Happy newyear!

Hallo everyone !

Lang geleden !  Een gelukkig en vredevol nieuwjaar voor iedereen ! Een nieuw jaar vol nieuwe mogelijkheden, keuzes, mooie momenten en hopelijk veel gelach ! Ik wens het iedereen toe !

Aan allemaal bedankt voor de lieve wensen en berichten !

Ik heb zoveel te vertellen waar te beginnen ?!  Laat ik starten bij het begin : vrijdag 23 december neem ik de bus naar Ouaga om er bij Luk en Sarah –een jong koppel met een kleine baby (11maand)- de avond door te brengen.  Benoit en Cécile komen ook af vanuit Kaya en ook Léokhadi is van de partij (een franse die hier sinds 7 jaar woont en getrouwd is met een Burkinabeër).  We eten (voor mij voor het eerst !) een heerlijke kaasfondue en gaan met volle buikjes slapen. 

S’ochtends om 4u30 op, om 6 uur de bus naar Bobo, wat een gekkenhuis !!! Met de feestdagen is er ontzettend veel volk dat wil reizen (naar de familie), met als gevolg dat zelfs al heb je een ticket gekocht je toch moet duwen en trekken om op de bus te geraken.  Voor ons is het iets gemakkelijker omdat ze toch meestal wat vriendelijker zijn voor vrouwen met kinderen, dus glippen we heel snel achter Sarah en kleine Ismael door J.

Om 12uur30 zijn we in Bobo, waar we tot 16u moeten wachten tot er een bus is naar Banfora. S’avonds komen we aan, we maken kennis met de bruidegom en zijn bruid, en hun families !  De trouw is al sinds 3dagen gaande, morgen is de laatste dag met de kerkelijke trouw. 

De volgende dag is er veel volk in het gemeentehuis (ik ben niet binnen geraakt) en in de kerk.  De mis is matig, aangezien zij (Afou) eigenlijk moslima is en er dus niet veel tijd in de misvoorbereiding is gestoken.  Maar het is toch leuk !  Daarna gaan we naar de koer van de school waar Jean-Sebastien werkt.  Er staat een podium klaar met een eretafel.  Achteraan staan een stuk of honderd banken.  De familie en het bruidspaar neemt plaats aan de eretafel, waar ze een frisdrank krijgen en eten opgediend.  Aan sneltempo volgen er een aantal optredentjes, speeches van de familie, playbackzangeressen, bizarre dansen en uiteindelijk, na amper een uur, de bruidstaart !  Ondertussen hebben de mensen op de banken een maaltijd gekregen, geserveerd in van die plastieken bakjes van de chinees !

Na amper een uur zijn de meeste mensen weg , terug naar huis.  Zo gaat dat hier blijkbaar, je komt voor het eten en dan is het gedaan…gek.  Wij zijn dan ‘s avonds nog gaan eten bij Jean-Sebastien en Afou thuis, met hun families erbij, gezellig.

Zondagnacht ben ik met Benoit en Cécile gaan overnachten in een ‘camping’.  Een aantal basic hutjes met enkel een bed.  S’morgens om 4u30 komt de gids je wekken.  We zijn dan na een klein wandeling aanbeland bij het grote meer, waar we plaatsnemen in een kleine prauw.  Na een eindje peddelen, wachten we in het midden van het meer op de zonsopgang en…de nijlpaarden !!!  Ik heb ze gezien op maar een aantal meter afstand, wat een gigabeesten !Indrukwekkend !

In de namiddag zijn we dan verder gereden (na een eerste motopech=> het moest er is van komen) naar een wat verder gelegen dorpje Sindou, waar je ‘de pieken’ kon bezoeken.  Dat zijn rotsachtige pieken die als een soort bergketting achter elkaar liggen, mooi !

Dinsdag zijn we met heel de bende (we waren met 14, dus 7 brommers) naar de watervallen gegaan.  Leek een beetje op dagje aan het meer, zwemmen, bruinen, chillen,…zalig !!! S’avonds hamburger-friet gaan eten, man, wat hemels !

Woensdag heb ik dan beslist om mijn haar te laten vlechten. Héhé, wat een pijn !! Na twee uur aan men haren trekken had ik het wel gehad, en ik heb echt op mijn tanden moeten bijten om Joséphine (de vrouw die le vlechtte) geen mep te geven J.  S’nachts heb ik toch een pijnstiller genomen om goed te kunnen slapen. Het resultaat is echt mooi, en het is lekker fris !

Donderdag reis terug naar Ouaga, naar het huis van Sarah en Luk. Ondertussen hadden deze gevraagd of ik met oudjaar niet bij hun wou blijven, waarop ik (na toestemming van het thuisfront) besliste om dat maar te doen.  Vrijdag besloten we om voor oujaar naar het noorden te reizen naar vrienden van Luk en Sarah die daar een kleine camping hebben.  Dus zaterdag vertrek met de auto…ik bespaar jullie de details van hoe we daar geraakt zijn…nee ?? jullie willen het weten ?...ale goed dan…

10u30 Léokhadi komt eraan met de auto.  We nemen plaats : Amour (haar man die een gebroken voer heeft dus momenteel met krukken gaat), achteraan : Sarah, luk en ik, met baby Ismael.

10u35 We staan 50 meter van het huis stil na een raar geluid links achteraan.  We stappen uit en zien dat de schokdemper het waarschijnlijk begeven heeft.  Ok geen paniek.  Amour, Sarah en Luk stappen uit en ik rij verder met Léo naar haar thuis om er een oude schokdemper te gaan halen. 

11u30 Thuis bij Léo wachten op de garagist die weet waar hij die andere schokdemper heeft gelaten.

12u30 Ok eindelijk bij de garagist.  Hij verwisselt de schokdemper en…auto hangt nog steeds ontzettend scheef…Geen paniek, die oude schokdemper was waaschijnlijk niet meer goed : hij belt een vriend die er een andere heeft, we moeten maar even wachten.

13u30 Vriend komt eraan met nieuwe schokdemper, ze installeren deze en…de auto hangt nog steeds scheef !!! Ze bekijken de zaak van dichterbij en stellen vast dat de twee achterbanden niet dezelfde grote hebben, ze gaan ze verwisselen om zeker te zijn dat dat niet het probleem is.

14u15  Banden zijn verwisseld en grrrr auto hangt nog steeds scheef .  Na nog zoeken vindt de garagist –eindelijk- het probleem.  De nieuwe schokdemper die zijn vriend gebracht heeft is een ander model dan dat wat we nodig hebben !!!!!Again, bellen en wachten…

15u45 Ok We kunnen eindelijk vertrekken, we rijden terug naar Luk en Sarah (die aan de andere kant van de stad wonen) en daar aangekomen beslissen we om toch nog door te rijden naar Bani, om er hopelijk voor donker nog aan te komen.

16u15 Ok we zijn ingeladen en vertrokken

17u30  KNAL, we zijn zo’n 60 km verder en er is weer iets mis.  We stappen uit en zien dat de ROULEMENT het heeft begeven.  Geen sprake van dat we verder kunnen, miljaar.  We zetten de 4 pinkers op en begeven ons iets meer de brousse in om veilig te zijn.  We nemen Amour zijn stoel uit de auto, aangezien hij nog steeds zijn voet hoog moet  houden en openen wat hapjes die we voor ‘sa vonds hadden meegbrecht.  Amour belt de garagist opnieuw, die met een andere auto gaat komen om ons te helpen.

19u30…We zitten nog steeds aan de kant van de weg, hebben ondertussen een kampvuur gemaakt (het is pikkedonker), de rumcola opengemaakt en de baby eten gegeven met een lepeltje gemaakt uit wortel. We twijfelen of we er ooit nog gaan geraken en beginnen te geloven dat we hier nieuwjaar gaan vieren !

19u35 Joepie de auto is er !  We verwisselen de bagage, laden alles in en stappen de nieuwe auto in.  De garagisten gaan onze auto proberen te maken en ermee terugrijden, wij beslissen om in sneltempo door te rijden !!

21u45 jeeeeeeej aangekomen !!!!!! We zijn in Bani, klein schattig mooi dorpje zonder electriciteit.  Ik maak kennis met een bende vrienden van Luk en Sarah en we installeren ons buiten naast het kampvuur.  Voor vanavond hebben zij een schaap geslacht en dat ligt nu te bakken op de grill. Wij, de meisjes, hadden op voorhand wat boodschappen gedaan voor hapjes : chips en tuc, en wat groenten en aardappelen om erbij te eten.  De jongens hebben hun muziek aangesloten op een grote box en zo heb ik het nieuwe jaar ingezet :  buiten onder een grote sterrenhemel, met zalige dansmuziek, rond het kampvuur en met mijn voeten in het zand…kan het beter ??

Zondag zijn we daar nog een dagje gebleven (er zijn in het dorpje 8 speciale moskeeën te bezoeken, heel mooi) en maandag terug naar Ouaga.  Omdat het dinsdag nog vrije dag was, ben ik nog een beetje daar gebleven.  Ik ben met baby Ismael gaan wandelen, het centrum voor artiesten gaan bezoeken en s’avonds zijn we gezellig iets gaan drinken.

Woensdag ochtend ben ik dan terug aangekomen in Koupéla, aar ik mijn kamer onder een laag rood stof heb teruggevonden…zucht…

Julienne is me komen ophalen aan de bushalte en is gisteren namiddag bij mij gebleven.  We hebben men gigawas gedaan, de praktijk gekuist, bissap gemaakt en ik heb voor haar en voor haar neef Eric een zakje pasta carbonara (zo een –klaar in 5 minuten zakje-)klaargemaakt, ze vonden het superlekker !

Zo, het waren twee speciale weken, het was heel erg leuk !  Ik heb Burkina van zuid naar noord doorkruist, heel wat moois gezien en veel toffe mensen leren kennen !  Dat belooft voor de volgende twee jaren J.

Dit weekend ga ik met Julienne, Eric en een vriend naar een nabijgelegen stad Tenkodogo (naar het zuiden toe).  Die is iets groter en moderner dan Koupéla.  Zij hebben er een aantal vrienden die er wonen en hebben me uitgenodigd om daar een weekendje door te brengen.

Het werk heb ik gisteren goed hervat.  Er komen stilaan meer patiënten, inde voormiddag toch zo’n 8 à 10 per dag.   De namiddagen zijn momenteel nog leeg, maar dat laat ons wat tijd om administratief (ja hoor, dat moet hier ook geleerd worden) wat bij te blijven.  Ik heb toen ik in Ouaga was, Cécile gezien.  Cécile iso ok vrijwilligster bij de DCC en is sinds 16 maanden in Burkina als ergotherapeute.  Ze werkt er in een revalidatiecentrum samen met andere kinsesisten.  We hadden dus heel wat te bespreken.  Ze heeft me wat verteld over een vrij recente techniek die gebruikt wordt om orthopedische hulpmiddelen te maken.  Die techniek maakt gebruik van karton een gebruikt bloempasta als lijm… Het lijkt interessant om mij verder te informeren.  Daar gai k mij de komende weken dus ook mee bezig houden !

Ziezo, een hele boterham !  Ik hoop van jullie ook wat nieuws te hebben over hoe de feestdagen zijn verlopen bij iedereen !

Dikke zoen en tot snel

 Julienne en ik bij mij thuis!

 In Banfora met baby Ismael op de rug

Piques de Sindou à Banfora

Een deel van de groep/une partie du groupe: Cécile (devant gauche), Benoit (milieu gauche), Adeline (derrière gauche), Sarah (derrière droite), Martin (milieu droite) et Luk (devant droite).

Mes cheveux!!

Voilààà, jolie non?? 

Hihi, en panne dans la brousse.  Donc on se fait un petit picnic, qu'est)ce que tu veux faire d'autre?...

Afou et Jean-Sébastien à leur mariage le 24 décembre.