci seulement le soir (après 15 h) je vous salue avec ne y zaabre.  Pour l’âme seule qui sent le besoin de venir lire mon blog la nuit…j’ai oublié comment il faut vous saluez !Oui, bon, voilà, c’est comme ça que je me sens toute la journée .  Dur dur de ce faire comprendre quand on ne connaît pas la langue. Cela mène parfois à des situations comiques et aussi moins comiques : cette semaine, une maman vient pour une première consultation avec son petit qui, à la première vue, a un pied bot. Comme ni Noé ni Ida sont là, j’essaie de demander à la maman d’où elle vient.  Malheureusement, je ne comprends que la moitié de ce que la dame raconte.  Je cherche sur la carte ce qu’elle pourrait bien vouloir dire.  A un moment, Euréka ! J’ai trouvé : elle vient de Nédogo !  Je lui montre la ville sur la carte et la maman fait des grands mouvements de la tête pour dire que c’est bien ça !  Comme je vois que le village est très loin, je décide d’appeler un aide-kiné qui se trouve près de la ville et de les référer pour que l’enfant soit soigné là-bas.  Quand j’essaie d’expliquer, la maman prend un air triste et ce met à me raconter plein de choses tout en faisant des grands gestes agités !  A ce moment, Noé arrive.  Il voit la maman énervée et lui demande ce qu’il ne va pas. 

C’est après de longues discussions qu’on comprend que l’enfant ne vient pas de Nedogo mais de Neogdo, un village à 5 km d’ici… Apparemment, elle n’avait rien compris de ce que je disais.  Tu m’étonnes que la maman s’énervait quand je lui disais qu’elle de faire soigner son enfant 65 km plus loin…

En début de semaine, on a décidé de faire le grand ménage de tout le bâtiment. Comme on a besoin de plusieurs chambres pour loger les patients (qui deviennent de plus en plus nombreux), on se muni de balais, chiffons et de la javel (beaucoup de javel J!) et on attaque !

Je dois vous dire, je n’ai jamais vu autant de poussière dans ma vie…En trois jours on a vidé 3 chambres.  Il y a quelques années, il y avait dans ce bâtiment une pharmacie, accompagnée d’un laboratoire.  C’était d’ailleurs deux volontaires françaises qui en étaient responsables. On a retrouvé de tout : des cartons de seringues et baxters (périmés malheureusement), un stérilisateur neuf, plusieurs microscopes, mais aussi des tonnes de langes pour bébés, beaucoup de vieux livres de santé (un datte de 1980, la médecine a rudement évolué depuis…) beaucoup de lézards morts et donc une couche de poussière incroyable. 

Après, on a tout jeté dehors et fait un grand feu.  Plastiques, caoutchouc, tubes, on brûle tout.  Hmm, pas très bon pour l’environnement tout ça…Mais tellement chouette !

Depuis ce vendredi, il y a 10 personnes qui logent sur place.  Maman Florence avec Guémila et Nématou, la grande Nématou avec son grand-père, Valentine (10 mois avec un petit pied bot) avec sa maman et oscar (13 mois, pied bot) avec ses parents.  Comme il n’y a pas encore de dortoir, ils logent encore tous dans le bâtiment juste à côté de moi, ça met de l’ambiance !!

Ce weekend, je pars à Kaya pour rendre visite à des autres volontaires de la DCC.  Je prends un car pour Ouaga (2h30 de route) et puis un autre car pour Kaya (1h30).  Ca me fera du bien de sortir un peu !  Je vous raconte comment ça c’est passé le plus vite possible !

Bisous

Ne y Yibeoobo !

Dus, ne y yibeoogo als jullie dit ‘s ochtends lezen.  Voor diegenen die ‘s middags hun mailbox bekijken, zeg ik: ne y winda !  Maar de mensen die dit ‘s avonds bekijken moet ik groeten met : ne y zaabre.  Voor de eenzame ziel die 's nachts zijn mails oproept…ben ik vergeten hoe ik hem moet groeten !  Help, hoor ik jullie denken.  Tja, zo voel ik me dus heel de dag ! Moeilijk moeilijk om zich verstaanbaar te maken als je de taal niet kent.  Het leidt soms tot grappige en minder grappige situaties.  Deze week komt er een mama met haar kleintje naar het centrum voor een raapleging (het kleintje heeft op het eerste zicht een klompvoetje).  Aangezien noch Noé, noch Ida op dat moment aanwezig zijn, probeer ik zelf van de mama te weten te komen vanwaar ze komt. Spijtig genoeg kan ik niet veel opmaken uit wat de vrouw me vertelt.  Ik neem een landkaart om te zoeken wat ze zou kunnen bedoelen.  Op een bepaald moment, Hoera !! Ik heb het gevonden : ze is afkomstig van Nedogo !  Ik toon haar de stad op de kaart en de vrouw gebaart met grote bewegingen dat ik het goed geraden heb. Omdat ik zie dat de stad heel ver ligt van ons centrum, bel ik een andere hulpkiné op, die dichter bij hun stad woont.  Ik stel voor dat het kind ginder verder opgevolgd wordt.  Wanneer ik dit probeer uit te leggen aan de mama, trekt ze een droevig gezicht en merk ik duidelijk dat ze niet tevreden is.  Even later komt Noé eraan en vraagt de vrouw wat het probleem is.  Na lange discussies blijkt dat de vrouw helemaal niet uit Nedogo komt maar Neogdo een dorpje op 5 km van het centrum…blijkt dat de vrouw niets verstaan had van wat ik zei…geen wonder dat ze het niet ok vond om haar kind 65 km verder te laten behandelen!

