zondag 6 november 2011

tweede week/deuxième semaine


Déjà deux semaines !  Tout va très bien.  Grace à mes trois mois passé au Sénégal, l’adaptation se passe plutôt bien.  Je reconnais beaucoup de coutumes (manger avec les mains, comment faire la lessive, l’absence de notion de l’heure,..) ce qui fait que  les sœurs trouvent que je me débrouille très bien.  Petit moment de panique quand-même puisque, à partir de la semaine prochaine, je vais prendre mon repas du soir chez moi, ce qui veut dire que je vais devoir cuisiner !  Et non, on ne rigole pas, bien sur que je sais cuisiner (humhum) mais tout les ingrédients  et les plats sont tellement différents ici, et je n’ai aucune idée comment cuire du mille ou des lentilles ou du tô. Alors, j’ai appelé une aide de secours qui s’appelle : maman !  Comme elle a déjà été en Afrique, elle reconnaît un peu et a su me donner des idées. Comment faire des crêpes avec du lait en poudre, comment faire un risotto etc.   Merci maman chérie !

Pour ce qui concerne le centre, le nombre de patients dépend d’un jour à l’autre.  Lundi on en a eu 6, jeudi aucun.  La sœur responsable est de retour, ce qui fait qu’ on a beaucoup discuté cette semaine, sur ce qu’ est le but du centre, comment trouver du matériel, les tâches des un et des autres.  Pour le moment, nous sommes quatre.  La sœur Ida, infirmière et responsable de tout ce qui est papiers, prise en charge des enfants, contacts avec les gens et l’argent.  Le but c’est que je la forme pour qu’elle reprenne le centre après mon départ. Il y a moi, pour le moment responsable de toute la partie kiné (adultes et enfants) et de la formation. Il y a Noé, l’aide kiné, son contrat est jusqu’en décembre de cette année, personne ne sait si cela va être renouveler.  Et puis il reste Pélagie, une jeune novice qui est la pour nous suivre et nous aider.  Si la kiné lui plaît, les sœurs vont essayer de lui donner la possibilité de venir faire les études de kiné en Europe.

Je vois ici des choses qui pour nous sont impensables.  Des enfants paralysés après une injection mal placée, des parents qui sont partis et ont laissé leur enfant handicapé au village, des déformations graves qui chez nous ne seraient jamais arrivées... La plupart du temps, je suis impuissante devant toutes ces choses que je ne connais pas.  J’essaie de me dire que, même si je ne sais que les aider un tout petit peu, c’est déjà mieux que rien. Mais je vous avoue que, la plupart du temps, je suis folle de rage à l’intérieur envers tout ces infirmiers, médecins et parents qui font n’importe quoi et joue avec la santé des enfants…

Jusqu’à ce moment, je prends tout mes repas sauf le petit déj avec les sœurs… et je m’amuse bien !! Elles sont très simples, ouvertes et elles passent leurs temps à se taquiner et à rigoler, ce qui me plais bien J.   Pour vous dire : ce soir il y a à la télé ‘Faso académie’, un concours de chants pour des ados du Burkina.  Les sœurs sont de grands fans et ont même dit que, si il n’y a pas d’électricité ce soir, elles iront à pied jusqu’à Ouaga pour pouvoir suivre ça !

Cette semaine, nous allons, avec la sœur Ida, voir pour du matériel chez les menuisiers et des tapissiers, espérons que ça avance un peu !
Je vous remercie pour les réactions laissées sur le blog, ça me fait un grand plaisir d’avoir de vos nouvelles !

A bientôt !

Alweer twee weken !  Alles gaat hier heel goed.  Dankzij mijn drie maanden Senegal heb ik het gevoel dat ik mij vrij gemakkelijk kan aanpassen.  Ik herken veel gewoonten die hetzelfde zijn (met de handen eten, de was doen met de hand, het onbegrip over de notie ‘tijd’…) wat maakt dat de zusters vinden dat ik goed mijn plan trek. ! Klein paniek momentje toch omdat ik, vanaf volgende week, ‘s avonds mijn eigen potje moet koken in mijn appartementje ! En nee, niet lachen, ik kan best wel koken (yeah right) maar alle ingrediënten zijn hier zo anders en ik heb geen idee hoe ik mille, lentilles (een soort bonen) of tô (een soort deeg) moet klaarmaken ! Dus heb ik een hulplijn ingeroepen, my dearest mama !  Aangezien zij al in Afrika is geweest, weet ze waarover ik spreek en heeft ze me enkele ideetjes kunnen geven, dus, dank u lieve mams !

