Décembre/december

Ne y Yibeoobo !

Bon, ne y yibeoogo si vous lisez ceci le matin, pour ceux qui consulte le blog sur l’heure de midi, je vous dis : ne y winda !  Mais les personnes qui lisent ceci seulement le soir (après 15 h) je vous salue avec ne y zaabre.  Pour l’âme seule qui sent le besoin de venir lire mon blog la nuit…j’ai oublié comment il faut vous saluez !Oui, bon, voilà, c’est comme ça que je me sens toute la journée .  Dur dur de ce faire comprendre quand on ne connaît pas la langue. Cela mène parfois à des situations comiques et aussi moins comiques : cette semaine, une maman vient pour une première consultation avec son petit qui, à la première vue, a un pied bot. Comme ni Noé ni Ida sont là, j’essaie de demander à la maman d’où elle vient.  Malheureusement, je ne comprends que la moitié de ce que la dame raconte.  Je cherche sur la carte ce qu’elle pourrait bien vouloir dire.  A un moment, Euréka ! J’ai trouvé : elle vient de Nédogo !  Je lui montre la ville sur la carte et la maman fait des grands mouvements de la tête pour dire que c’est bien ça !  Comme je vois que le village est très loin, je décide d’appeler un aide-kiné qui se trouve près de la ville et de les référer pour que l’enfant soit soigné là-bas.  Quand j’essaie d’expliquer, la maman prend un air triste et ce met à me raconter plein de choses tout en faisant des grands gestes agités !  A ce moment, Noé arrive.  Il voit la maman énervée et lui demande ce qu’il ne va pas. 

C’est après de longues discussions qu’on comprend que l’enfant ne vient pas de Nedogo mais de Neogdo, un village à 5 km d’ici… Apparemment, elle n’avait rien compris de ce que je disais.  Tu m’étonnes que la maman s’énervait quand je lui disais qu’elle de faire soigner son enfant 65 km plus loin…

En début de semaine, on a décidé de faire le grand ménage de tout le bâtiment. Comme on a besoin de plusieurs chambres pour loger les patients (qui deviennent de plus en plus nombreux), on se muni de balais, chiffons et de la javel (beaucoup de javel J!) et on attaque !

Je dois vous dire, je n’ai jamais vu autant de poussière dans ma vie…En trois jours on a vidé 3 chambres.  Il y a quelques années, il y avait dans ce bâtiment une pharmacie, accompagnée d’un laboratoire.  C’était d’ailleurs deux volontaires françaises qui en étaient responsables. On a retrouvé de tout : des cartons de seringues et baxters (périmés malheureusement), un stérilisateur neuf, plusieurs microscopes, mais aussi des tonnes de langes pour bébés, beaucoup de vieux livres de santé (un datte de 1980, la médecine a rudement évolué depuis…) beaucoup de lézards morts et donc une couche de poussière incroyable. 

Après, on a tout jeté dehors et fait un grand feu.  Plastiques, caoutchouc, tubes, on brûle tout.  Hmm, pas très bon pour l’environnement tout ça…Mais tellement chouette !

Depuis ce vendredi, il y a 10 personnes qui logent sur place.  Maman Florence avec Guémila et Nématou, la grande Nématou avec son grand-père, Valentine (10 mois avec un petit pied bot) avec sa maman et oscar (13 mois, pied bot) avec ses parents.  Comme il n’y a pas encore de dortoir, ils logent encore tous dans le bâtiment juste à côté de moi, ça met de l’ambiance !!

Ce weekend, je pars à Kaya pour rendre visite à des autres volontaires de la DCC.  Je prends un car pour Ouaga (2h30 de route) et puis un autre car pour Kaya (1h30).  Ca me fera du bien de sortir un peu !  Je vous raconte comment ça c’est passé le plus vite possible !

Bisous

Ne y Yibeoobo !