In het begin van de week hebben we beslist om een grote kuis te houden in het hele gebouw.  Aangezien we steeds meer kamers nodig hebben om de patiënten te laten logeren, nemen we borstel, stofdoek en javel (veel javel J !) en aan de slag ! Ik moet zeggen, ik heb nog nooit zoveel stof gezien in mijn leven !  In drie dagen tijd hebben we drie kamers leeggemaakt.  Een aantal jaren terug was er in dit gebouw een apotheek met laboratorium.  Het werd opengehouden door twee franse vrijwilligsters trouwens.  We hebben vanalles teruggevonden : dozen vol naalden ( spijtig genoeg niet meer goed), een nieuwe sterilisator, een aantal microscopen, veel oude medische boeken ( één uit 1980, we zijn toch heel wat geëvolueerd op dat vlak me dunkt), maar ook tonnen babyluiers, veel dode hagedissen en dat alles dus onder een enorme laag stof !

Later hebben we alles buiten gegooid en opgebrand.  Plastiek, rubber, piepschuim, alles wordt hier verbrand, niet echt heel ecologisch…maar oh zo leuk !! 

Sinds deze vrijdag verblijven er nu 10 mensen in vier kamers.  Mama Florence met haar dochters Guémila en Nématou, grote Nématou met haar grootvader, Valentine (10 maanden met een klompvoetje) en Oscar (13 maanden, klompvoet) met zijn ouders. 

Aangezien er nog geen slaapzaal is (bouwwerken zijn nog niet eens begonnen,zucht), slapen ze allemaal in hetzelfde gebouw waar ik zit.  Onnodig te zeggen dat het er hier levendig aan toegaat nu !

Dit weekend reis ik naar Kaya om twee andere vrijwilligers te bezoeken. 

Ik neem de bus naar Ouaga (2u30) en dan een andere bus naar Kaya (er is geen directe bus).  Ik heb zin om mij eens te verplaatsen, ik kijk er naar uit !  Ik laat jullie snel weten hoe het geweest is !

Zoen !

Mijn avondeten...ziet er delicious uit he?!:-)

De (reeds opgeruimde) rommel die wacht op een nieuwe verblijfplaats.

fin novembre/eind november

Ziezo, hier ben ik weer . Poging om internet te hebben in men kamer in Baadtenga (via een usbpoort op het telefoonnetwerk) is mislukt, dus zit ik weer op mijn plaatsje in de foyer in Koupéla 

Eerst en vooral een minder leuke mededeling.  Met pijn in het hart heb ik woensdag nacht afscheid moeten nemen van mijn grootvader.  Hoewel hij 90 jaar was, herinner ik me hem heel kwiek en bijdehand. Ik had er bij mijn vertrek bij stilgestaan dat ik mijn opa misschien niet meer ging zien…toch kwam het telefoontje van papa onverwachts en hard aan.  Ik wou via deze weg laten weten dat ik mijn familie bijsta in gedachten en dat ik dankbaar ben dat pabeu op zo’n mooie manier mocht heengaan.  Hij en marraine zijn de basis van mijn grootste trots : onze mooie grote familie ! Dank je pabeu en rust nu goed uit, je hebt het verdiend.

Nu eerst wat triviale puntjes te vertellen voor de serieuze zaken.  Het weer is hier nu bijna ideaal : ‘s ochtends lekker fris (ale ja nog altijd een 25 graden hoor, genoeg om in topje rond te lopen al), ‘s middags nog wat te warm (toch 35gr) en dan ‘s avonds terug ok.  Ik heb voor de eerste keer water opgewarmd om mij te wassen ‘s avonds, een primeur !  Ik ben weer wat te weten gekomen in verband met het douche gebeuren.  Wanneer we s’avonds na het werk elk naar onze kamer gaan om ons te douchen, was ik steeds ruim als eerste klaar. Gewoon douche aan, eronder gaan staan, inzepen, afspoelen en klaar.  Ik hoor nu dat iedereen dat hier heel gek vind, en dat ze zich afvragen of wij blanken zich misschien niet of niet goed wassen… Ik heb nu gemerkt als je eerst water moet opwarmen, dan het in een emmer moet gieten, koud water bijdoen, dan met een schepje water over je hoofd , dan pas inzepen en weer honderd schepjes om alles af te spoelen, dat het inderdaad net iets langer duurt !! Mysterie opgelost.

Even voor de dames : hier lakken ze enkel de nagels van hun linkerhand, omdat ze met de rechterhand eten…raar zicht !

Ik maak trouwens van elke gelegenheid gebruik om met de handen te eten ! Doet me denken aan kamp en expeditie robinson.  Toch is er ergens in mijn hoofd steeds een stemmetje dat zegt : ‘niet met je handen eten, dat is vuil !’ Hihi, ik doe het lekker toch J.

Soms voel ik me hier een echte kluns hoor,  als we hier een examen voor huishoudelijke taken zouden hebben, zou ik denk ik niet veel waard zijn !  De mensen begrijpen maar niet dat ik geen kip kan pluimen en leegmaken of dat ik geen tô ( soort deeg dat gemaakt wordt van mille) kan klaarmaken en dat mijn armen pijn doen na het wassen van mijn kleren.  Als ik vertel dat de kip bij ons mooi klaarligt in de winkel, gepluimd, gekuist en gesneden, vragen ze me, maar welke vrouwen doen dat dan ??  En dat wij nooit onze kleren met de hand schrobben en wassen… dat is gewoon onverklaarbaar…Grappig.

Zaterdag was zoals verwacht een heel heftige dag.  Rond 6 uur waren de eerste mensen er, om 8uur de Italianen (die met een delegatie van 9 personen kwamen !) en om 14 uur hadden we gedaan.  We hebben die dag 53 patiënten gezien.  Ons kleine lokaaltje zat natuurlijk stampvol met de Italianen, Ida, Pélagie, ik en dan nog het patiëntje met of course de hele familie erbij.  Kind binnen, hup op de tafel, zien wat er scheelt, welke dokter er moet komen kijken, twee drie bewegingen en klaar : volgende week operatie…Een heel andere procedure als bij ons me dunkt J !

11 kinderen en 1 volwassene gaan ergens volgend jaar chirurgie ondergaan, minstens 12 hebben één of ander orthopedisch hulmiddel nodig.  16 Moeten enkel therapie hebben en de rest…Kunnen we niets (meer) voor doen. 

Ik heb veel bijgeleerd die dag maar onnodig te zeggen dat het mega hectisch was !

Zondag ben ik op bezoek geweest bij Julienne, een meisje dat ik in het begin heb leren kennen.  Ik werd van de ene naar de andere oom, tante, neef, oma, opa meegezeuld, waarbij ik in elke hut plaats moest nemen in de, enige, stoel of zetel. Ik kreeg telkens de plaatselijke drank aangeboden, dolo (mengeling tussen bier en cider, best wel lekker).  4 Uur later vertrek ik licht aangeschoten met de brommer naar huis, met bij me een kilo tomaten, een zak nootjes en 6 appelsienen. Gek toch hoe deze arme mensen er in slagen, de helft van hun eten toch nog aan je af te staan !  Dat moment gaf me kippenvel, en dan wist ik weer waarom ik Afrika zo geweldig vind , we kunnen er nog wat van leren !

Zoennnn

Me voilà !! Tentative d'internet dans ma chambre à Baadtenga (via un port USB sur le réseau de téléphone) a échoué, donc me voilà de retour à ma place dans le foyer à Koupéla.

Tout d'abord, une nouvelle moins agréable. C’est avec un coeur lourd que j’ai du dire au revoir à mon grand-père mercredi soir.  Bien qu’ il avait déjà 90 ans, je me le rappelle très éveillé et intelligent.  Même si avant mon départ, je me suis posé la question si j’allais encore le revoir, le coup de téléphone est venu inattendu et douloureux.  Par cette voie je voulais dire que je suis de tout cœur près de ma famille.  Je suis reconnaissante que pabeu a pu partir d’une manière si douce.  Lui et marraine forment la base de ma plus grande fierté : notre grande et belle famille ! Merci pabeu pour tout et repose-toi bien, tu l’as mérité.

D’abord un peu de détente avant de passer aux choses sérieuses.  La température est maintenant presque idéale : le matin bien frais (bon ben, quand-même 25 degrés encore), le midi encore un peu trop chaud autour des 35 degrés et puis le soir de nouveau bon.  Pour la première fois dans ma vie, j’ai chauffé de l’eau pour me laver, quelle première ! J’ai appris encore une nouvelle liée avec l’événement de la douche.  Quand le soir, après le travail, nous rentrions pour nous doucher, j’étais toujours la première à avoir terminé.  J’allume la douche, je me mets en dessous, savonner, rincer et fini ! Je remarquais que tout le monde trouvait ça bizarre et qu’ils se demandaient si nous les blancs on ne se lavent pas bien…Maintenant j’ai remarqué que, si il faut d’abord chauffer de l’eau, puis mettre dans un seau, ajouter de l’eau froide, se mouiller avec un mini pot (vide bien sur) de yaourt, se laver puis again 25 reprise de pot de yaourt…ça prend du temps !!  Le mystère est résolu..