In het centrum varieert het aantal patiënten van dag tot dag.  Maandag waren er 6 patiënten, donderdag geen.  De zuster die verantwoordelijk is voor het centrum is sinds deze week terug, wat betekent dat we veel gediscussieerd hebben deze week. Waar willen we naartoe met het revalidatiecentrum, wat is ieders taak enz .  Voor het moment zijn we met 4.  Zuster Ida, verpleegster en verantwoordelijk voor alle papierwerk, opname van patiënten, het contact met de mensen en de geldzaken. De bedoeling is dat zij het centrum zal overnemen  wanneer ik weg zal zijn.  Dan ik, verantwoordelijke voor de kiné (volwassenen en kinderen) en voor het vormen van de anderen..  Er is Noé, de hulpkiné.  Zijn contract loopt tot december en niemand weet of het verlengd zal worden of niet.  En dan is er Pélagie, een jonge novice die ons volgt en helpt. Als op het einde van dit jaar blijkt dat het haar interesseert, gaan de zusters proberen om haar kinéstudies te laten volgen in Europa. 

Ik zie hier dingen die bij ons ondenkbaar zijn. Kinderen die verlamd zijn door een slecht geplaatste prik, ouders die hun gehandicapt kind achterlaten in het dorp, erge misvormingen die bij ons nooit gebeurd zouden zijn…Bij het merendeel van de gevallen ben ik machteloos bij al deze idngen die ik nooit gezien heb.  Ik neem me voor dat het minste dat ik doe, toch misschien een kleine verbetering kan geven voor deze mensen.  Maar ik geef toe dat ik binnenin meestal  razend ben op al deze verplegers, dokters en ouders die zo achteloos omspringen met de gezondheid van hun kinderen !


Tot nu toe neem ik alle maaltijden samen met de zusters... en dat bevalt me heel goed !! Ze zijn heel gewoon, open en zitten elkaar de hele tijd te plagen en met elkaar te lachen.  Om maar te zeggen : deze avond is het hier finale van ‘Faso academy’ op tv, een zangwedstrijd voor tieners met grootheidswaanzin.  De zusters zijn grote fan en beweren dat, indien er deze avond geen electriciteit is, ze zelfs tot Ouaga gaan stappen om het te kunnen volgen.  Ben benieuwd !

Deze week gaan we met Ida op zoek naar materiaal bij schrijnwerkerkers en dergelijke.  Hopelijk gaat het wat vooruit ! 
Bedankt voor de berichtjes die jullie achterlaten op de blog !  Ik vind het heel leuk om ze te lezen !

Tot snel



het 'centrum' met de nieuwe bruine mat!



Voor de collega's: achteraan zie je de 'statafel', waar de kinderen met broeksriemen tegen vastgezet worden


De tweede ruimte: de massagetafel

Pélagie et moi dans la salle ordi au foyer

4 opmerkingen:

  1. Dag Annelies!

    Heel fijn om al je avonturen te lezen. Blij te horen dat je het daar goed stelt. En het is ook duidelijk dat je daar genoeg werk gaat hebben...

    Hou je goed!

    Groetjes,
    Clara

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Salut Annelies,

    Contente de voir que tout va bien pour toi!! Je suis tes aventures semaine après semaine!!

    Courage pour les moments difficiles!!

    bisous

    Hélène Ronlez

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hey Annelies!

    Tis leuk om je langs deze weg te kunnen volgen!
    Succes nog daar! Ook met het koken :-)

    PS Ik ben je zus al tegengekomen in de rechtbank!

    x

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Lieve Annelies! Ik vind het fijn om je te zien lachen bij toch wel veel miserie...
    Je hebt super veel moed en dat doet me echt deugd. Je bent er 1tje uit de duizend. Ze mogen daar echt van geluk spreken met zo'n aanwinst als jij! Ik wacht nog steeds op reactie van Pellenberg over die medicatie. Maar ik zal het anders zelf wel opzoeken.
    We wensen je nog veel succes toe en sterkte bij moeilijke momenten. Ik vind het echt geweldig wat je daar allemaal doet! Volhouden hé!

    BeantwoordenVerwijderen