Pour les dutch
Bijna een maand ben ik hier nu, de tijd gaat
snel ! Alles gaat goed met me. Ik
pas me aan aan het leventje hier en kook nu ‘s avonds men eigen kostje. Wat ben ik blij dat ik eindelijk gewoon een
slaatje kan eten en niet meer twee keer per dag zware pasta of rijst ! Mijn maag is me dankbaar want ze kon het nog
maar moeilijk aan de laatste dagen.
Twee weken geleden is Monseigneur Yubaré
overleden. Hij was de eerste zwarte
bisschop van heel west-afrika. Hij werd
92 jaar en woonde in Koupéla, waar ik dus ben.
Dinsdag werd zijn lichaam
overgebracht van de hoofdstad naar Koupéla, wat een feest ! Ida en ik zijn in de namiddag op straat
gegaan om het lichaam te ‘verwelkomen’, en amaai, nooit geziene
toestanden ! Duizenden mensen op
straat, die zongen en dansten en bloemen gooiden heel de optocht lang. Ida, die volledig euforisch was en in haar
zusteroutfit hard mee aan het dansen was, ben ik in het begin in de massa
kwijtgeraakt. Dus heb ik de mensenmassa
maar gevolgd, af en toe een danspasje gedaan om niet op te vallen (hum, ik moet
zeggen, moeilijke opdracht als je enige blanke bent tussen duizend zwarten) en
later op één plaats blijven staan tot Ida me uren later vond J . De volgende ochtend was
het begrafenis. Om 9 uur gestart en
geduurd tot 12u30. Dit was tot op dit
moment toch mijn beste geduld-prestatie, want pffff dat was lang. Het was wel indrukwekkend, een hele delegatie
ministers, bischoppen en belangrijke mensen die de kist kwamen groeten. In de kist is trouwens een vensterje, waar je
de bisschop door ziet, ik heb niet durven kijken. Ik heb het geluk gehad om een
bezoekje te mogen brengen aan het graf waarin hij zal liggen (gewone mensen
mochten niet binnen, omdat ik met een zuster was mocht ik gaan kijken hihi). Je kan het het best vergelijken met het graf
van een farao van egypte !! Drie
meter diep, helemaal betegeld en vol met kransen, foto’s, dekentjes, kleren,…
Ah en niemand is die dag trouwens gaan werken, winkels werden dichtgedaan en
iedereen vertrok. Kortom, was een
interessante belevenis.
Het werk is rustig. Sommige dagen zijn er twee patiënten, sommige
dagen vier of zes. We hebben een
bestelling geplaatst voor materiaal, zoals driehoekskussen en grote rollen om
op te werken. Het zal een aantal weken
duren. Voor mij is het nietsdoen op het
werk het moeilijkste op dit ogenblik.
Het valt me zwaar dat ik weinig om handen heb, en de dag doorbreng met
wachten en praten, terwijl ik weet dat er waarschijnlijk veel mensen hulp nodig
hebben en ik weet dat jullie allemaal op dit moment hard aan het werk
zijn.
Het is nog maar weinig geweten dat hier een
kiné is en het is voor de mensen een hele stap om tot hier te komen om hun kind
e tonen. Ida verwacht dat dat stilaan
beter zal gaan maar ondertussen…wachten.
Weetjes:
- Stappen met iets op je hoofd is echt niet zo gemakkelijk als het eruit ziet! Ik heb het geprobeerd met een grote schaal bonen en amaai, men nek werd ineens 10 cm korter! Ik heb gemerkt dat, ondanks vele jaren intensief turnen, mijn evenwichtsorgaan niets voorstelt tov dat van de Afrikaanse dames, wat een tegenvaller!
- De taal mooré is een heel moeilijke taal. Een woord kan verschillende dingen beteken, naargelang je het met een andere intonatie uitspreekt. Ik kan nu al een aantal begroetingen zeggen, maar verder reikt mijn kennis nog niet..
- Vorig weekend ben ik met zuster Ernestine naar Ouaga (de hoofdstad) geweest om er de officiële opening van een weeshuis mee te maken. We hebben ook de tijd genomen om de nodige inkopen te doen. Ernestine nam me mee naar de supermarkt van 'de blanken', man, ik wist even niet waar ik het had! Een winkel, stijl aldi of lidl, alles mooi in rijen, met chocolade, ijsjes, cornflakes, l'oréal shampoo,...Hadden ze me niet tegengehouden was ik men slaapzak en kussen gaan halen en had ik daar mijn resterende 23 maanden uitgedaan:-)!! Maar, ik heb me mooi ingehouden en enkel het hoogstnodige gekocht (nou ja, chocolade is een essentieel onderdeel van de voedselpiramide, toch?)