Un point pour les dames : ici on ne met du vernis que sur les ongles de la main gauche, puisque on mange avec la main droite…c’est étrange !

Je profite d’ailleurs de chaque occasion pour manger avec les mains !  Ca me fait penser au camp scout.  Et quand-même il y a à chaque fois une petite voix dans ma tête qui me dit : ‘ne mange pas avec les mains, c’est sale !’.  Eh, ben,je le fais quand même, na J !    

Parfois je me sens une vraie nulle, s’ il y avait un examen pour tâches ménagères, je ne vaudrais pas grand choses !  Les femmes (et les hommes) ici ne comprennent pas pourquoi je ne sais pas plumer et vider un poulet, ou pourquoi je ne sais pas préparer du tô (une pâte à base de mille) et que mes bras font mal après avoir lavé mes habits… Si je leur raconte que chez nous, le poulet se trouve dans les magasins, plumé, lavé, coupé, ils me demandent où alors se trouvent les femmes qui ont fait tout ça ?  Hmmm, soupir…Que nous ne lavons jamais les habits à la main, c’est tout simplement inexplicable.

Samedi était, comme prévu, une journée très chargée.  Vers 6 h les premiers patients sont arrivés, à 8 h les Italiens ( ils sont venus avec une délégation de 9 personnes ) et à 14 heures nous avions fini.  Nous avons vu 53 patients cette journée.  Notre petit locale était bien sur bourré avec les Italiens, Ida, Pélagie, Noé et moi et puis bien sur encore le petit patient avec toute sa famille.  L’enfant rentre, hop sur la table, on regarde ce qui ne va pas, deux, trois mouvements et fini : chirurgie la semaine prochaine…Une toute autre procédure que chez nous il me semble J ! 

11 Enfants et 1 adulte vont recevoir une intervention dans l’année qui suit, au moins 12 enfants ont besoin de l’un ou l’autre appareil orthopédique.  16 Cas nécessite la rééducation seulement et pour les autres, nous ne pouvons (plus) rien faire.  J’ai beaucoup appris cette journée mais inutile de dire que j’étais plutôt morte à la fin de la journée !

Dimanche j’ai été rendre visite à Julienne, une collégienne burkinabé que j’ai connu au début de mon séjour ici. Je me faisais conduire d’une case à l’autre, chez l’oncle machin, vers la tante bidule, après grand-père nr 1, puis maman nr 3, cousin, sœur, frère…je les ai tous vu ! Dans chaque case je prenais place dans le (seul) sofa ou chaise de la pièce, où ont m’offrait la boisson locale, le dolo (mélange entre bière et cidre, c’est pas mal).

4 Heures plus tard je prends la route vers la maison en moto.  Je me sens un peu légère dans la tête et je suis chargée avec un kilo de tomates, un sac de noisettes et 6 oranges.  C’est quand-même bizarre comment ces personnes, qui ont à peine quelque chose pour nourrir leurs familles, me donnent la moitié de ce qu’ils ont !  J’en avait la chair de poule, et à ce moment je me rappelle pourquoi j’aime tellement l’Afrique, il nous reste des choses à apprendre !

Bisoussss

Le nouveaux matériel arrivés!

A droite le porte de ma chambre, droit devant vous, le local de rééducation (inutile de vous dire que je me trouve tout près de mon lieu de travail:) )

Donc en dehors de la photo: à droite le centre et ma chambre.

Sur la photo: la porte où logent les patients pour le moment en attendant la construction du dortoir.

Derrière le centre dans le (grand) terrain des soeurs: le centre de couture féminin.

Philip: het manusje van alles.  Helpt me heel veel!

Het gebouw van de zusters, hier ga ik elke middag eten.

De was wordt vandaag op zaterdag gedaan in deze grote wasbakken. Op de foto, Victorinne die de was komt doen en achteraan Noélie, die ook in de week elke dag komt koken.

Kindjes voor mijn huis die ik ,nu ik hen een keer wat bananen heb gegeven, met geen stokken meer wegkrijg...Maar ach, ze zijn zo schattig!

De weg die ik met de brommer doe naar de foyer voor internet.. 

Tadaaaaa, mijn trouwste vriend tot nu toe!! My freedom, my everything,haha!

Foyer voor jonge meisjes (soort gezellig internaat)

foyer waar ik zit voor internet

Premier moment important !  Demain (samedi), tous les patients viennent pour une journée de consultations avec les chirurgiens Italiens.  Un à un, ils vont se présenter, et puis les médecins décideront quel cas nécessite une chirurgie, appareillage ou rééducation seulement.  La plupart des patients, je ne les ai encore jamais vu.  Ce sont des personnes qui se sont présentés au Sœurs durant l’année, et qu’on a appelé hier et aujourd’hui pour leurs demander de venir demain. 

