Déjà deux semaines ! Tout va très bien. Grace à mes trois mois passé au Sénégal,
l’adaptation se passe plutôt bien. Je
reconnais beaucoup de coutumes (manger avec les mains, comment faire la
lessive, l’absence de notion de l’heure,..) ce qui fait que les sœurs trouvent que je me débrouille très
bien. Petit moment de panique quand-même
puisque, à partir de la semaine prochaine, je vais prendre mon repas du soir
chez moi, ce qui veut dire que je vais devoir cuisiner ! Et non, on ne rigole pas, bien sur que je
sais cuisiner (humhum) mais tout les ingrédients et les plats sont tellement différents ici,
et je n’ai aucune idée comment cuire du mille ou des lentilles ou du tô. Alors,
j’ai appelé une aide de secours qui s’appelle : maman ! Comme elle a déjà été en Afrique, elle
reconnaît un peu et a su me donner des idées. Comment faire des crêpes avec du
lait en poudre, comment faire un risotto etc.
Merci maman chérie !
Pour ce qui concerne le centre, le nombre de
patients dépend d’un jour à l’autre. Lundi
on en a eu 6, jeudi aucun. La sœur
responsable est de retour, ce qui fait qu’ on a beaucoup discuté cette semaine,
sur ce qu’ est le but du centre, comment trouver du matériel, les tâches des un
et des autres. Pour le moment, nous
sommes quatre. La sœur Ida,
infirmière et responsable de tout ce qui est papiers, prise en charge des
enfants, contacts avec les gens et l’argent.
Le but c’est que je la forme pour qu’elle reprenne le centre après mon
départ. Il y a moi, pour le moment responsable de toute la partie kiné
(adultes et enfants) et de la formation. Il y a Noé, l’aide kiné, son
contrat est jusqu’en décembre de cette année, personne ne sait si cela va être
renouveler. Et puis il reste Pélagie,
une jeune novice qui est la pour nous suivre et nous aider. Si la kiné lui plaît, les sœurs vont essayer
de lui donner la possibilité de venir faire les études de kiné en Europe.
Je vois ici des choses qui pour nous sont
impensables. Des enfants paralysés après
une injection mal placée, des parents qui sont partis et ont laissé leur enfant
handicapé au village, des déformations graves qui chez nous ne seraient jamais
arrivées... La plupart du temps, je suis impuissante devant toutes ces choses
que je ne connais pas. J’essaie de me
dire que, même si je ne sais que les aider un tout petit peu, c’est déjà mieux
que rien. Mais je vous avoue que, la plupart du temps, je suis folle de rage à
l’intérieur envers tout ces infirmiers, médecins et parents qui font n’importe
quoi et joue avec la santé des enfants…
Jusqu’à ce moment, je prends tout mes repas
sauf le petit déj avec les sœurs… et je m’amuse bien !! Elles sont très
simples, ouvertes et elles passent leurs temps à se taquiner et à rigoler, ce
qui me plais bien J.
Pour vous dire : ce soir il y a à la télé ‘Faso académie’, un
concours de chants pour des ados du Burkina.
Les sœurs sont de grands fans et ont même dit que, si il n’y a pas
d’électricité ce soir, elles iront à pied jusqu’à Ouaga pour pouvoir suivre ça !
Cette semaine, nous allons, avec la sœur Ida,
voir pour du matériel chez les menuisiers et des tapissiers, espérons que ça
avance un peu !
Je vous remercie pour les réactions laissées
sur le blog, ça me fait un grand plaisir d’avoir de vos nouvelles !
A bientôt !
Alweer twee weken ! Alles gaat hier heel goed. Dankzij mijn drie maanden Senegal heb ik het
gevoel dat ik mij vrij gemakkelijk kan aanpassen. Ik herken veel gewoonten die hetzelfde zijn
(met de handen eten, de was doen met de hand, het onbegrip over de notie ‘tijd’…)
wat maakt dat de zusters vinden dat ik goed mijn plan trek. ! Klein paniek
momentje toch omdat ik, vanaf volgende week, ‘s avonds mijn eigen potje moet
koken in mijn appartementje ! En nee, niet lachen, ik kan best wel
koken (yeah right) maar alle ingrediënten zijn hier zo anders en ik heb geen
idee hoe ik mille, lentilles (een soort bonen) of tô (een soort deeg) moet
klaarmaken ! Dus heb ik een hulplijn ingeroepen, my dearest
mama ! Aangezien zij al in Afrika
is geweest, weet ze waarover ik spreek en heeft ze me enkele ideetjes kunnen
geven, dus, dank u lieve mams !
In het centrum varieert het aantal patiënten
van dag tot dag. Maandag waren er 6
patiënten, donderdag geen. De zuster die
verantwoordelijk is voor het centrum is sinds deze week terug, wat betekent dat
we veel gediscussieerd hebben deze week. Waar willen we naartoe met het revalidatiecentrum,
wat is ieders taak enz . Voor
het moment zijn we met 4. Zuster Ida,
verpleegster en verantwoordelijk voor alle papierwerk, opname van patiënten,
het contact met de mensen en de geldzaken. De bedoeling is dat zij het centrum zal
overnemen wanneer ik weg zal zijn. Dan ik, verantwoordelijke voor de kiné
(volwassenen en kinderen) en voor het vormen van de anderen.. Er is Noé, de hulpkiné. Zijn contract loopt tot december en niemand
weet of het verlengd zal worden of niet.
En dan is er Pélagie, een jonge novice die ons volgt en helpt.
Als op het einde van dit jaar blijkt dat het haar interesseert, gaan de zusters
proberen om haar kinéstudies te laten volgen in Europa.
Ik zie hier dingen die bij ons ondenkbaar zijn.
Kinderen die verlamd zijn door een slecht geplaatste prik, ouders die hun
gehandicapt kind achterlaten in het dorp, erge misvormingen die bij ons nooit
gebeurd zouden zijn…Bij het merendeel van de gevallen ben ik machteloos bij al
deze idngen die ik nooit gezien heb. Ik neem
me voor dat het minste dat ik doe, toch misschien een kleine verbetering kan
geven voor deze mensen. Maar ik geef toe
dat ik binnenin meestal razend ben op al
deze verplegers, dokters en ouders die zo achteloos omspringen met de gezondheid
van hun kinderen !
Tot nu toe neem ik alle maaltijden samen met
de zusters... en dat bevalt me heel goed !! Ze zijn heel gewoon, open en
zitten elkaar de hele tijd te plagen en met elkaar te lachen. Om maar te zeggen : deze avond is het
hier finale van ‘Faso academy’ op tv, een zangwedstrijd voor tieners met
grootheidswaanzin. De zusters zijn grote
fan en beweren dat, indien er deze avond geen electriciteit is, ze zelfs tot
Ouaga gaan stappen om het te kunnen volgen.
Ben benieuwd !
Deze week gaan we met Ida op zoek naar
materiaal bij schrijnwerkerkers en dergelijke.
Hopelijk gaat het wat vooruit !
Bedankt voor de berichtjes die jullie
achterlaten op de blog ! Ik vind
het heel leuk om ze te lezen !
Tot snel
het 'centrum' met de nieuwe bruine mat!
Voor de collega's: achteraan zie je de 'statafel', waar de kinderen met broeksriemen tegen vastgezet worden
De tweede ruimte: de massagetafel
Pélagie et moi dans la salle ordi au foyer
Dag Annelies!
BeantwoordenVerwijderenHeel fijn om al je avonturen te lezen. Blij te horen dat je het daar goed stelt. En het is ook duidelijk dat je daar genoeg werk gaat hebben...
Hou je goed!
Groetjes,
Clara
Salut Annelies,
BeantwoordenVerwijderenContente de voir que tout va bien pour toi!! Je suis tes aventures semaine après semaine!!
Courage pour les moments difficiles!!
bisous
Hélène Ronlez
Hey Annelies!
BeantwoordenVerwijderenTis leuk om je langs deze weg te kunnen volgen!
Succes nog daar! Ook met het koken :-)
PS Ik ben je zus al tegengekomen in de rechtbank!
x
Lieve Annelies! Ik vind het fijn om je te zien lachen bij toch wel veel miserie...
BeantwoordenVerwijderenJe hebt super veel moed en dat doet me echt deugd. Je bent er 1tje uit de duizend. Ze mogen daar echt van geluk spreken met zo'n aanwinst als jij! Ik wacht nog steeds op reactie van Pellenberg over die medicatie. Maar ik zal het anders zelf wel opzoeken.
We wensen je nog veel succes toe en sterkte bij moeilijke momenten. Ik vind het echt geweldig wat je daar allemaal doet! Volhouden hé!