Dus, ne y yibeoogo als jullie dit ‘s ochtends lezen.  Voor diegenen die ‘s middags hun mailbox bekijken, zeg ik: ne y winda !  Maar de mensen die dit ‘s avonds bekijken moet ik groeten met : ne y zaabre.  Voor de eenzame ziel die 's nachts zijn mails oproept…ben ik vergeten hoe ik hem moet groeten !  Help, hoor ik jullie denken.  Tja, zo voel ik me dus heel de dag ! Moeilijk moeilijk om zich verstaanbaar te maken als je de taal niet kent.  Het leidt soms tot grappige en minder grappige situaties.  Deze week komt er een mama met haar kleintje naar het centrum voor een raapleging (het kleintje heeft op het eerste zicht een klompvoetje).  Aangezien noch Noé, noch Ida op dat moment aanwezig zijn, probeer ik zelf van de mama te weten te komen vanwaar ze komt. Spijtig genoeg kan ik niet veel opmaken uit wat de vrouw me vertelt.  Ik neem een landkaart om te zoeken wat ze zou kunnen bedoelen.  Op een bepaald moment, Hoera !! Ik heb het gevonden : ze is afkomstig van Nedogo !  Ik toon haar de stad op de kaart en de vrouw gebaart met grote bewegingen dat ik het goed geraden heb. Omdat ik zie dat de stad heel ver ligt van ons centrum, bel ik een andere hulpkiné op, die dichter bij hun stad woont.  Ik stel voor dat het kind ginder verder opgevolgd wordt.  Wanneer ik dit probeer uit te leggen aan de mama, trekt ze een droevig gezicht en merk ik duidelijk dat ze niet tevreden is.  Even later komt Noé eraan en vraagt de vrouw wat het probleem is.  Na lange discussies blijkt dat de vrouw helemaal niet uit Nedogo komt maar Neogdo een dorpje op 5 km van het centrum…blijkt dat de vrouw niets verstaan had van wat ik zei…geen wonder dat ze het niet ok vond om haar kind 65 km verder te laten behandelen!

In het begin van de week hebben we beslist om een grote kuis te houden in het hele gebouw.  Aangezien we steeds meer kamers nodig hebben om de patiënten te laten logeren, nemen we borstel, stofdoek en javel (veel javel J !) en aan de slag ! Ik moet zeggen, ik heb nog nooit zoveel stof gezien in mijn leven !  In drie dagen tijd hebben we drie kamers leeggemaakt.  Een aantal jaren terug was er in dit gebouw een apotheek met laboratorium.  Het werd opengehouden door twee franse vrijwilligsters trouwens.  We hebben vanalles teruggevonden : dozen vol naalden ( spijtig genoeg niet meer goed), een nieuwe sterilisator, een aantal microscopen, veel oude medische boeken ( één uit 1980, we zijn toch heel wat geëvolueerd op dat vlak me dunkt), maar ook tonnen babyluiers, veel dode hagedissen en dat alles dus onder een enorme laag stof !

Later hebben we alles buiten gegooid en opgebrand.  Plastiek, rubber, piepschuim, alles wordt hier verbrand, niet echt heel ecologisch…maar oh zo leuk !! 

Sinds deze vrijdag verblijven er nu 10 mensen in vier kamers.  Mama Florence met haar dochters Guémila en Nématou, grote Nématou met haar grootvader, Valentine (10 maanden met een klompvoetje) en Oscar (13 maanden, klompvoet) met zijn ouders. 

Aangezien er nog geen slaapzaal is (bouwwerken zijn nog niet eens begonnen,zucht), slapen ze allemaal in hetzelfde gebouw waar ik zit.  Onnodig te zeggen dat het er hier levendig aan toegaat nu !

Dit weekend reis ik naar Kaya om twee andere vrijwilligers te bezoeken. 

Ik neem de bus naar Ouaga (2u30) en dan een andere bus naar Kaya (er is geen directe bus).  Ik heb zin om mij eens te verplaatsen, ik kijk er naar uit !  Ik laat jullie snel weten hoe het geweest is !

Zoen !

Mijn avondeten...ziet er delicious uit he?!:-)

De (reeds opgeruimde) rommel die wacht op een nieuwe verblijfplaats.