Il y a certains enfants que je connais déjà, puisque ils viennent plusieurs fois par semaine suivre les thérapies.  J’espère pouvoir échanger avec les médecins sur toutes les questions que je me pose, mais je n’ai aucune idée si ce sera possible !  Comme ici on prend les patients par ordre d’arrivés, on attend les premières personnes à 4, 5 heures du matin.  Ce qui veut dire que bibi (moi donc), sera levé à ce moment pour prendre la liste des arrivés, pas marrant !  Je vous fais savoir comment ça c’est passé !

Eerste belangrijk moment !  Morgen (zaterdag) komen alle patiënten naar de praktijk voor een afspraak met de Italiaanse chirurgen.  De artsen zijn in de loop van de week in Koupéla aangekomen en zullen lmorgen alle kinderen één a één onderzoeken.  De meeste patiënten heb ik zelf nog nooit gezien.  De meesten zijn in de loop avn het jaar bij de zusters komen vragen om hulp.  We hebben ze de vorige dagen allemaal opgebeld om dus te zeggen dat ze morgen moesten komen.  Ik hoopdat ik de kans krijg om met wat met de artsen te praten en om al mijn vragen te stellen, het zijn er zoveel !  Natuurlijk is hier geen afsorakenrooster dus wie eerst komt, eerst maalt.  Dat betekent dat de mesen vanaf 4, 5uur ‘s ochtends waarschijnlijk zullen aankomen, en bibi (ik dus) zal er staan om hun aanwezigheid op te nemen, niet leuk !

Ik laat jullie weten hoe het gegaan is !!!

Soeur Ida apprend à faire un traitment

Annif de mon petit Basile!!!! Un an!!!Félicitations!

Een maand/un mois!!!

Pour les dutch

Bijna een maand ben ik hier nu, de tijd gaat snel ! Alles gaat goed met me.  Ik pas me aan aan het leventje hier en kook nu ‘s avonds men eigen kostje.  Wat ben ik blij dat ik eindelijk gewoon een slaatje kan eten en niet meer twee keer per dag zware pasta of rijst !  Mijn maag is me dankbaar want ze kon het nog maar moeilijk aan de laatste dagen.

Twee weken geleden is Monseigneur Yubaré overleden.  Hij was de eerste zwarte bisschop van heel west-afrika.  Hij werd 92 jaar en woonde in Koupéla, waar ik dus ben.  Dinsdag werd zijn lichaam  overgebracht van de hoofdstad naar Koupéla, wat een feest !  Ida en ik zijn in de namiddag op straat gegaan om het lichaam te ‘verwelkomen’, en amaai, nooit geziene toestanden !  Duizenden mensen op straat, die zongen en dansten en bloemen gooiden heel de optocht lang.  Ida, die volledig euforisch was en in haar zusteroutfit hard mee aan het dansen was, ben ik in het begin in de massa kwijtgeraakt.  Dus heb ik de mensenmassa maar gevolgd, af en toe een danspasje gedaan om niet op te vallen (hum, ik moet zeggen, moeilijke opdracht als je enige blanke bent tussen duizend zwarten) en later op één plaats blijven staan tot Ida me uren later vond J .  De volgende ochtend was het begrafenis.  Om 9 uur gestart en geduurd tot 12u30.  Dit was tot op dit moment toch mijn beste geduld-prestatie, want pffff dat was lang.  Het was wel indrukwekkend, een hele delegatie ministers, bischoppen en belangrijke mensen die de kist kwamen groeten.  In de kist is trouwens een vensterje, waar je de bisschop door ziet, ik heb niet durven kijken. Ik heb het geluk gehad om een bezoekje te mogen brengen aan het graf waarin hij zal liggen (gewone mensen mochten niet binnen, omdat ik met een zuster was mocht ik gaan kijken hihi).  Je kan het het best vergelijken met het graf van een farao van egypte !!  Drie meter diep, helemaal betegeld en vol met kransen, foto’s, dekentjes, kleren,… Ah en niemand is die dag trouwens gaan werken, winkels werden dichtgedaan en iedereen vertrok.  Kortom, was een interessante belevenis.

Het werk is rustig.  Sommige dagen zijn er twee patiënten, sommige dagen vier of zes.  We hebben een bestelling geplaatst voor materiaal, zoals driehoekskussen en grote rollen om op te werken.  Het zal een aantal weken duren.  Voor mij is het nietsdoen op het werk het moeilijkste op dit ogenblik.  Het valt me zwaar dat ik weinig om handen heb, en de dag doorbreng met wachten en praten, terwijl ik weet dat er waarschijnlijk veel mensen hulp nodig hebben en ik weet dat jullie allemaal op dit moment hard aan het werk zijn. 

Het is nog maar weinig geweten dat hier een kiné is en het is voor de mensen een hele stap om tot hier te komen om hun kind e tonen.  Ida verwacht dat dat stilaan beter zal gaan maar ondertussen…wachten.

Weetjes: 

- Stappen met iets op je hoofd is echt niet zo gemakkelijk als het eruit ziet!  Ik heb het geprobeerd met een grote schaal bonen en amaai, men nek werd ineens 10 cm korter!  Ik heb gemerkt dat, ondanks vele jaren intensief turnen, mijn evenwichtsorgaan niets voorstelt tov dat van de Afrikaanse dames, wat een tegenvaller! 

- De taal mooré is een heel moeilijke taal.  Een woord kan verschillende dingen beteken, naargelang je het met een andere intonatie uitspreekt.  Ik kan nu al een aantal begroetingen zeggen, maar verder reikt mijn kennis nog niet..

- Vorig weekend ben ik met zuster Ernestine naar Ouaga (de hoofdstad) geweest om er de officiële opening van een weeshuis mee te maken.  We hebben ook de tijd genomen om de nodige inkopen te doen.  Ernestine nam me mee naar de supermarkt van 'de blanken', man, ik wist even niet waar ik het had!  Een winkel, stijl aldi of lidl, alles mooi in rijen, met chocolade, ijsjes, cornflakes, l'oréal shampoo,...Hadden ze me niet tegengehouden was ik men slaapzak en kussen gaan halen en had ik daar mijn resterende 23 maanden uitgedaan:-)!! Maar, ik heb me mooi ingehouden en enkel het hoogstnodige gekocht (nou ja, chocolade is een essentieel onderdeel van de voedselpiramide, toch?)

Zoen!!

Pour les french 

Ca fait presque un mois que je suis ici maintenant, le temps passe vite !  Tout va bien.  Je m’adapte petit à petit à la vie ici, le soir je cuisine a présent mon propre plat. Qu’est-ce que je suis contente que dorénavant je peux manger une petite salade fraiche et non pas deux fois par jour du riz ou des pâtes! Je pense que mon estomac est bien heureux d’être libéré de cette souffrance, il a passé des moments difficiles ces derniers jours ! 

Il y deux semaines, Monseigneur Yubaré est décédé.  Il était le premier évêque noir de l’Afrique de l’ouest.  Il a atteint l’âge de 92 ans et habitait Koupéla, la ville ou je suis.  Mardi, on a emmené son corps de Ouaga à Koupéla, pour y être enterré, quelle fête!  Ida et moi sommes sorties dans la rue pour l’accueillir et mon Dieu, je n'ai jamais vu ça! Des milliers de personnes qui chantent, qui dansent, qui jettent des fleurs.  J’ai perdu Ida dans la foule au tout début tellement elle était euphorique et excitée.  J’ai donc suivi l’assemblé, en faisant un petit pas de danse de temps en temps pour ne pas trop tirer l’attention (oui bon bof, difficile d’être incognito en étant la seule blanche entre des milliers de noirs) et plus tard, je suis restée assise en dessous d'un arbre jusqu'au moment ou la sœur me trouve des heures plus tardJ. 

Le lendemain c’était l’enterrement.  Début à 9 heures et fini à 12h30.  J’ai fait preuve d’un bel exploit de patience ! Néanmoins, c’était impressionnant, une délégation de ministres, d’évêques et de personnes importantes qui sont venus saluer le corps. Dans le cercueil il y avait une petite fenêtre, où l’on voit la personne couchée à travers, je n’ai pas osé regarder. J’ai eu la chance de pouvoir visiter la tombe où il reposera (que les religieux, religieuse pouvaient rentrer), cela ressemble à une tombe d’un farao ! Trois mètres de profondeur, entièrement carrelée et pleins de fleurs, photos, couvertures, habits,…Et d’ailleurs, personnes n’est partis travailler ce jour là, les magasins étaient fermés et tout le monde est parti.  C’était un évènement très bizarre mais intéressant!

Au travail, c’est calme.  Certains jours, on a deux patients, certains jours quatre ou six.  On a fait une commende pour du matériel, comme des coussins triangulaires ou des gros rouleaux pour mettre les enfants dessus.  Ca prendra quelques semaines.  Pour moi, ce qui est le plus difficile en ce moment est de n'avoir rien à faire...  Mentalement il est difficile de ne pas être occupée.  Je passe la journée à attendre et parler, alors que je sais qu’ il y a probablement beaucoup de gens qui ont besoin d’aide et que je sais que vous tous travaillez dur en ce moment même. Peu de gens savent qu’il y a un centre ici et c’est un grand pas pour eux de venir pour montrer leurs enfants.  Ida se doute que ça s'améliorera lentement mais entre-temps…patienceJ.

Petites choses à savoir:

- Marcher avec quelque chose sur la tête n'est pas si facile que ça en a l'air!! J'ai essayé avec un grand plat de haricots et je pense que, instantanément, mon cou c'est rétréci de 10 cm!  Je remarque que, même après des années de gymnastique intensive, mon sens d'équilibre n'est pas aussi développé que celui des femmes africaine.  Quelle désillusion!

- La langue Mooré est une langue difficile.  Il y a plusieurs mots qui s'écrivent de la même façon, mais, selon leurs prononciation, veulent dire autre chose.  J'arrive en ce moment à dire quelques phrases de salutation mais jusqu'à la va ma connaissance du Mooré!

 - Le weekend dernier, je suis partie avec la soeur Ernestine jusqu'à Ouaga (la capitale) pour suivre l'ouverture officielle d'un orphelinat.  On en a profité pour faire les courses nécessaires.  Ernestine m'a emmener dans un magasin 'de blancs' et... quel bonheur, ceci est un rêve!  Un magasin, style aldi ou lidl, avec toutes les choses bien alignées, avec du chocolat, des glaces, des céréales, du shampooing l'oréal.  Je pense que, si on ne m'avait pas retenue, je serais partie chercher mon sac de couchage et oreiller, et j'aurais fait les 23 mois qui reste de ma copé en restant la-bàs!  Mais, je me suis bien sagement retenue.  Je n'ai acheté que les choses qui me semblaient essentielles (ben quoi, le chocolat est un élément important de la pyramide alimentaire,non?)

Bisous!!

Noé, aide-kiné

Guémila, 12 ans, elle loge au centre même avec sa maman pour avoir la rééducation tout les jours.  Elle est tombée malade à l'âge de 3 ans (pallu, méningite?) et a maintenant une quadriplégie.  Elle rit tout le temps!!  Wat vinden mijn collega's van de zelfbedachte ligmatras?:)

Wel ja, wie zei dat je in Afrika niet stylish kunt rondlopen??

Noé met Nématou, 12 jaar, met een diplegie/quadriplegie.  

Annelies met de lokale kledingmode, de pagne!  Best handig hoor zo'n ding!

Florence, mama van Guémila, die me toont hoe je zo'n schaal op je hoofd houdt.  Ik bespaar jullie de foto's van mijn pogingen, ze zijn echt te lachwekkend:).

tweede week/deuxième semaine

Déjà deux semaines !  Tout va très bien.  Grace à mes trois mois passé au Sénégal, l’adaptation se passe plutôt bien.  Je reconnais beaucoup de coutumes (manger avec les mains, comment faire la lessive, l’absence de notion de l’heure,..) ce qui fait que  les sœurs trouvent que je me débrouille très bien.  Petit moment de panique quand-même puisque, à partir de la semaine prochaine, je vais prendre mon repas du soir chez moi, ce qui veut dire que je vais devoir cuisiner !  Et non, on ne rigole pas, bien sur que je sais cuisiner (humhum) mais tout les ingrédients  et les plats sont tellement différents ici, et je n’ai aucune idée comment cuire du mille ou des lentilles ou du tô. Alors, j’ai appelé une aide de secours qui s’appelle : maman !  Comme elle a déjà été en Afrique, elle reconnaît un peu et a su me donner des idées. Comment faire des crêpes avec du lait en poudre, comment faire un risotto etc.   Merci maman chérie !

Pour ce qui concerne le centre, le nombre de patients dépend d’un jour à l’autre.  Lundi on en a eu 6, jeudi aucun.  La sœur responsable est de retour, ce qui fait qu’ on a beaucoup discuté cette semaine, sur ce qu’ est le but du centre, comment trouver du matériel, les tâches des un et des autres.  Pour le moment, nous sommes quatre.  La sœur Ida, infirmière et responsable de tout ce qui est papiers, prise en charge des enfants, contacts avec les gens et l’argent.  Le but c’est que je la forme pour qu’elle reprenne le centre après mon départ. Il y a moi, pour le moment responsable de toute la partie kiné (adultes et enfants) et de la formation. Il y a Noé, l’aide kiné, son contrat est jusqu’en décembre de cette année, personne ne sait si cela va être renouveler.  Et puis il reste Pélagie, une jeune novice qui est la pour nous suivre et nous aider.  Si la kiné lui plaît, les sœurs vont essayer de lui donner la possibilité de venir faire les études de kiné en Europe.

Je vois ici des choses qui pour nous sont impensables.  Des enfants paralysés après une injection mal placée, des parents qui sont partis et ont laissé leur enfant handicapé au village, des déformations graves qui chez nous ne seraient jamais arrivées... La plupart du temps, je suis impuissante devant toutes ces choses que je ne connais pas.  J’essaie de me dire que, même si je ne sais que les aider un tout petit peu, c’est déjà mieux que rien. Mais je vous avoue que, la plupart du temps, je suis folle de rage à l’intérieur envers tout ces infirmiers, médecins et parents qui font n’importe quoi et joue avec la santé des enfants…

Jusqu’à ce moment, je prends tout mes repas sauf le petit déj avec les sœurs… et je m’amuse bien !! Elles sont très simples, ouvertes et elles passent leurs temps à se taquiner et à rigoler, ce qui me plais bien J.   Pour vous dire : ce soir il y a à la télé ‘Faso académie’, un concours de chants pour des ados du Burkina.  Les sœurs sont de grands fans et ont même dit que, si il n’y a pas d’électricité ce soir, elles iront à pied jusqu’à Ouaga pour pouvoir suivre ça !

Cette semaine, nous allons, avec la sœur Ida, voir pour du matériel chez les menuisiers et des tapissiers, espérons que ça avance un peu !

Je vous remercie pour les réactions laissées sur le blog, ça me fait un grand plaisir d’avoir de vos nouvelles !

A bientôt !

Alweer twee weken !  Alles gaat hier heel goed.  Dankzij mijn drie maanden Senegal heb ik het gevoel dat ik mij vrij gemakkelijk kan aanpassen.  Ik herken veel gewoonten die hetzelfde zijn (met de handen eten, de was doen met de hand, het onbegrip over de notie ‘tijd’…) wat maakt dat de zusters vinden dat ik goed mijn plan trek. ! Klein paniek momentje toch omdat ik, vanaf volgende week, ‘s avonds mijn eigen potje moet koken in mijn appartementje ! En nee, niet lachen, ik kan best wel koken (yeah right) maar alle ingrediënten zijn hier zo anders en ik heb geen idee hoe ik mille, lentilles (een soort bonen) of tô (een soort deeg) moet klaarmaken ! Dus heb ik een hulplijn ingeroepen, my dearest mama !  Aangezien zij al in Afrika is geweest, weet ze waarover ik spreek en heeft ze me enkele ideetjes kunnen geven, dus, dank u lieve mams !

In het centrum varieert het aantal patiënten van dag tot dag.  Maandag waren er 6 patiënten, donderdag geen.  De zuster die verantwoordelijk is voor het centrum is sinds deze week terug, wat betekent dat we veel gediscussieerd hebben deze week. Waar willen we naartoe met het revalidatiecentrum, wat is ieders taak enz .  Voor het moment zijn we met 4.  Zuster Ida, verpleegster en verantwoordelijk voor alle papierwerk, opname van patiënten, het contact met de mensen en de geldzaken. De bedoeling is dat zij het centrum zal overnemen  wanneer ik weg zal zijn.  Dan ik, verantwoordelijke voor de kiné (volwassenen en kinderen) en voor het vormen van de anderen..  Er is Noé, de hulpkiné.  Zijn contract loopt tot december en niemand weet of het verlengd zal worden of niet.  En dan is er Pélagie, een jonge novice die ons volgt en helpt. Als op het einde van dit jaar blijkt dat het haar interesseert, gaan de zusters proberen om haar kinéstudies te laten volgen in Europa. 

Ik zie hier dingen die bij ons ondenkbaar zijn. Kinderen die verlamd zijn door een slecht geplaatste prik, ouders die hun gehandicapt kind achterlaten in het dorp, erge misvormingen die bij ons nooit gebeurd zouden zijn…Bij het merendeel van de gevallen ben ik machteloos bij al deze idngen die ik nooit gezien heb.  Ik neem me voor dat het minste dat ik doe, toch misschien een kleine verbetering kan geven voor deze mensen.  Maar ik geef toe dat ik binnenin meestal  razend ben op al deze verplegers, dokters en ouders die zo achteloos omspringen met de gezondheid van hun kinderen !

Tot nu toe neem ik alle maaltijden samen met de zusters... en dat bevalt me heel goed !! Ze zijn heel gewoon, open en zitten elkaar de hele tijd te plagen en met elkaar te lachen.  Om maar te zeggen : deze avond is het hier finale van ‘Faso academy’ op tv, een zangwedstrijd voor tieners met grootheidswaanzin.  De zusters zijn grote fan en beweren dat, indien er deze avond geen electriciteit is, ze zelfs tot Ouaga gaan stappen om het te kunnen volgen.  Ben benieuwd !

Deze week gaan we met Ida op zoek naar materiaal bij schrijnwerkerkers en dergelijke.  Hopelijk gaat het wat vooruit ! 

Bedankt voor de berichtjes die jullie achterlaten op de blog !  Ik vind het heel leuk om ze te lezen !

Tot snel

het 'centrum' met de nieuwe bruine mat!

Voor de collega's: achteraan zie je de 'statafel', waar de kinderen met broeksriemen tegen vastgezet worden

De tweede ruimte: de massagetafel

Pélagie et moi dans la salle ordi au foyer