Le weekend dernier, j’étais invitée à une fête
traditionnelle du chef de village de Soalga.
Le papa de Mathilde, une amie à Julienne, est un des bons amis de ce
chef et nous a donc invité à passer le weekend chez lui. Ne sachant pas trop à quoi m’attendre, je
suis partie là-bas. Samedi midi,
Julienne, Mathilde, Isa et moi partons en moto.
32 Kilomètres, dont 20 kilomètres de voie rouge. Assise derrière Julienne sur la moto, je me
fais de plus en plus de soucis…mais où va-t-on se retrouver ? On s’enfonce de plus en plus dans la brousse,
les maisons deviennent de plus en plus rares et les trous dans la route sont de
plus en plus nombreux. Arrivés, nous
étions couverte d’une couche de poussière, les habits dégueulasses, du sable
dans les oreilles et dans la bouche !
Le village compte quelques cours, qui sont
assez éloignés les unes des autres. Nos
affaires sont déposées dans la maison du chef, on les retrouvera plus
tard. Nous allons dans une autre cour
pour aider les femmes à préparer le repas du lendemain. Je coupe les feuilles pour la sauce de
tô. Le soir, on marche encore vers une
autre cour, où les hommes sont en train d’égorgés plein de moutons et de
chèvres et de poulets. Ils leur enlèvent
la peau, les coupe en morceau et s’apprête à les griller sur place. Je remarque que les gens sont de plus en plus
nombreux. La plupart arrivent à pied ou à vélo, mais il y a aussi quelques oncles
et cousins qui reviennent de Ouaga en voiture.
Retournés dans la cour du chef, Mathilde prépare le repas pour le soir
pour nous 4. Le chef nous a donné du
foie à préparer, un repas de fête !
Je me douche (et oui, au seau et dans le noir, dans une minicabane dont
la porte ne se ferme pas bien) et on nous donne une chambre pour passer la
nuit. Je dors sur la natte sur le lit
avec Mathilde, Julienne et Isa dorment à terre.
Après une nuit horrible (les gens, les
moutons, ânes et poules qui font la fête à côté de la chambre, froid, mal
couchée,…) on se lève le matin tôt pour préparer encore le foie et pour se doucher. Après on va voir ce qu’on peut faire pour
aider. On nous demande d’aller remplir
deux barriques d’eau (250litres) à la pompe, et mon dieu, au secours ! Le premier seau que je pompe : oh pas de
problème, ce n’est pas si difficile que ça ! Mais après suit le deuxième seau et puis le
troisième,… Retenons que, les 5 jours qui suivent, j’ai du mal à tenir mon
couteau et ma fourchette pour manger, je vous dis pas le mal que j’ai eu pour
travailler le lundi d’aprèsJ.
Enfin dans l’après-midi, les danses ont
commencé. Je suis partie regarder et après
un moment, je remarque qu’il y a quand-même beaucoup de monde qui nous suit. Apparemment, la plupart des gens du village
en les alentours, enfants et vieux, n’ont encore jamais vu un blanc…Inutile de
dire que j’étais l’attraction du jour !
Je vous avoue que ce fut pour moi un moment difficile. J’étais fatiguée, sale, mal à l’aise, c’était
une journée où j’avais envie de passer inaperçue…et bien non, c’est
raté ! Mais j’ai mordu sur ma chique
comme on dit et ça a été. Les gens et le
naba (chef) étaient heureux et honorés de ma venue et moi aussi, j’ai trouvé ça
très intéressant !
Vorig weekend was ik uitgenodigd om het feest
te gaan vieren van het traditionele hoofd van het dorpje Soalga. De vader van Mathilde, een vriendin van
Julienne, is een van de goede vrienden van die dorpsleider en was dus met zijn
gezin en vrienden uitgenodigd om het weekend daar door te brengen. Niet goed wetende waaraan ik mij kon
verwachten, ben ik zaterdag op de middag vertrokken. Samen met Julienne,
Mathilde en Isa reden we 32 kilometer met de brommer, waarvan 20 km ‘rode weg’,
d.i. niet ge-asfalteerde weg. Achterop
bij Julienne op de brommer begin ik me meer en meer zorgen te maken…Waar gaan
ze me in godnsnaam naartoe brengen ?
We dringen verder en verder de brousse in, de huizen worden steeds
schaarser en de gaten in de wegen zijn steeds talrijker. We komen een uur later aan, onder een laag
rode stof, kleren verschrikkelijk vuil met zand in de oren en in de mond, lekker !
Het dorp bestaat uit een aantal huizen, die
nogal ver van elkaar staan. Onze spullen worden neergezet in het huis van de
chef, we zullen ze later terugkrijgen.
We verhuizen naar een andere koer om de
vrouwen te gaan helpen met het klaarmaken van de maaltijd van de volgende
dag. Ik snij de bladeren die worden
gebruikt om de saus van de tô te maken. s’Avonds
wandelen we nog naar een verdere koer, waar de mannen bezig zijn met het kelen
(zeg je dat zo ?) van schapen, geiten en kippen, waarna ze hen de huid
afsnijden en klaarmaken om ze ter plaatse te grillen. Ik merk dat er steeds meer volk naar het dorp
toestroomt, de meesten te voet of met de fiets, maar ook een aantal auto’s van
nonkels en neven die in Ouaga wonen.
Eens terug in de koer van de chef maakt
Mathilde de maaltijd klaar voor ons 4. De
naba (chef) heeft voor ons lever betaald, een feestmaal ! Ik douche me (ja hoor, met de emmer, in het
donker, in een zwart mini hok waarvan de deur niet toegaat) en men geeft ons
een kamer waar we de nacht kunnen doorbrengen.
Ik slaap met Mathilde op een natte op het bed (zonder matras) en
Julienne en Isa slapen op de grond.
Na een vreselijke nacht (mensen, schapen,
ezels en kippen die feest vieren naast onze deur) staan we vroeg op om nogmaals
lever klaar te maken en ons te douchen.
Nadien gaan we vragen bij de vrouwen wat we kunnen doen om te
helpen. Men vraagt ons om twee kuipen
(250 l) te gaan vullen aan de waterpomp.
Geen probleem lijkt me ! Vol
enthousiasme stort ik me op de pomp en héhé, de eerste emmer gaat behoorlijk
goed ! Maar dan komt er een tweede
emmer om te vullen, en een derde en… Laten we onthouden dat ik, de 5 dagen die
volgden, amper mijn vork tot aan mij mond kon brengen om te eten, laat staan
dat ik maandag fatsoenlijk mijn werk kon doen J.
In de namiddag beginnen ze eindelijk te
dansen. We gaan kijken en na een poosje
merk ik dat er toch wel veel volk achter ons loopt.. Blijkbaar hebben de mensen
uit het dorp en omstreken (jong en oud) nog nooit eerder een blanke gezien…Onnodig
te zeggen dat ik nogal wat commotie veroorzaakte ! Ik geef toe dat het een
moeilijk moment was voor mij. Ik was
moe, vuil en niet op men gemak, het was een dag waar ik gewoon lekker even
anoniem wou zijn…wel, was me dat even anders ! Dat was even op de tanden bijten en blijven
glimlachen ! Maar uiteindelijk is alles wel goed verlopen. De mensen en de naba waren blij en vereerd met
mijn bezoek en ik vond het een super interessant weekend !