Zoen!!
Ca fait presque un mois que je suis ici
maintenant, le temps passe vite !
Tout va bien. Je m’adapte petit à
petit à la vie ici, le soir je cuisine a présent mon propre plat. Qu’est-ce que
je suis contente que dorénavant je peux manger une petite salade fraiche et non
pas deux fois par jour du riz ou des pâtes! Je pense que mon estomac est bien
heureux d’être libéré de cette souffrance, il a passé des moments difficiles
ces derniers jours !
Il y deux semaines, Monseigneur Yubaré est
décédé. Il était le premier évêque noir
de l’Afrique de l’ouest. Il a atteint
l’âge de 92 ans et habitait Koupéla, la ville ou je suis. Mardi, on a emmené son corps de Ouaga à
Koupéla, pour y être enterré, quelle fête!
Ida et moi sommes sorties dans la rue pour l’accueillir et mon Dieu, je n'ai jamais vu ça! Des milliers de personnes qui chantent, qui dansent, qui jettent
des fleurs. J’ai perdu Ida dans la foule
au tout début tellement elle était euphorique et excitée. J’ai donc suivi l’assemblé, en faisant un
petit pas de danse de temps en temps pour ne pas trop tirer l’attention (oui
bon bof, difficile d’être incognito en étant la seule blanche entre des
milliers de noirs) et plus tard, je suis restée assise en dessous d'un arbre jusqu'au moment ou la sœur me trouve
des heures plus tardJ.
Le lendemain c’était l’enterrement. Début à 9 heures et fini à 12h30. J’ai fait preuve d’un bel exploit de
patience ! Néanmoins, c’était impressionnant, une délégation de ministres,
d’évêques et de personnes importantes qui sont venus saluer le corps. Dans le
cercueil il y avait une petite fenêtre, où l’on voit la personne couchée à
travers, je n’ai pas osé regarder. J’ai eu la chance de pouvoir visiter la
tombe où il reposera (que les religieux, religieuse pouvaient rentrer), cela
ressemble à une tombe d’un farao ! Trois mètres de profondeur, entièrement carrelée et
pleins de fleurs, photos, couvertures, habits,…Et d’ailleurs, personnes n’est
partis travailler ce jour là, les magasins étaient fermés et tout le monde est parti. C’était un évènement très bizarre mais intéressant!
Au travail, c’est calme. Certains jours, on a deux patients, certains
jours quatre ou six. On a fait une
commende pour du matériel, comme des coussins triangulaires ou des gros
rouleaux pour mettre les enfants dessus. Ca prendra quelques
semaines. Pour moi, ce qui est le plus difficile en ce moment est de n'avoir rien à faire...
Mentalement il est difficile de ne pas être occupée. Je passe la journée à attendre et parler,
alors que je sais qu’ il y a probablement beaucoup de gens qui ont besoin
d’aide et que je sais que vous tous travaillez dur en ce moment même. Peu de
gens savent qu’il y a un centre ici et c’est un grand pas pour eux de venir
pour montrer leurs enfants. Ida se doute
que ça s'améliorera lentement mais entre-temps…patienceJ.
Petites choses à savoir:
- Marcher avec quelque chose sur la tête n'est pas si facile que ça en a l'air!! J'ai essayé avec un grand plat de haricots et je pense que, instantanément, mon cou c'est rétréci de 10 cm! Je remarque que, même après des années de gymnastique intensive, mon sens d'équilibre n'est pas aussi développé que celui des femmes africaine. Quelle désillusion!
- La langue Mooré est une langue difficile. Il y a plusieurs mots qui s'écrivent de la même façon, mais, selon leurs prononciation, veulent dire autre chose. J'arrive en ce moment à dire quelques phrases de salutation mais jusqu'à la va ma connaissance du Mooré!
Noé, aide-kiné
Guémila, 12 ans, elle loge au centre même avec sa maman pour avoir la rééducation tout les jours. Elle est tombée malade à l'âge de 3 ans (pallu, méningite?) et a maintenant une quadriplégie. Elle rit tout le temps!! Wat vinden mijn collega's van de zelfbedachte ligmatras?:)
Wel ja, wie zei dat je in Afrika niet stylish kunt rondlopen??
Noé met Nématou, 12 jaar, met een diplegie/quadriplegie.
Annelies met de lokale kledingmode, de pagne! Best handig hoor zo'n ding!
Florence, mama van Guémila, die me toont hoe je zo'n schaal op je hoofd houdt. Ik bespaar jullie de foto's van mijn pogingen, ze zijn echt te lachwekkend:).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten